Wonderkoekjes

De ijskoude wind huilde en de sneeuw dwarrelde rond de handkar. Jane trok haar dunne deken strakker om haar schouders. Haar voeten waren gevoelloos, maar ze bleef lopen. Ze waren onderweg naar Salt Lake City (Utah).

Jane en haar familie hadden in Engeland over De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen gehoord. Toen de profeet de leden van de kerk vroeg om naar Utah te komen, spaarde haar familie zoveel mogelijk geld voor de reis. Ze voeren over de oceaan. Nu reisden ze met een handkar over de vlakten. Ze liepen al maandenlang en hadden bijna geen eten meer.

De tranen rolden over Janes wangen. ‘Ik heb zo’n honger’, zei ze tegen haar oudere broer Thomas. ‘Ik denk niet dat ik nog een stap kan zetten!’

Thomas sneed een los stuk ongelooide huid uit het wiel van de kar. ‘Hier, kauw daar maar op’, zei hij. ‘Het komt wel goed.’

‘Dank je’, fluisterde Jane terwijl ze op het taaie leerachtige stuk kauwde.

Al snel was het tijd om het kamp op te slaan voor de nacht. Sommige mannen gingen op bizons jagen. Jane hoopte dat ze er een paar zouden vinden. Haar maag was zo leeg. Terwijl ze wachtten, kropen Jane en haar familie moe, hongerig en koud rond een klein vuur.

‘Laten we bidden’, zei Jane.

Het gezin knielde samen neer, en moeder bad. ‘Vader in de hemel, we hebben geen eten voor vanavond. Help ons alstublieft.’

Jane en haar broertjes en zusjes zaten even stil. Toen ging moeder rechtop zitten.

‘Wat is er?’ vroeg Thomas.

‘Ik herinnerde me iets.’ Moeder haastte zich naar de handkar en opende de familiekist. Ze haalde er een blik uit en maakte het open. Er zaten twee keiharde koekjes in. Ze waren overgebleven van hun reis over de oceaan maanden eerder.

Jane kreeg een gevoel van opwinding. Ze hadden iets te eten! ‘We kunnen ze in kleine stukjes breken om te delen’, zei ze.

Maar toen ze dat probeerden, bleken de koekjes te hard om zelfs maar doormidden te breken.

‘Laten we dit proberen’, zei moeder. Ze deed de koekjes in een pot en goot er wat water op. Toen deed ze het deksel erop en zette de zware pot op de kolen.

Jane en haar familie baden weer. Ze dacht aan het verhaal van Jezus Christus in de Schriften, toen Hij vijfduizend mensen met alleen een paar broden en vissen voedde. Ze wist dat onze hemelse Vader hen ook kon zegenen.

Na een tijdje deed moeder langzaam de pot open. Die was tot de nok toe gevuld met eten! Er was genoeg voor het hele gezin.

Jane gaf haar moeder een dikke knuffel. ‘Het is een wonder!’

Illustraties, Simini Blocker