คุณแม่พูดถูก

ตอนผมอายุ 13 ปี คุณแม่ของผมป่วยหนักมาก คุณแม่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายและมีเวลาอยู่ได้อีกเพียงหกเดือน คุณพ่อของผมไม่ต้องการให้เด็กๆ อย่างเรารู้ ผมจึงไม่รู้ว่าคุณแม่ป่วยมากเพียงใดจนกระทั่งเธอเหลือเวลาอยู่ได้เพียงเดือนเดียว

ผมยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น และผมก็ลังเลที่จะไปเยี่ยมคุณแม่ที่โรงพยาบาล อธิการของผมสนับสนุนให้ผมนำศีลระลึกไปให้คุณแม่ แต่ผมไม่อยากทำแบบนั้น ผมคิดว่าท่านจะกลับบ้านได้ในเร็วๆ นี้ แต่อธิการยังคงยืนกรานเพราะรู้ว่าคุณแม่มีเวลาเหลือไม่มาก

เมื่อผมยอมไปในที่สุด อธิการให้พรศีลระลึก และผมส่งผ่านศีลระลึกให้คุณแม่ คุณแม่ป่วยมากจนแทบจะพูดอะไรไม่ได้ แต่ท่านพูดกับผมว่า “อย่าปล่อยราวเหล็ก” (ดู 1 นีไฟ 8:19–20, 24, 30)

ไม่นานคุณแม่ก็เสียชีวิต แต่ผมจําคําอําลาของท่านได้ การทำตามคำแนะนำของท่านเป็นพรแก่ชีวิตผม

ต่อมา ผมอาสาช่วยเหลือสมาชิกในครอบครัวสองคนที่อาศัยอยู่ใกล้ๆ ซึ่งกำลังมีปัญหา พวกเขายอมรับความช่วยเหลือจากผมและกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวผม

อย่างไรก็ตาม ผมไม่มีเงินเพียงพอที่จะจุนเจือเราทุกคนได้ ดังนั้นผมจึงต้องทำงานหนักกว่าเดิม เนื่องจากต้องมีเงินไว้สำหรับคนถึงสามคนแทนที่จะเป็นคนเดียว นั่นเป็นการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตครั้งใหญ่

เพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงนั้น ผมรู้ว่าตนเองต้องทำตามคำพูดของคุณแม่และจับราวเหล็กไว้ให้แน่น การจับราวเหล็กหมายรวมถึงการระลึกถึงพระผู้ช่วยให้รอดและศึกษาพระคำของพระผู้เป็นเจ้า ผมจำเป็นต้องเป็นแบบอย่างที่ดี สื่อสารกับพระผู้เป็นเจ้าให้มากขึ้น และศึกษาพระคัมภีร์ทุกวัน ดังนั้นเราจึงเริ่มศึกษาพระคัมภีร์ร่วมกัน จากนั้นไม่นาน บ้านของเราเปี่ยมล้นไปด้วยพระวิญญาณ

ช่วงเวลาที่อิ่มเอมและวิเศษที่สุดในชีวิตของผมมาจากการยึดราวเหล็ก ผมยังเรียนรู้ด้วยว่า “เมื่อท่านยึดราวเหล็ก ท่านจะเดินเคียงข้างพระเยซูคริสต์ พระองค์ จะทรงเป็นผู้นำทางท่านและ พระองค์ จะทรงสอนท่าน”