ผมได้หมายเรียกผู้สอนศาสนาผิดฉบับหรือเปล่า?

หลังจากสองปีในการเรียนปริญญาตรีสาขาคณิตศาสตร์ประกันภัยและการเงิน ผมมีความปรารถนาแรงกล้าในการไปเป็นผู้สอนศาสนาเต็มเวลา ผมเลือกที่จะรับใช้ แม้ว่าอาจเสียหน่วยกิตของวิทยาลัยบางหน่วยซึ่งต้องมีการลงเรียนต่อเนื่อง

ไม่นานต่อมา ขณะอ่านหมายเรียกผู้สอนศาสนาให้ไปรับใช้คณะเผยแผ่ยูทาห์ซอลท์เลคซิตี้ตอนกลาง ช่วงเวลานั้นเหมือนกับความฝัน ผมไม่รู้จักใครที่เคยรับใช้ในซอล์ทเลคซิตี้ ผมคิดว่าผมอาจเปิดหมายเรียกผู้สอนศาสนาผิดฉบับ เมื่อผมมาถึงซอลท์เลคซิตี้ ผมรู้สึกว่าทุกอย่างที่ผมรู้ถูกพรากไปหมดแล้ว ผมพบว่าตัวเองขี่จักรยานท่ามกลางหิมะโดยไม่รู้ว่าจะเป็นผู้สอนศาสนาได้อย่างไร ด้วยความแตกต่างทางด้านวัฒนธรรมและสภาพอากาศ ซอลท์เลคซิตี้ให้ความรู้สึกห่างไกลจากแอฟริกาใต้เท่าที่ผมจะเดินทางไปได้

ในเขตแรกของผม ผมกับคู่ไปเยี่ยมสมาชิกคนหนึ่งชื่อคริส รุพเปลเพื่อร่วมรับประทานอาหารเย็น เขาถามว่าเราสองคนรู้เรื่องดนตรีหรือเปล่า คู่ของผมบอกว่าผมเล่นเปียโนและร้องเพลงได้ ผมจึงร้องเพลงให้ครอบครัวฟัง จากนั้นสิ่งอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น บราเดอร์รุพเปลมองผมและพูดว่า “เอ็ลเดอร์วิซซินี ถ้าคุณยังร้องเพลงแบบนี้ต่อไป คุณจะเป็นผู้สอนศาสนาที่ประสบความสําเร็จ” ผมคิดว่านั่นเป็นเพียงคําชมจากเขาและผมไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นมากนัก

สองสามเดือนต่อมา ผมกับบราเดอร์รุพเปลช่วยจัดไฟร์ไซด์ดนตรีของผู้สอนศาสนา ในทุกพื้นที่ซึ่งผมรับใช้หลังจากนั้น เราใช้แบบแผนไฟร์ไซด์แบบเดียวกันนี้เสมอ หลายคนมีส่วนร่วมกับเรา ตั้งแต่สมาชิกสเตคไปจนถึงนักดนตรีท้องที่ผู้มีชื่อเสียงและสมาชิกจากศาสนาอื่น เราสอนเกี่ยวกับพระผู้ช่วยให้รอดผ่านดนตรีให้กับผู้คนที่ไม่อยากนั่งเรียน ผมเรียนรู้ว่าดนตรีสัมผัสได้ทั้งคนขัดสนและคนมั่งมี คนมีการศึกษาและคนไม่มีการศึกษา

งานเผยแผ่สอนผมว่าผมทําสิ่งยากๆ ได้ เมื่อผมรับใช้ในเขตที่ห่างไกลและแตกต่างจากบ้านของผมมาก ผมเรียนรู้ว่าทุกคนเป็นลูกของพระผู้เป็นเจ้า ผมเห็นปาฏิหาริย์ในชีวิตของผู้คนอีกด้านหนึ่งของโลกในยูทาห์ และผมเห็นปาฏิหาริย์เหล่านั้นที่นี่ในแอฟริกาใต้ ผมรู้ว่าถ้าเราแค่มีศรัทธา ปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นในชีวิตเราแต่ละคน (ดู มอรมอน 9:15–21)