Við erum öll blessuð af áhrifum og trú kvenna

Kæru systur, ég er ánægður með að geta tekið þátt í þessum dásamlega viðburði Líknarfélagsins. Ég er þakklátur fyrir það sem hefur verið sagt. Ég hrífst af boðskapnum sem var fluttur af Camille N. Johnson forseta, systur J. Anette Dennis og systur Kristin M. Yee.

Ég hef verið blessaður með framúrskarandi konum í lífi mínu og ég er eilíflega þakklátur fyrir áhrif þeirra á mig. Ég á erfitt með að tjá þakklæti mitt nógsamlega. Þær hafa leitað alls þess besta sem lífið hefur að færa og lagt sérstaka áherslu á að finna og meta elsku Guðs í lífi sínu.

Eiginkona mín, Mary, er fordæmi um þetta, en hún reynir að lifa „sólarmegin í lífinu“.

Ég finn til mikillar ábyrgðar að tala til ykkar, dásamlegu kvenna. Þið njótið elsku minnar og aðdáunar á því hverjar þið eruð og skuldbindingu ykkar við Drottin og kirkju hans í þessum erfiða heimi.

Kæru systur, vanmetið ekki kraft þeirra megnugu, kærleiksríku og næmu áhrifa sem þið getið haft á þau sem þið eigið samskipti við. Þið blessið marga þegar þið leitist við að lifa kristilegu lífi.

Stundum, í einlægri þrá ykkar til að fylgja Jesú Kristi og gera gott, finnst ykkur þið ekki gera nóg, sama hversu mikið þið erfiðið eða gerið. Stundum, þrátt fyrir þá staðreynd að öllum öðrum finnist þið hafa „gert rétt“, getur ykkur fundist þið vera ófullnægjandi og áhrifalausar. Samt er hið frábæra starf sem þið vinnið, góðvildin sem þið sýnið og kærleikurinn sem þið gefið, þeim ómælanleg blessun sem njóta þeirra forréttinda að eiga samskipti við ykkur og það er nægjanlegt!

Við lifum á ófriðartímum. Heimurinn er bókstaflega í upplausn. Margar áskorananna eru á andlega sviðinu. Þetta eru félagsleg málefni sem við sem einstaklingar getum ekki endilega leyst en snerta okkur engu að síður. Aldagömul áskorun er að sannfæra fólk um að velja réttlætið. Það hafa alltaf verið „andstæður … í öllu“. Munurinn í dag er sá að efasemdarmenn hinnar „stóru og rúmmiklu byggingar“ virðast vera háværari, þrætugjarnari og minna umburðarlyndari en nokkru sinni fyrr í lífi mínu.

Staðreyndin er sú að slíkar áskoranir hafa alltaf verið fyrir hendi. Einu ári áður en Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu var skipulögð, vann spámaðurinn Joseph Smith að þýðingu Mormónsbókar. Drottinn opinberaði Joseph og Oliver Cowdery það sem nú er 6. kafli í Kenningu og sáttmálum. Þar er að finna leiðsögn fyrir erfiða tíma.

Drottinn hughreysti þá: „Óttast þess vegna ekki, litla hjörð. Gjörið gott, leyfið jörð og helju að sameinast gegn yður, því að ef þér byggið á bjargi mínu, fá þær eigi á yður sigrast.“ Hann ráðlagði þeim einnig: „Beinið öllum hugsunum yðar til mín. Efist ekki, óttist ekki. … Verið trúir, haldið boðorð mín og þér skuluð erfa himnaríki. Amen.“

Þegar við lítum til baka til hinna fyrri heilögu, verðum við djúpt snortin af erfiðleikunum sem þeir þoldu og fordæminu sem þeir sýndu um að þekkja elsku Guðs og þjóna hvert öðru.

Upphafspunktur endurskoðunar á lífi okkar og skuldbinding við fagnaðarerindi Jesú Krists er skírnin.

Hvað mörg okkar varðar, en þó ekki nýja trúskiptinga og hina mjög ungu, þá létum við skírast fyrir mörgum árum. Hinn mikli spámaður, Alma, er skýrmæltur þegar hann segir: „Og sjáið nú, ég segi yður, … ef þér hafið fundið umbreytingu í hjörtum yðar og hafi yður langað til að syngja söng hinnar endurleysandi elsku, þá spyr ég: Finnið þér slíkt nú?“

Alma heldur áfram með djúpstæðan boðskap sem á algjörlega við okkar tíma. Hann spyr í raun hina heilögu: „Væru þeir reiðubúnir að mæta Guði, ef þeir væru kallaðir til að deyja?“ Alma leggur síðan áherslu á fjóra eiginleika til þess að vera flekklaus frammi fyrir Guði.

Í fyrsta lagi, erum við nægilega auðmjúk? Í vissum skilningi er þetta afturhvarf til kröfunnar um skírn, að auðmýkja okkur sjálf og hafa sundurkramið hjarta og sáriðrandi anda.

Í öðru lagi, höfum við afklæðst hrokanum? Alma talaði um dramb og bauð okkur að fótumtroða ekki hinn heilaga, fyllast hroka, beina ekki hjörtum okkar að hégóma heimsins og auðæfum, telja okkur betri en aðra og ofsækja ekki þá sem eru auðmjúkir.

Í þriðja lagi, erum við laus við öfund? Fyrir þá sem njóta mikilla blessana en finna ekki til þakklætis, vegna þess að þeir einblína aðeins á það sem aðrir hafa, getur öfund verið afar skaðleg. Lífsstílsöfund hefur aukist er frægð og frami hafa komið í stað trúar og fjölskyldu sem grunnmarkmið stórs hluta samfélagsins.

Í fjórða lagi, hæðumst við að eða ofsækjum bróður eða systur? Í heiminum í dag sjáum við mikið af þessu á samfélagsmiðlum.

Gæti nokkuð átt betur við um málefni okkar tíma en þessi boðskapur um dramb, öfund og ofsóknir?

Hin mikla heimsumræða snýst um stundleg og dagleg efnahagsmál. Samt er afar lítil umræða um að snúa aftur til kristilegra gilda, sem snýst um undirbúning til að mæta Guði og ástand anda okkar. Við þurfum að koma lífi okkar í réttar skorður og auka áherslu á andleg málefni.

Ég hef alltaf hlotið andríki af því að rifja upp atburðina í aðdraganda vígslu Nauvoo-musterisins. Ég hef verið sérstaklega hrifinn af trú systranna. Hinn yfirgnæfandi ríkjandi eiginleiki er trú systranna. Trú þeirra á hið endurreista fagnaðarerindi Jesú Krists og spámann endurreisnarinnar, Joseph Smith, var afar markverð.

Þessar trúföstu konur sýndu trú á eilíft mikilvægi musterisgjafarinnar og musterisinnsiglunar með þeim fórnum sem þær voru fúsar að færa. Þær fórnuðu tíma sínum og hvaða smávægilegum fjársjóði þær áttu. Þeim var einnig úthlutað að vinna fyrstu helgiathafnirnar sem framkvæmdar voru í Nauvoo-musterinu. Þegar systurnar hjálpuðu við að búa hina heilögu undir að yfirgefa Nauvoo, skildu margar þeirra eftir sig heimildir um að hafa aðstoðað við helgiathafnir musterisins allan daginn og síðan við eldamennsku og þvott mestan hluta kvölds. Þær gerðu þó ljóst að trúin og þekkingin sem þeim veittist í musterinu, gerði þeim kleift að fagna er þær héldu út í hið óþekkta og yfir slétturnar.

Sögulega hafa konur borið meiri ábyrgð á heimili og börnum og þar með þráð öryggi og stöðugleika. Trú systranna til að vera fúsar til að yfirgefa Nauvoo fyrir hið óþekkta var uppörvandi.

Tilfinningar systur Bathshebu Smith eru mjög hjartnæmar, þegar hún undirbjó brottför. Hún hafði upplifað múginn fylkja sér gegn hinum heilögu í Missouri og var viðstödd andlát Davids W. Patten postula. Þegar hún stóð frammi fyrir því að yfirgefa Nauvoo skrifaði hún:

„Síðasta verk mitt á þessum dýrmæta stað var að taka til í herbergjunum, sópa gólfið og setja kústinn á sinn vanalega stað á bak við hurðina. Þá, með tilfinningar í hjarta mínu, … lokaði ég varlega dyrunum og horfðist í augu við óþekkta framtíð, … tókst á við hana í trú á Guð og með engu síðri fullvissu um endanlega stofnsetningu fagnaðarerindisins í vestrinu og um sannar og varanlegar reglur þess, en ég hafði upplifað á þessum erfiðu tímum í Missouri.“

Systir Smith skrifaði um fátæktina, sjúkdómana og skortinn sem hinir heilögu upplifðu á leið sinni vestur. Í mars 1847 lést móðir hennar og mánuði síðar fæddist annar sonur hennar, John. Heimild hennar um það er stutt: „Hann var síðasta barnið mitt og hann lifði aðeins í fjóra tíma.“

Síðar í lífinu, varð hún ráðskona í Salt Lake-musterinu og fjórði aðalforseti Líknarfélagsins.

Ef maður ætti að lýsa mikilvægasta eiginleika brautryðjendasystra okkar, þá væri það óhagganleg trú þeirra á Drottin Jesú Krist.

Ég held að konurnar í kirkjunni í dag séu alveg jafn sterkar og trúfastar. Séð í gegnum skýra linsu, þá er trú kærleikstjáning og þakklæti fyrir frelsarann. Vegna friðþægingarfórnar hans eru engin vonbrigði endanleg og nánast ekkert brot er óbætanlegt. Þegar við beinum trú okkar að Jesú Kristi og höldum okkur á sáttmálsveginum, getum við náð eilífum markmiðum okkar.

Aðstæður í heimi nútímans krefjast aukinnar trúrækni og aukinnar trúar á himneskan föður og á Jesú Krist og friðþægingu hans. Kenningar og ritningar kirkjunnar sjá okkur fyrir innblásnum vegvísi til að hjálpar við að taka réttlátar ákvarðanir. Spámaður Drottins, Dallin H. Oaks forseti, veitir sérstaka leiðsögn fyrir okkar tíma. Drottinn hefur undirbúið okkur, orð á orð ofan, fyrir þær örðugu tíðir sem við nú stöndum frammi fyrir.

Með þeirri gnægð andlegrar leiðsagnar sem við nú búum að, værum við vanþakklát ef við kynnum ekki að meta blessanir okkar, þrátt fyrir erfiðleika okkar.

Þakka ykkur fyrir að vera þær sem þið eruð og fyrir það sem þið gerið. Ég ber vitni um að Jesús Kristur er frelsari og lausnari heimsins. Hann lifir og veitir kærleikann og leiðsögnina sem við þörfnumst til að snúa aftur til hans. Um það ber ég vitni í nafni Jesú Krists, amen.