“แคมป์วันฝนตก,” เพื่อนเด็ก, มกราคม 2025, 16–17.
แคมป์วันฝนตก
ทำไมพระบิดาบนสวรรค์ไม่ทรงตอบคำสวดอ้อนวอนของเธอ?
เรื่องจริงจากสหรัฐอเมริกา
“การแข่งขันของหนูคือพรุ่งนี้ใช่ไหมคะ?” ลูซีถามขณะคุณแม่ส่งเธอเข้านอน
คุณแม่พยักหน้า “ใช่จ้ะ! เย็นพรุ่งนี้เวลา 18:00 น.”
ลูซีอดใจรอแทบไม่ไหว เธอตั้งตารอการแข่งขันซอฟต์บอลครั้งแรกของทีมมาหลายสัปดาห์แล้ว และปีนี้เสื้อกีฬาของพวกเขาเป็นสีชมพู! เธอตื่นเต้นมากจนแทบนอนไม่หลับ
แต่เช้าวันรุ่งขึ้น ลูซีมองออกไปนอกหน้าต่างและขมวดคิ้ว เมฆสีเทาขุ่นมัวอยู่บนท้องฟ้าและมีแอ่งน้ำอยู่ทุกหนทุกแห่ง ฝนตกทั้งคืน
เธอคุกเข่าสวดอ้อนวอนตอนเช้า “พระบิดาบนสวรรค์ โปรดช่วยให้อากาศดีสําหรับการแข่งขันซอฟต์บอลของหนูเย็นนี้ด้วยเถิด”
ที่โรงเรียน ลูซีนึกถึงแต่การแข่งขันทั้งวัน เธอนึกภาพตัวเองสวมเสื้อสีชมพูตัวใหม่ และเอื้อมไปรับลูกบอลจนได้ชัยชนะ แต่ข้างนอกยังมีฝนตกและเปียกแฉะ
ลูซีกล่าวคำสวดอ้อนวอนในใจอย่างเร็ว พระบิดาบนสวรรค์ โปรดทรงช่วยให้ดวงอาทิตย์ออกมาเร็วๆ เพื่อเราจะได้ลงเล่นในเย็นนี้
เมื่อกริ่งโรงเรียนดัง ลูซีคว้าเป้สะพายหลังและวิ่งออกไปข้างนอก เธอมองเห็นดวงอาทิตย์เริ่มโผล่ออกมาจากหลังก้อนเมฆ!
แต่เมื่อคุณแม่มารับ เธอมีข่าวร้าย “การแข่งขันสําหรับเย็นนี้ยกเลิกแล้วนะ” คุณแม่พูด “เสียใจด้วยนะจ๊ะ”
ลูซีมองไปบนฟ้า “แต่ดวงอาทิตย์กําลังจะออกมา ฝนอาจจะหยุดตก”
“แม่รู้จ้ะ” คุณแม่พูด “แต่น้ำท่วมสนามซอฟต์บอลจากฝนที่ตก ฉะนั้นแม้ว่าฝนจะหยุดตก แต่ก็เปียกและเป็นโคลนเกินกว่าจะเล่นได้ พวกเขาจะจัดตารางการแข่งขันใหม่อีกครั้งนะ”
น้ำตาร้อนผ่าวไหลอาบดวงตาของลูซี เธอผิดหวังมาก! คืนนี้ เธอ อยากลงเล่นมากจริงๆ ทำไมพระบิดาบนสวรรค์ไม่ทรงตอบคำสวดอ้อนวอนของเธอ?
ลูซีอยู่ที่บ้านรู้สึกขุ่นมัวและหงุดหงิดเหมือนเมฆฝน เธอรู้สึกไม่อยากอ่านหนังสือเล่มโปรด และถึงแม้คุณแม่จะทําพาสต้าที่เธอชอบสําหรับมื้อเย็น แต่รสชาติก็ไม่ได้อร่อยเหมือนเดิม
หลังอาหารเย็น เอลลี่น้องสาวคนเล็กสุดของลูซีคลานไปนั่งตักเธอ “เล่นกับหนูไหม?” เธอถาม
ลูซีถอนหายใจ “ได้สิ” เธอตอบ แล้วเธอก็นึกออก “เราต้องทําอะไรสนุกๆ”
เธอคว้าไม้กวาดและผูกผ้าพันคอไว้ที่ปลายไม้เพื่อทําเป็นธง จากนั้นเธอเรียกน้องสาวทั้งหมดของเธอมารวมกัน เธอชูธงและพูดว่า “ยินดีต้อนรับสู่แคมป์วันฝนตก! ซึ่งเป็นที่ที่คุณจะสนุกได้เมื่อคุณไม่สามารถเล่นข้างนอกได้”
น้องสาวของเธอส่งเสียงเชียร์
“อย่างแรกเลย” ลูซีบอก “เราจะร้องเพลงประจําค่ายของเรา”
เด็กหญิงหัวเราะกันคิกคักขณะแต่งเพลงและคําร้องไร้สาระให้เข้ากับเพลงนั้น จากนั้นพวกเขาเดินไปรอบห้องพร้อมกับธง ร้องเพลงให้ดังที่สุดเท่าที่จะดังได้
“ตอนนี้เราต้องกางเต็นท์ของเราแล้ว!” ลูซีช่วยน้องๆ รวบรวมผ้าห่มและหมอนมาทําเป็นป้อม มันโค่นล้มลงสองสามครั้ง แต่เมื่อซ่อมเสร็จ ทุกคนก็เบียดเสียดกันอยู่ในป้อมเพื่อเล่นเกม
ไม่นานก็ถึงเวลาเข้านอน “หนูหวังว่าพรุ่งนี้ฝนจะตกอีก” ลิซ่าน้องสาวของลูซีพูด “หนูอยากเล่นแคมป์วันฝนตกอีก!”
“ขอบใจนะที่เล่นกับน้องๆ ของลูก” คุณแม่บอกขณะกอดลูซีและบอกราตรีสวัสดิ์ “ลูกทำให้สถานการณ์ที่ขุ่นมัวสดใสขึ้นด้วยตัวลูกเอง แม่ภูมิใจในตัวลูกนะจ๊ะ”
ลูซีรู้สึกมีความสุขขณะปีนขึ้นเตียงนอน คําสวดอ้อนวอนของเธอไม่ได้รับคําตอบอย่างที่เธอต้องการ แต่พระบิดาบนสวรรค์ยังทรงช่วยให้เธอพบเรื่องสนุกๆ ทํากับครอบครัว—และนั่นก็สนุกพอๆ กับการสวมเสื้อสีชมพูในการแข่งขันซอฟต์บอลครั้งแรกของเธอ
ภาพประกอบโดย เอพริล สต็อตต์