แข่งกันเก็บฟืน

ลูควิ่งอย่างเร็ว เขามองข้ามไหล่ตัวเอง โรเบิร์ตน้องชายของเขาวิ่งตามมาติดๆ!

“แปะ! พี่เป็นแล้ว!” โรเบิร์ตพูด

ลูคหัวเราะคิกคัก เขาไล่ตามมิลีพี่สาว

พอเล่นเสร็จ ทุกคนก็นั่งพัก

“ทีนี้เราเล่นอะไรกันต่อดี?” มิลีถาม

ลูคดีใจที่มีพี่น้องเล่นด้วย แต่โควิด-19 เปลี่ยนแปลงอะไรหลายอย่าง พวกเขาไม่สามารถไปในที่ที่มีคนเยอะได้ และบางครั้งพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปนอกบ้าน

ลูคพยายามนึกถึงเกมที่พวกเขาจะเล่นได้ แล้วก็นึกถึงบางอย่างที่เขาเคยได้ยินในปฐมวัย

“ผมคิดว่าเราควรเตรียมอะไรสักหน่อย” ลูคบอก

“หมายถึงอะไร?” มิลีถาม

ลูคมองดูต้นฝรั่งรอบๆ บ้าน “ศาสดาพยากรณ์บอกว่าเราต้องไม่หยุดเตรียม วันนี้เราน่าจะเก็บฟืน เรามาแข่งกันว่าใครจะเก็บได้มากที่สุด!”

ลูคกับพี่สาวน้องชายวิ่งอย่างเร็วไปที่ต้นไม้ใกล้ๆ บ้าน ลูคหอบกิ่งไม้วิ่งกลับไปวางกองไว้ในโรงเก็บฟืน เมื่อพี่สาวน้องชายไปถึง เขาช่วยเรียงฟืนให้ด้วย พวกเขาวิ่งไปมาจนได้ฟืนกองโต

“เท่านี้ก็พอใช้ทำอาหารได้ทั้งอาทิตย์แล้ว!” มิลีบอก

“สนุกจัง” โรเบิร์ตพูด “ผมชอบเตรียมพร้อม!”

“พี่ด้วย” ลูคพูด เขาอยากเตรียมอย่างอื่นด้วย

เขากับน้องชายและพี่สาวจึงปลูก bele (ผักใบเขียว) ในสวนต่อ ลูคตัดกิ่งจากต้นเติมมาปักชำและปลูกเพิ่ม

ขณะช่วยกันทำงาน คุณตาคุณยายกับคุณพ่อคุณแม่เดินออกมา

“หลานปลูกเองเหรอ?” คุณตาถาม

“ครับ” ลูคตอบ “เราเก็บฟืนให้ด้วยครับ!”

“ขอบใจนะลูก” คุณพ่อพูด “วันนี้พ่อยุ่งมาก คงเก็บฟืนไม่ได้”

บ่ายวันนั้นลูคนั่งอยู่ในบ้านกับครอบครัว พวกเขาได้ยินประกาศทางวิทยุว่าทุกคนจะต้องอยู่ในบ้านสี่วันเพื่อหยุดการแพร่ระบาดของโควิด-19 ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ออกจากบ้าน

“ดีนะที่เราเก็บฟืนวันนี้ ตอนนี้เราจะเก็บไม่ได้แล้ว” มิลีพูด

ลูคยิ้ม เขามีความสุขที่พวกเขาทำตามคำเชื้อเชิญของศาสดาพยากรณ์ให้เตรียมพร้อม