Niet zo volmaakt
Adelines volmaakte dag was officieel mislukt!
Een waargebeurd verhaal uit Frankrijk.
Adeline tekende het laatste vakje op haar blaadje. Daarnaast schreef ze: bid ’s ochtends en ’s avonds.
‘Wat is dit?’ vroeg Maman.
‘Ik maak een lijstje voor morgen’, zei Adeline. ‘Ik ga er een volmaakte dag van maken!’
Maman keek verbaasd. ‘Echt?’
Adeline knikte. ‘In het jeugdwerk hebben we geleerd dat we volmaakt in Christus kunnen worden. Ik ga me extra goed gedragen, zodat ik volmaakte dagen kan hebben.’
‘Ik ben blij dat je goede keuzes wilt maken’, zei Maman. ‘Maar weet je, er was maar één volmaakte persoon op aarde en dat was Jezus Christus.’
Adeline zuchtte. ‘Ik weet het. Maar ik wil het zo graag proberen! Ik denk dat ik het kan.’
’s Ochtends was Adeline er klaar voor. Ze maakte haar bed op en deed haar ochtendgebed.
Bij het ontbijt hielp ze haar zusje, Sylvia, met eten. Sylvia morste haar perziken helemaal over de stoel en Adeline haalde diep adem. Ze telde tot vier en hielp met opruimen.
Op school zocht Adeline naar mensen die hulp nodig hadden. Lucas had een verstuikte enkel, dus droeg ze het dienblad met zijn lunch voor hem.
Toen ze naar huis ging, glimlachte Adeline extra breed naar de vrouw die het hek van de school openhield. De vrouw zag er meestal chagrijnig uit. Maar vandaag glimlachte ze terug!
Na school gaf Adeline haar lievelingsknuffel aan Sylvia om mee te spelen. En voordat ze naar bed ging, bad ze. Ze vinkte de punten op haar lijstje af en kroop onder de dekens. Ze voelde zich erg trots en erg moe. Ze was klaar voor nog een volmaakte dag morgen!
Toen Adeline de volgende dag wakker werd, lagen haar poppen overal op de grond. Sylvia hield er een vast en zoog erop. Ze had ze allemaal op de grond gegooid!
‘Sylvia!’ schreeuwde Adeline. ‘Ik zei toch dat je mijn poppen niet mocht aanraken!’ Ze pakte de pop die Sylvia vasthield. Sylvia huilde en rende weg.
Adeline keek naar het lijstje op haar deur. De moed zonk haar in de schoenen.
Maman kwam net binnen toen Adeline een traan op haar wang voelde.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Maman.
‘Ik ben vergeten om te bidden. En ik heb mijn bed niet opgemaakt.’ Adelines stem trilde. ‘En ik was gemeen tegen Sylvia. Mijn volmaakte dag is officieel mislukt!’
Maman gaf Adeline een knuffel. ‘Het is heel moeilijk om altijd volmaakt te zijn. Eigenlijk is het onmogelijk.’
Adeline fronste haar wenkbrauwen. ‘Maar hoe kan ik dan volmaakt worden in Christus?’
‘Dat is het juist! Zonder Jezus Christus kunnen we niet volmaakt worden’, zei Maman. ‘Hij heeft zijn leven voor ons gegeven omdat onze hemelse Vader wist dat we fouten zouden maken en hulp nodig zouden hebben. Jezus helpt ons om onze onvolmaakte pogingen beter te maken.’
Adeline dacht erover na. ‘Dus ik kan niet elke dag een volmaakte dag hebben?’ vroeg ze.
Maman schudde haar hoofd. ‘Nee. Je zult moeilijke dagen hebben. Maar je zult ook goede dagen hebben.’ Maman stopte Adelines haar achter haar oor. ‘Het belangrijkste is dat jij je best doet. Zelfs als een dag begint met een verkeerde keuze, kunnen we altijd bidden om ons te bekeren en het opnieuw te proberen. Met de hulp van Jezus Christus ben je goed genoeg.’
Adeline voelde zich warm vanbinnen.
‘En nu even over je lijstje.’ Maman wees naar de lijst. ‘Zullen we ons richten op één ding?’
Adeline keek naar haar lijstje. Ze scheurde een deel van het papier af en plakte wat er nog over was weer op de deur. Het enige wat er nog op stond was: ’s morgens en ’s avonds bidden.
Adeline glimlachte. ‘Mijn dag is misschien niet volmaakt begonnen, maar ik kan nu nog steeds bidden. En met de hulp van Jezus Christus zal het genoeg zijn!’
Illustraties, Giovanni Abeille