เกรซ สาวน้อยมหัศจรรย์
เธอชอบร่างกายของเธอไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ตาม
“แ ม่ดูนี่สิคะ” เกรซสวมรองเท้าเต้นแท็ปสะบัดเท้าเต้นไปมาบนพื้นครัว
“ว้าว!” คุณแม่พูด “เต้นเก่งจังเลย”
เกรซหมุนตัว เธอชอบเต้นรำ
เนทพี่ชายเธอเดินลงบันไดมา ได้เวลาขี่จักรยานไปโรงเรียนแล้ว
“ไปนะครับแม่! บาย เกรซ” เขาพูดพลางวิ่งออกประตู
“หนูขอวิ่งไปจนสุดถนนกับพี่แล้ววิ่งกลับมาได้ไหมคะ?” เกรซถามคุณแม่
คุณแม่เหลือบมองนาฬิกา “ได้เลยจ้ะ” เธอตอบ “ลูกยังมีเวลาก่อนจะไปโรงเรียน”
เกรซถอดรองเท้าเต้นแท็ปและสวมรองเท้าผ้าใบอย่างรวดเร็ว เธอผลุนผลันออกประตูไป เนทกำลังปีนขึ้นจักรยาน เกรซวิ่งอยู่ข้างๆ เขาจนสุดถนน เธอโบกมือขณะพี่ชายเลี้ยวตรงมุมถนน แล้วเธอก็หมุนตัวกลับและกระโดดโลดเต้นกลับบ้าน
“หนูกลับมาแล้วค่ะ!” เกรซตะโกนบอกคุณแม่ เธอล้มตัวลงบนโซฟา
“กลับมาเร็วจัง!” คุณแม่พูด แล้วลงนั่งข้างเกรซ “ดูสิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้ที่หนูทำได้สิจ๊ะ เต้นเอย วิ่งเอย ร่างกายหนูเป็นของขวัญที่วิเศษที่สุด”
เกรซคิดตาม เธอไม่คิดว่าร่างกายเธอจะวิเศษขนาดนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอเปรียบเทียบตัวเองกับเด็กคนอื่นๆ ที่โรงเรียน บางครั้งเธอบ่นเรื่องร่างกายตัวเองด้วยซ้ำ
แต่เธอชอบวิ่ง และเธอรู้สึกมีความสุขมากเมื่อได้เต้น นั่นเป็นเพราะร่างกายของเธอ เธอแกว่งขาและยิ้มกว้าง ร่างกายเธอ คง วิเศษแน่เลย
สองสามวันต่อมา คุณแม่มารับเกรซที่โรงเรียน “วันนี้เป็นไงบ้างลูก?” คุณแม่ถาม
“ดีค่ะ” เกรซปีนขึ้นรถและรัดเข็มขัดนิรภัย “ส่วนใหญ่ดีค่ะ ช่วงอาหารกลางวันเด็กชายคนหนึ่งพูดไม่ดีเกี่ยวกับร่างกายหนู”
คุณแม่มองเธอทางกระจกมองหลัง “โถ ลูกแม่ สงสารหนูจัง”
เกรซยักไหล่ “หนูบอกเขาว่าเขาพูดจาไม่น่ารัก แล้วหนูก็เดินไปคุยกับเด็กคนอื่น”
“แม่ภูมิใจในตัวหนูจ้ะ” คุณแม่บอก “ลูกใจเย็นแบบนั้นได้ยังไง?”
เกรซเด้งเท้าขึ้นลง “หนูจำที่คุณแม่บอกหนูได้ค่ะ ว่าร่างกายหนูเป็นของขวัญจากพระบิดาบนสวรรค์ หนูรู้ว่าถ้าหนูดูแลร่างกาย พระองค์จะทรงอวยพรให้หนูสามารถทำอะไรก็ได้ที่หนูจำเป็นต้องทำ”
คุณแม่จอดรถไว้หน้าบ้าน “หนูพูดถูก! หนูโอเคมั้ย?”
“หนูไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปปั่นจักรยานก่อนทำการบ้านนะคะ?” เกรซกระโดดลงจากรถอย่างร่าเริง ไม่นานเธอก็ปั่นจักรยานไปตามทางเท้าอย่างรวดเร็ว
เธอชอบร่างกายของเธอไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ตาม ร่างกายเธอเป็นของขวัญ
เกรซโห่ร้องเริงร่าและปั่นเร็วขึ้น