Die Familie-gesentreerde Evangelie van Jesus Christus

Die leer van Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae is gesentreer om die familie. Die tempel is noodsaaklik vir ons leer oor die familie. Die ordinansies wat ons daar ontvang, stel ons in staat om as ewige families na die teenwoordigheid van ons Hemelse Vader terug te keer.

Sedert die algemene konferensie in April 2025 het President Russell M. Nelson die bou van 200 nuwe tempels aangekondig. Hy het daarvan gehou om nuwe tempels aan die einde van elke algemene konferensie aan te kondig, en ons was almal saam met hom bly. Maar met die groot aantal tempels wat nou in die heel vroegste fases van beplanning en bou is, is dit gepas dat ons die aankondiging van nuwe tempels vertraag. Daarom, met die goedkeuring van die Kworum van die Twaalf Apostels, sal ons geen nuwe tempels by hierdie konferensie aankondig nie. Ons sal nou vorentoe beweeg om die ordinansies van die tempel aan lede van die Kerk regoor die wêreld te verskaf, insluitend wanneer en waar om die bou van nuwe tempels aan te kondig.

Die gedeelte van my toespraak wat ek pas gelewer het, is geskryf ná die dood van ons geliefde President Russell M. Nelson. Wat nou volg, is weke tevore geskryf en goedgekeur, maar dit verteenwoordig steeds my leerstellings, geïnspireer deur die Here.

Die familieproklamasie wat 30 jaar gelede aangekondig is, verklaar dat “die familie deur God geordineer is” en “sentraal staan in die Skepper se plan vir die ewige bestemming van sy kinders.” Dit verklaar ook “dat God se gebod vir sy kinders om te vermeerder en die aarde te vul, van krag bly.” En “ons verklaar verder dat God opdrag gegee het dat die heilige mag van voortplanting alleenlik aangewend mag word tussen ʼn man en ʼn vrou, wat wettiglik getroud is as man en vrou.” Soos die destydse Ouderling Russell M. Nelson ʼn gehoor van die Brigham Young-universiteit onderrig het, is die familie “deurslaggewend vir God se plan. … Trouens, ʼn doel van die plan is om die familie te verhef.”

Die Kerk van Jesus Christus staan soms bekend as ʼn familie-gesentreerde kerk. Dit is! Ons verhouding met God en die doel van ons sterflike lewe word in terme van die familie verduidelik. Die evangelie van Jesus Christus is die plan van ons Hemelse Vader tot voordeel van sy geesteskinders. Ons kan waarlik sê dat die evangelieplan vir die eerste keer aan ons geleer is in die raad van ʼn ewige familie, dit word deur ons sterflike families geïmplementeer, en die beoogde bestemming daarvan is om die kinders van God in ewige families te verhoog.

Ten spyte van daardie leerstellige konteks is daar teenkanting. In die Verenigde State ly ons aan ʼn agteruitgang in die huwelik en die geboorte van kinders. Vir byna honderd jaar het die persentasie huishoudings waar getroude paartjies aan die hoof staan, afgeneem, en so ook die geboortesyfer. Die huwelike en geboortesyfers van ons kerklede is baie positiewer, maar dit het ook aansienlik afgeneem. Dit is noodsaaklik dat Heiliges van die Laaste Dae nie hul begrip van die doel van die huwelik en die waarde van kinders verloor nie. Dit is die toekoms waarna ons streef. “Verheffing is ʼn familie-aangeleentheid,” het President Nelson ons geleer. “Slegs deur die reddende ordinansies van die evangelie van Jesus Christus kan families verhef word.”

Die nasionale afname in huwelike en geboorte is om historiese redes verstaanbaar, maar die waardes en praktyke van die Heiliges van die Laaste Dae moet daardie tendense verbeter—nie volg nie.

In my kinderjare 80 jaar gelede het ek op my grootouers se plaas gewoon in ʼn omgewing waar byna alles wat gedurende die dag gebeur het, onder leiding van die familie was. Daar was geen televisie of ander elektronika om die aandag van familie-aktiwiteite af te lei nie. In teenstelling hiermee ervaar min lede in vandag se stedelike samelewing deurgaans familie-gesentreerde aktiwiteite. Stedelike lewe en moderne vervoer, georganiseerde vermaak en hoëspoedkommunikasie het dit vir die jeug maklik gemaak om hulle huise as losieshuise te behandel, waar hulle slaap en af en toe ʼn maaltyd nuttig, maar waar daar baie minder ouerlike leiding oor hulle bedrywighede is.

Ouerlike invloede is ook verdun deur die manier waarop die meeste huidige lede van die Kerk ʼn bestaan verdien. In die verlede was een van die groot invloede wat gesinne verenig het, die ervaring om saam te sukkel om ʼn gemeenskaplike doel na te streef—soos om die wildernis te tem of ʼn bestaan te verdien. Die familie was ʼn georganiseerde eenheid van ekonomiese produksie. Vandag is die meeste families eenhede van ekonomiese verbruik, wat nie ʼn hoë mate van familie-organisasie en samewerking vereis nie.

Namate ouerlike invloede afneem, het Heiliges van die Laaste Dae steeds ʼn Godgegewe verantwoordelikheid om hulle kinders te leer om voor te berei vir ons familiebestemming in die ewigheid (sien Leer en Verbonde 68:25). Baie van ons moet dit doen as nie al ons families tradisioneel is nie. Egskeiding, dood en skeiding is realiteite. Ek het dit ervaar in die familie waarin ek grootgeword het.

My pa is oorlede toe ek sewe jaar oud was, en ek en my jonger broer en suster is dus deur ʼn weduwee-moeder grootgemaak. Sy het voortgegaan in die moeilikste situasies. Sy was alleen en gebroke, maar met die Here se hulp het haar kragtige lering van die leer van die herstelde Kerk ons gelei. Hoe het sy tog vir hemelse hulp gebid om haar kinders groot te maak, en sy was geseënd! Ons is grootgemaak in ʼn gelukkige huis waarin ons oorlede pa altyd ʼn werklikheid was. Sy het ons geleer dat ons ʼn pa het en sy het ʼn man en dat ons altyd ʼn familie sou wees as gevolg van hul tempelhuwelik. Ons pa was net tydelik weg omdat die Here hom na ʼn ander werk geroep het.

Ek weet dat baie ander families nie so gelukkig is nie, maar elke enkelma kan leer van die liefde van ʼn Hemelse Vader en die uiteindelike seëninge van ʼn tempelhuwelik. Jy kan dit ook doen! Hemelse Vader se plan verseker hierdie moontlikheid vir almal. Ons is almal dankbaar vir die tempelhuwelik en vir die toekomstige seëninge om as ʼn ewige familie verseël te word. Soos my ma, haal ons graag Lehi se belofte aan sy seun Jakob aan dat God “jou verdrukkinge tot jou voordeel [sal] heilig” (2 Nefi 2:2). Dit geld vir elke familie van die Heiliges van die Laaste Dae, volledig of tans onvolledig. Ons is ʼn familiekerk.

Ons leer en ons geloof in ewige families versterk en bind ons. Ek sal nooit die belofte van my oupa Harris aan moederskant vergeet toe ons kinders op sy plaas naby Payson, Utah, gewoon het nie. Hy het my die tragiese nuus meegedeel dat my pa in die verre Denver, Colorado, gesterf het. Ek het by die slaapkamer ingehardloop en langs die bed gekniel en my hart uitgehuil. Oupa het my gevolg en langs my op sy knieë gegaan en gesê: “Ek sal jou pa wees.” Daardie tere belofte is ʼn kragtige voorbeeld van wat grootouers kan doen om die leemtes aan te vul wanneer families ʼn lid verloor of mis.

Ouers, ongetroud of getroud—en ander, soos grootouers, wat daardie rol vir kinders vervul—is die meesteronderwysers. Hulle doeltreffendste onderrig is deur voorbeeld. Die familiekring is die ideale plek om ewige waardes te demonstreer en te leer, soos die belangrikheid van die huwelik en kinders, die doel van die lewe en die ware bron van vreugde. Dit is ook die beste plek om ander noodsaaklike lesse van die lewe te leer, soos vriendelikheid, vergifnis, selfbeheersing en die waarde van opvoeding en eerlike werk.

Natuurlik het baie Kerklede geliefde familielede wat nie evangeliewaardes en verwagtinge aanvaar nie. Sulke lede het ons liefde en geduld nodig. Wanneer ons met mekaar omgaan, moet ons onthou dat die volmaaktheid wat ons nastreef nie beperk is tot die stresvolle omstandighede van sterflikheid nie. Die groot lering in Leer en Verbonde 138:57–59 verseker ons dat bekering en geestelike groei kan voortgaan in die geesteswêreld wat op die sterflikheid volg. Belangriker nog, wanneer families verenig om mekaar te versterk, moet ons almal onthou dat die sondes en onvermydelike tekortkominge wat ons almal in die sterflike lewe ervaar, deur bekering vergewe kan word as gevolg van die heerlike en reddende Versoening van Jesus Christus.

Ons Saligmaker, Jesus Christus, is ons uiteindelike rolmodel. Ons sal geseënd wees as ons ons lewens op sy leringe en selfopoffering baseer. Deur Christus te volg en onsself in diens aan mekaar te gee, is die beste middel teen die selfsug en individualisme wat nou so algemeen blyk te wees.

Ouers het ook ʼn plig om hulle kinders praktiese kennis te leer, afgesien van evangeliese beginsels. Families verenig wanneer hulle betekenisvolle dinge saam doen. Familietuine bou familieverhoudings. Gelukkige familie-ondervindinge versterk familiebande. Kampering, sportaktiwiteite en ander ontspanning is veral waardevol om families te bind. Gesinne moet familiereünies reël om voorouers te onthou, wat na die tempel lei.

Ouers moet kinders opvoed in die basiese lewensvaardighede, insluitend tuinwerk en in die huis. Om tale te leer is ʼn nuttige voorbereiding vir sendingdiens en die moderne lewe. Die onderwysers van hierdie vakke kan ouers of grootouers of lede van die uitgebreide familie wees. Families floreer wanneer hulle as ʼn groep leer en saam beraadslaag oor alle sake wat die familie en sy lede aangaan.

Sommige mag sê: “Maar ons het nie tyd daarvoor nie.” Om tyd te kry om te doen wat werklik die moeite werd is, sal baie ouers vind dat hulle hul gesin kan aanskakel as hulle almal hul tegnologie afskakel. En ouers, onthou, wat daardie kinders regtig vir aandete wil hê, is tyd saam met jou.

Groot seëninge kom vir families as hulle saam bid, saans en soggens kniel om dankie te sê vir seëninge en om oor gemeenskaplike bekommernisse te bid. Families word ook geseën terwyl hulle saam in Kerkdienste en in ander gewyde omgewings aanbid. Familiebande word ook versterk deur familieverhale, die skep van familietradisies en die deel van heilige ervarings. President Spencer W. Kimball het ons daaraan herinner dat “verhale van inspirasie uit ons eie lewens en dié van ons voorouers … kragtige onderrighulpmiddels is.” Hulle is dikwels die beste bronne van inspirasie vir ons en ons nageslag.

Ek getuig van die Here Jesus Christus, wat die Eniggebore Seun van God, ons Ewige Vader, is. Hy nooi ons uit om die verbondspad te volg wat na ʼn hemelse familie-reünie lei. Die verseëlingskragte van die priesterskap, gelei deur die sleutels wat in die Kirtland-tempel herstel is, bring families vir ewig bymekaar (sien Leer en Verbonde 110:13–16). Hulle word tans in ʼn groeiende aantal tempels van die Here regoor die wêreld beoefen. Dit is werklik. Laat ons deel daarvan wees, bid ek, in die Naam van Jesus Christus, amen.