ละครหลังเวที

น้องชายของฉันเป็นคนเซ่อซ่า มีจินตนาการสูงและเอาใจใส่ผู้อื่น เขาเป็นหนึ่งในแฟนตัวยงของฉันเมื่อฉันแสดงบนเวที เขาเป็นเด็กพิเศษที่ต้องการความช่วยเหลือบ้าง เขาตัวเล็กมากสำหรับอายุของเขาและมีปัญหาในการอ่าน เขียน พูด และการเข้าใจผู้อื่นบ้างบางครั้ง เขาหูหนวกด้วย

วันหนึ่งขณะซ้อมละคร ฉันเดินขึ้นบันไดไปบนเวที ฉันได้ยินคนพูดไม่ดีบางอย่างเกี่ยวกับเด็กพิการ ทุกคนเริ่มขำและหัวเราะ

ฉันรู้ว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายความรู้สึกของฉัน แต่ฉันเสียใจมากและวิ่งไปหาที่แอบ ขณะนั่งแอบอยู่นั้น ผู้ใหญ่ท่านหนึ่งมานั่งข้างฉันและเริ่มพูดคุยกับฉันเกี่ยวกับละครเรื่องนี้ฉันเริ่มรู้สึกดีขึ้น

เมื่อถึงเวลากลับบ้าน ฉันบอกคุณแม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านบอกฉันว่าไม่เป็นไรถ้าหนูจะเดินหนีจากสิ่งที่ทำให้รู้สึกแย่ และไม่เป็นไรถ้าหนูเล่าความรู้สึกของหนูให้ผู้ใหญ่ฟัง

บางครั้งคนเราไม่เข้าใจหรอกว่าเด็กพิเศษรู้สึกอย่างไรหรือไม่รู้จักเด็กพิเศษ ฉันอยากเป็นแบบอย่างของความรักและความเมตตา