เกรซ สาวน้อยมหัศจรรย์

“แ ม่ดูนี่สิคะ” เกรซสวมรองเท้าเต้นแท็ปสะบัดเท้าเต้นไปมาบนพื้นครัว

“ว้าว!” คุณแม่พูด “เต้นเก่งจังเลย”

เกรซหมุนตัว เธอชอบเต้นรำ

เนทพี่ชายเธอเดินลงบันไดมา ได้เวลาขี่จักรยานไปโรงเรียนแล้ว

“ไปนะครับแม่! บาย เกรซ” เขาพูดพลางวิ่งออกประตู

“หนูขอวิ่งไปจนสุดถนนกับพี่แล้ววิ่งกลับมาได้ไหมคะ?” เกรซถามคุณแม่

คุณแม่เหลือบมองนาฬิกา “ได้เลยจ้ะ” เธอตอบ “ลูกยังมีเวลาก่อนจะไปโรงเรียน”

เกรซถอดรองเท้าเต้นแท็ปและสวมรองเท้าผ้าใบอย่างรวดเร็ว เธอผลุนผลันออกประตูไป เนทกำลังปีนขึ้นจักรยาน เกรซวิ่งอยู่ข้างๆ เขาจนสุดถนน เธอโบกมือขณะพี่ชายเลี้ยวตรงมุมถนน แล้วเธอก็หมุนตัวกลับและกระโดดโลดเต้นกลับบ้าน

“หนูกลับมาแล้วค่ะ!” เกรซตะโกนบอกคุณแม่ เธอล้มตัวลงบนโซฟา

“กลับมาเร็วจัง!” คุณแม่พูด แล้วลงนั่งข้างเกรซ “ดูสิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้ที่หนูทำได้สิจ๊ะ เต้นเอย วิ่งเอย ร่างกายหนูเป็นของขวัญที่วิเศษที่สุด”

เกรซคิดตาม เธอไม่คิดว่าร่างกายเธอจะวิเศษขนาดนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอเปรียบเทียบตัวเองกับเด็กคนอื่นๆ ที่โรงเรียน บางครั้งเธอบ่นเรื่องร่างกายตัวเองด้วยซ้ำ

แต่เธอชอบวิ่ง และเธอรู้สึกมีความสุขมากเมื่อได้เต้น นั่นเป็นเพราะร่างกายของเธอ เธอแกว่งขาและยิ้มกว้าง ร่างกายเธอ คง วิเศษแน่เลย

สองสามวันต่อมา คุณแม่มารับเกรซที่โรงเรียน “วันนี้เป็นไงบ้างลูก?” คุณแม่ถาม

“ดีค่ะ” เกรซปีนขึ้นรถและรัดเข็มขัดนิรภัย “ส่วนใหญ่ดีค่ะ ช่วงอาหารกลางวันเด็กชายคนหนึ่งพูดไม่ดีเกี่ยวกับร่างกายหนู”

คุณแม่มองเธอทางกระจกมองหลัง “โถ ลูกแม่ สงสารหนูจัง”

เกรซยักไหล่ “หนูบอกเขาว่าเขาพูดจาไม่น่ารัก แล้วหนูก็เดินไปคุยกับเด็กคนอื่น”

“แม่ภูมิใจในตัวหนูจ้ะ” คุณแม่บอก “ลูกใจเย็นแบบนั้นได้ยังไง?”

เกรซเด้งเท้าขึ้นลง “หนูจำที่คุณแม่บอกหนูได้ค่ะ ว่าร่างกายหนูเป็นของขวัญจากพระบิดาบนสวรรค์ หนูรู้ว่าถ้าหนูดูแลร่างกาย พระองค์จะทรงอวยพรให้หนูสามารถทำอะไรก็ได้ที่หนูจำเป็นต้องทำ”

คุณแม่จอดรถไว้หน้าบ้าน “หนูพูดถูก! หนูโอเคมั้ย?”

“หนูไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปปั่นจักรยานก่อนทำการบ้านนะคะ?” เกรซกระโดดลงจากรถอย่างร่าเริง ไม่นานเธอก็ปั่นจักรยานไปตามทางเท้าอย่างรวดเร็ว

เธอชอบร่างกายของเธอไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ตาม ร่างกายเธอเป็นของขวัญ

เกรซโห่ร้องเริงร่าและปั่นเร็วขึ้น