Een bijzondere conferentie

‘Aminah, die is van mij!’ riep Indira. Ze pakte de pop van haar zusje af.

‘Meisjes, ik ga’, riep mama. ‘Wees lief voor papa.’

Indira keek op. ‘Waar ga je naartoe?’

‘Naar de markt. Ik ga eten kopen om morgen iets speciaals te maken.’ Mama zwaaide gedag.

Een speciale maaltijd? Maar waarom? Indira ging op zoek naar papa. ‘Waarom is morgen speciaal?’ vroeg ze.

Papa glimlachte. ‘Morgen kijken we naar de algemene conferentie! Dat is bijzonder omdat we de profeet en andere kerkleiders dan horen spreken. Ze vertellen ons wat onze hemelse Vader ons wil zeggen.’

Toen mama thuiskwam, ruimde ze het eten op. Papa veegde de vloer aan.

‘Indira, kun je Aminah helpen haar kleren voor morgen klaar te leggen?’ vroeg mama.

Indira fronste. ‘Waarom moet ik haar helpen?’

‘Doe alsjeblieft wat ik vraag’, zei mama.

Indira kreunde. Ze ging Aminah met tegenzin helpen.

De volgende ochtend werd Indira wakker en rook ze iets heerlijks. Ze sprong uit bed en rende naar de keuken. Mama had rendang en saté gemaakt om later met de lunch te eten! Dat werd smullen.

Al gauw begon de algemene conferentie. Indira keek met haar familie naar de tv. Ze hoorde het koor zingen. Ze hoorde mensen praten over tempels, de Schriften en Jezus Christus.

De laatste spreker was de profeet, president Russell M. Nelson. Hij vertelde hoe de kerk mensen over de hele wereld helpt.

‘Wij [ervaren] onze grootste vreugde als wij onze broeders en zusters helpen’, zei hij.

Indira dacht daarover na. Maakte helpen haar blij? Ze bleef luisteren. President Nelson zei dat we meer op Jezus Christus kunnen gaan lijken door het tweede grote gebod na te leven.

Toen het voorbij was, aten ze de lunch die mama had klaargemaakt. Indira bleef aan de toespraak van de profeet denken.

‘Wat is het tweede grote gebod?’ vroeg ze.

‘Je naaste als jezelf liefhebben’, zei papa.

Indira dacht aan de mensen over de hele wereld die de kerk had geholpen. ‘Hoe kan ik helpen als mijn naaste ver weg woont?’

‘Alle mensen om je heen zijn je naasten’, zei mama. ‘Zoals je gezinsleden.’

Indira keek naar beneden. Ze was soms thuis niet zo aardig.

Maar misschien kon ze blij worden door te helpen, zoals president Nelson had gezegd. Dat was een manier waarop ze Jezus kon volgen. Ze wilde het graag proberen!

De rest van de week probeerde Indira thuis extra lief voor iedereen te zijn. Ze speelde met Aminah. Ze deelde haar speelgoed. Ze deed zonder klagen wat mama en papa vroegen. Toen Indira haar gezinsleden hielp, waren ze blij. En dat maakte haar ook blij.

De profeet had gelijk. Anderen helpen bracht haar vreugde!

Illustraties, Judi Abbot