« ព្រៃពិសិដ្ឋ និងកសិដ្ឋានរបស់គ្រួសារស្មីធ » ប្រធានបទប្រវត្តិសាសនាចក្រ
« ព្រៃពិសិដ្ឋ និងកសិដ្ឋានរបស់គ្រួសារស្មីធ »
ព្រៃពិសិដ្ឋ និងកសិដ្ឋានរបស់គ្រួសារស្មីធ
កសិដ្ឋានរបស់គ្រួសារ យ៉ូសែប ស៊ីញ្ញ័រ និង លូស៊ី ម៉ាក ស្ម៊ីធ ជាកន្លែងដែលព្រឹត្តិការណ៍ដំបូងបំផុតជាច្រើននៃការស្ដារឡើងវិញបានកើតឡើង ។ ក្រុមគ្រួសារស្ម៊ីធបានប្តូរទៅភូមិប៉ាលម៉ៃរ៉ា រដ្ឋញូវយ៉ក ចន្លោះឆ្នាំ១៨១៦ និងឆ្នាំ១៨១៧ ដោយមានបំណងចង់ដាំស្រូវសាលី ។ បន្ទាប់ពីសន្សំប្រាក់បានពីរឆ្នាំ ក្រុមគ្រួសារនេះបានបង់ប្រាក់លើកដំបូងនៃដីទំហំប្រហែល ៤០.៥ ហិកតា ជាដីដែលមានព្រៃឈើក្រាស់សន្ធឹងនៅទីក្រុងម៉ែនឆែស្ទើរ ចម្ងាយប៉ុន្មានគីឡូម៉ែត្រពីភាគខាងត្បូងនៃភូមិប៉ាលម៉ៃរ៉ា ។ នៅអំឡុងរដូវរងាឆ្នាំ១៨១៨ ទៅដល់ឆ្នាំ១៨១៩ សមាជិកទាំង១០នាក់នៃគ្រួសារស្ម៊ីធ បានប្តូរទៅរស់នៅផ្ទះឈើហ៊ុបទំហំ៩០ម៉ែត្រការ៉េដែល យ៉ូសែប ស៊្មីធ ស៊ីញ្ញ័រ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ អាលវិន និង ហៃរុម បានសង់ ។ ផ្ទះនេះស្ថិតនៅភាគខាងជើងនៃកសិដ្ឋាននៅក្នុងភូមិប៉ាលម៉ៃរ៉ា ។
ផ្ទះឈើហ៊ុបរបស់គ្រួសារស្ម៊ីធ នៅជិតភូមិប៉ាលម៉ៃរ៉ា រដ្ឋញូវយ៉ក ។
ការអភិវឌ្ឍកសិដ្ឋានបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំ ។ គ្រួសារទាំងមូលបានខិតខំឆ្ការដី ដាំដំណាំ និងច្រូតកាត់ ជីកអណ្តូង សង់របង និងជញ្ជាំងថ្ម និងសង់ផ្ទះ និងសំណង់ផ្សេងៗទៀត ។ គ្រួសារនេះថែមទាំងប្រមូលជ័រពីដើមម៉េផលជាច្រើនដើមក្នុងកសិដ្ឋាន ដើម្បីទទួលបានចំណូលដំបូង ។
យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ជុញ្ញ័រ ដែលជាកូនប្រុសទីបី មានបទពិសោធន៍ខាងវិញ្ញាណជាច្រើនក្នុងអំឡុងពេលនៃការខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងនេះដើម្បីធ្វើឲ្យកសិដ្ឋានមានផលិតភាព ។ គ្រួសារស្ម៊ីធបានកាប់ឆ្ការដើមឈើពីផ្ទៃដីប្រហែល ១២ ហិកតានៅឆ្នាំ១៨២០ ដែលជាឆ្នាំដែល យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ បានទទួលការនិមិត្តដំបូង ។ ការនិមិត្តនេះបានកើតឡើងនៅកន្លែងណាមួយនៅលើផ្នែកដែលនៅសេសសល់នៃកសិដ្ឋាន ប្រហែលជានៅជិតតំបន់ដែលគ្រួសារស្ម៊ីធកំពុងកាប់ឆ្ការដើម្បីដាំដំណាំនាពេលខាងមុខ ។ តំបន់ព្រៃឈើនេះដែលសព្វថ្ងៃត្រូវបានគេហៅថា ព្រៃពិសិដ្ឋ ប្រហែលជាមានដើមឈើធំៗជាច្រើនដែលមានដើមចាស់ៗលូតលាស់ ដោយដើមខ្លះមានកម្ពស់រហូតដល់៣០.៥ម៉ែត្រ និងមានទទឹងនៅគល់ប្រហែលជា ១.២ ដល់ ១.៨ ម៉ែត្រ ។ ព្រៃដ៏ក្រាស់នោះបានផ្តល់ឲ្យយ៉ូសែបនូវកន្លែងស្ងាត់មួយដើម្បីអធិស្ឋាន ។ នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៨២៣ យ៉ូសែបបានមានបទពិសោធន៍ខាងវិញ្ញាណមួយទៀតក្នុងអំឡុងពេលការប្រមូលផលរបស់គ្រួសារដូចជា ស្រូវសាលី ពោត ស្រូវអូត និងសណ្ដែកនៅពេលរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ ។ ទេវតាមរ៉ូណៃបានមកជួបលោក នៅពេលលោក និងបងប្អូនប្រុសរបស់លោកដេកនៅក្នុងផ្ទះឈើហ៊ុប ។
ព្រៃពិសិដ្ឋនៅកសិដ្ឋានរបស់គ្រួសារស្មីធ ។
មិនយូរប៉ុន្មាន ក្រុមគ្រួសារនេះបានសង់ផ្ទះឈើធំជាងមុននៅលើកសិដ្ឋាន ។ អាលវិនបានចាប់ផ្តើមសង់ផ្ទះឈើ ដើម្បីផ្តល់នូវផាសុកភាព និងការគោរពចំពោះឪពុកម្តាយដែលមានវ័យចំណាស់របស់គាត់កាន់តែខ្លាំង មុនពេលគាត់បានទទួលមរណភាពភ្លាមៗនៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៨២៣ ។ ផ្ទះឈើនោះមានទំហំធំជាងផ្ទះឈើហ៊ុបដែលតម្រៀបសសរគរលើគ្នាពីរដង ផ្ទះឈើនេះមានបន្ទប់ជាច្រើនសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវ និងមានចង្ក្រានបាយដ៏ធំ ។ នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៨២៧ យ៉ូសែប និងភរិយាលោក អិមម៉ា បានរស់នៅជាមួយគ្រួសារស្ម៊ីធនៅក្នុងផ្ទះឈើនោះ នៅពេលយ៉ូសែបបានយកផ្ទាំងចំណារមាសមកពីភ្នំគូម៉ូរ៉ា ។ បន្ទាប់មក យ៉ូសែបបានលាក់ផ្ទាំងទាំងឡាយនៅកន្លែងផ្សេងៗជុំវិញផ្ទះ និងក្នុងកសិដ្ឋាន ដើម្បីការពារកុំឲ្យគេលួច ។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៨២៨ គឺនៅទីកន្លែងដដែលនេះដែលយ៉ូសែបបានដឹងថា ម៉ាទិន ហារិស បានធ្វើឲ្យបាត់សន្លឹកសំណេរដោយដៃចំនួន១១៦ទំព័រនៃការបកប្រែព្រះគម្ពីរមរមន ។
ផ្ទះឈើដែលបានសាងសង់ឡើងវិញរបស់គ្រួសារ យ៉ូសែប ស៊្មីធ ស៊ីញ្ញ័រ ។
ដោយសារតែការស្លាប់របស់ អាលវិន ស្ម៊ីធ ព្រមទាំងការចំណាយលើផ្ទះឈើនេះ និងការដោះស្រាយដោយអសីលធម៌របស់ភ្នាក់ងារដីធ្លីក្នុងតំបន់ នោះគ្រួសារស្ម៊ីធក៏បានជាប់គាំងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុមិនអាចទូទាត់ប្រាក់ជាលើកទីពីរលើថ្លៃកសិដ្ឋានបាន ហើយបានបាត់បង់ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិនៅឆ្នាំ១៨២៦។ នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរមរមនបានបោះពុម្ពនៅឆ្នាំ១៨៣០ គ្រួសារស្ម៊ីធបានផ្លាស់ទៅរស់នៅនៅផ្ទះឈើហ៊ុបវិញ ហើយបានធ្វើការជាកសិករដែលជួលដីគេធ្វើចម្ការនៅលើដីដែលពួកគាត់បានកាប់ឆ្ការ និងអភិវឌ្ឍ ។ គ្រួសារនេះបានចាកចេញពីតំបន់នោះជាអចិន្ត្រៃយ៍នៅឆ្នាំ១៨៣១ នៅពេលដែលពួកគាត់បានផ្លាស់ទៅរដ្ឋអូហៃអូ ។
ក្នុងឆ្នាំ១៩០៥ ប្រធានសាសនាចក្រ យ៉ូសែប អេហ្វ ស៊្មីធ បានទៅមើលកសិដ្ឋាននោះ ក៏មានការជំរុញឲ្យមានគំនិតផ្ដួចផ្ដើមក្នុងការទិញដីនោះ ។ ពីរឆ្នាំក្រោយមក សាសនាចក្របានទិញកសិដ្ឋាននោះ ហើយបន្ទាប់មកបានជួលឲ្យ វិលលឺដ និង រេប៊េកា ប៊ីន ហើយក្រោយមកទៀតជួលឲ្យអ្នកផ្សេងទៀតដើម្បីមើលការខុសត្រូវលើអចលនទ្រព្យនោះ ។ ចំនួនអ្នកមកទស្សនាកសិដ្ឋាន និងព្រៃពិសិដ្ឋបានកើនឡើងពេញមួយសតវត្សរ៍ទី ២០ ។ សាសនាចក្របានរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិនេះជាកសិដ្ឋានធ្វើការរហូតដល់ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០ នៅពេលដែលកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងបានចាប់ផ្ដើមរៀបចំកសិដ្ឋាននោះឲ្យដូចដើមវិញ ។
នៅសព្វថ្ងៃនេះ កសិដ្ឋានគ្រួសារស្ម៊ីធ និងព្រៃពិសិដ្ឋ បើកជាសាធារណៈសម្រាប់ការមកទេសចរណ៍ ដោយមានមគ្គទេសក៍ណែនាំ ។ កសិដ្ឋានដើមភាគច្រើនត្រូវបានធ្វើឲ្យដូចរូបរាងដើមក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨២០វិញ រួមទាំងការជួសជុលផ្ទះឈើហ៊ុប និងការជួសជុលផ្ទះឈើឡើងវិញផងដែរ ។ បរិស្ថានវិទ្យានៅក្នុងព្រៃពិសិដ្ឋត្រូវបានគ្រប់គ្រងដើម្បីផ្តល់ឲ្យអ្នកទស្សនានូវបរិយាកាសដូចដែលយ៉ូសែបបានទទួលបទពិសោធន៍នៅក្នុងឆ្នាំ១៨២០ដែរ ។
ប្រធានបទដែលទាក់ទង ៖ ដំណើររឿងនៃការនិមិត្តដំបូងរបស់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ, ទេវតាមរ៉ូណៃ, ប៉ាលម៉ៃរ៉ា និង ម៉ែនឆែស្ទើរ, យ៉ូសែប ស៊ីញ្ញ័រ និងគ្រួសារ លូស៊ី ម៉ាក ស្ម៊ីធ, យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ស៊ីញ្ញ័រ ។