Fórn Jesú Krists var og er fyrir ykkur

Kæru systur, ég er alltaf þakklát fyrir að vera meðal ykkar. Hvort sem það er í eigin persónu eða í anda, þá snertir trúfesti ykkar og gæska mig og veitir mér innblástur. Megið þig öðlast blessun fyrir að færa þeim sem umhverfis eru kærleika frelsarans og líkn. Við elskum og biðjum fyrir ykkur.

Fyrir nokkrum árum vitjaði ég námsbekkjar í Barnastofu. Leiðtogi barnastofunnar var fjarverandi þennan dag og ég áttaði mig á að það var engin undirbúin lexía. Ég leitaði í skápnum, fann kennslubók og valdi lexíu um elsku Guðs. Á henni var mynd af börnum hvaðanæva að úr heiminum sem táknuðu elsku Guðs til allra. Ég spurði litla barnastofubekkinn hvernig elska Guðs geti náð til þeirra allra. Einn af líflegu litlu drengjunum að nafni Charlie hélt uppi höndum sínum og hrópaði: „Elska Guðs er STÓR!” Svo sannarlega, Charlie. Elska Guðs er vissulega „stór”. Elska hans er „[vor] kærleikslind” og er stöðug fyrir sérhvert barna hans. Enginn er viðskila við kærleika hans. Eins og Páll postuli kenndi:

„Því að ég er þess fullviss að hvorki dauði né líf, englar né tignir, hvorki hið yfirstandandi né hið ókomna, hvorki kraftar,

hæð né dýpt né nokkuð annað skapað muni geta gert okkur viðskila við kærleika Guðs sem birtist í Kristi Jesú, Drottni vorum.“

Hinn mikli kærleikur Guðs er staðfestur með hinni miskunnsömu gjöf sonar hans, Jesú Krists. Sáttmálar okkar tengja okkur við hann og friðþægingarkraft hans. Vegna hans getum við iðrast og breyst. Vegna hans getum við hlotið styrk og getu umfram okkar eigin. Vegna hans getum við fundið guðlegan frið og fullvissu um að „allt muni fært til rétts vegar”.

Jesús Kristur kom til að lyfta byrðum okkar og bera það sem við getum ekki borið eða var ekki ætlað að bera sjálf. Leyfið mér að miðla ykkur persónulegu dæmi.

Fyrir nokkru var ég í erfiðum aðstæðum sem gerðu mig órólega og ekki metna að verðleikum. Þessar aðstæður yfirtóku hugsanir mínar og orku. Ég velti fyrir mér hvers vegna þetta angraði mig svona mikið. Ég reyndi að vera hjálpsöm, góðviljuð og skýr en ekkert virtist ætla að breytast. Mér fannst ég föst og þráði innilega líkn og frið.

Mitt í ringulreiðinni kraup ég kvöld eitt við rúmið mitt og tók að biðja til föður míns á himnum. Ég bara gat þetta ekki lengur. Ég brotnaði niður og grét og sagði: „Ég get ekki borið þetta lengur, þetta er of mikið, þetta verður að vera þitt. Viltu taka þetta? Ég fel þér þetta. Gerðu það, hjálpaðu mér.“ Ég bað um hjálp fyrir miskunn sonar hans. Ég minntist þess á þessari stundu að Jesús Kristur þjáðist fyrir mig og bar sorgir mínar, og að fyrir hans milligöngu væri hægt að aflétta þessari byrði. Ég upplifði skyndilega von, svipaða og Alma yngri, sem minntist kraftar friðþægingar frelsarans og sagði: „Þegar hugur minn náði nú tökum á þessari hugsun, hrópaði ég í hjarta mínu: Ó Jesús, þú sonur Guðs, vertu mér miskunnsamur, sem fastur er í beiskjugalli.“

Daginn eftir kom friður smám saman í stað þyngslanna. Friður sem sannarlega var ofar skilningi mínum. Friður um að þetta ástand væri í höndum föðurins og sonarins og væri ekki mitt að bera. Þegar ég ákvað að treysta þeim fyrir byrði minni, fann ég fyrir elsku þeirra og líkn og hlaut leiðsögn um hvernig ég gæti fengið þann stuðning sem ég þarfnaðist.

Dýpri skilningur kom líka í hjarta mitt og huga dagana og vikurnar sem fylgdu á eftir. Ég vissi ekki að skilningur sem er nær því hvernig Guð sér hlutina, gæti verið svona máttug gjöf til að sigrast á þeim erfiðleikum sem við stöndum frammi fyrir. Það hjálpaði við að koma þessu ástandi í rétt samhengi. Það varð, eins og Drottinn sagði, „sem dropi” í samanburði við „það sem mikilvægast er”.

Þessar erfiðu aðstæður hurfu ekki, en þær höfðu ekki sömu áhrif á mig og áður, og þessar aðstæður einokuðu ekki lengur hugsanir mínar. Þetta var sannarlega kraftaverk. Einungis hann gat gert þess konar sálarraun „létta”.

Mitt í því að ég tók á móti þessari líkn, las ég þetta ritningarvers frá spámanninum Senosi, sem lýsir reynslu minni: „Og þú heyrðir til mín vegna þrenginga minna og einlægni minnar. Og það er vegna sonar þíns, sem þú hefur verið mér … miskunnsamur. Þess vegna mun ég ákalla þig í öllum þrengingum mínum, því að í þér er gleði mín, því að þú hefur snúið dómum þínum frá mér vegna sonar þíns.“

Systur, við skulum velja að trúa á Jesú Krist og biðja um þá hjálp sem við þörfnumst með krafti friðþægingar hans. Stundum erum við á „sjálfvirkri” stillingu, þar sem við trúum almennt að Guð muni hjálpa okkur, en við biðjum hann ekki vísvitandi í trú, heldur trúum því að hann geti og muni hjálpa okkur. Ég held að faðir okkar á himnum voni að þið og ég munum biðja um þá hjálp sem við þörfnumst af einlægu hjarta og í trú á að fórn Jesú Krists var og er fyrir YKKUR. Friðþæging hans, þjáningar hans voru og eru fyrir ykkur. Hann elskar ykkur og þráir að lækna og blessa ykkur með þeirri hjálp sem þið þarfnist, nú og að eilífu. Hann hefur líka máttinn til að gera það þegar við iðkum trú okkar, lifum eftir sáttmálum okkar og veljum að trúa á hann.

Dallin H. Oaks forseti kenndi: „Sökum þess sem frelsarinn upplifði í friðþægingu sinni í jarðlífinu, þá megnar hann að hugga, lækna og styrkja alla karla og konur, hvarvetna, en ég trúi að hann geri það aðeins fyrir þá sem leita hans og biðja hann um hjálp. … Við verðum hæf fyrir þessar blessanir þegar við trúum á hann og biðjum um hjálp hans.”

Okkur var ekki ætlað að þurfa að takast á við áskoranir okkar og sorgir einsömul. Okkur var ætlað að hafa frelsara, sem sér okkur persónulega fyrir guðlegum mætti, elsku og líkn. Hann þráir að hugga og sefa angistafulla sálina.

Heyrið þið hann tala til ykkar, er hann talaði til fólks Alma í raunum þess?

„Lyftið höfðum yðar og látið huggast, því að mér er kunnugt um sáttmálann sem þér hafið gjört við mig. Og ég mun gjöra sáttmála við fólk mitt og leysa það úr ánauð.

Og ég mun einnig létta byrðarnar, sem lagðar hafa verið á herðar yðar, já, svo að þér finnið ekki fyrir þeim á bökum yðar, jafnvel á meðan þér eruð ánauðug. Og þetta gjöri ég, til að þér verðið vitni mín héðan í frá og megið vita með vissu, að ég, Drottinn Guð, vitja fólks míns í þrengingum þess.”

Titill málverksins sem ég sýndi í síðasta boðskap mínum á aðalráðstefnu er: „Ég tæmdi hann.” Hún kemur að hluta frá orðum frelsarans sjálfs í Kenningu og sáttmálum, er hann lýsir þjáningum sínum í Getsemane:

„Þjáningu, sem varð þess valdandi, að ég, sjálfur Guð, æðstur allra, skalf af sársauka og blóð draup úr hverri svitaholu. …

Dýrð sé föðurnum eigi að síður, og ég tæmdi hann og lauk undirbúningi mínum fyrir mannanna börn.”

Frelsarinn tæmdi hann svo við gætum iðrast og orðið hrein. Hann tæmdi hann svo við gætum hlotið styrk, liðsinni og lækningu. Hann tæmdi hann til að létta byrðar okkar og veita okkur frið. Hann tæmdi hann svo við gætum snúið aftur í návist föðurins og lifað að eilífu með þeim sem við elskum. Hann tæmdi hann af elsku til þín og mín.

Merking þessa málverks hefur breyst í tímans rás, vegna þess að ég hef breyst. Samband mitt og skilningur á frelsara mínum og því sem hann hefur gert fyrir mig dýpkar.

Hvernig við sjáum hann í lífi okkar, mun breytast er við veljum að trúa á hann, læra um hann, iðrast og láta raunveruleika friðþægingar hans ná til allra sviða lífs okkar.

Ég veit að faðir okkar á himnum og frelsarinn elska ykkur. Ég veit að Jesús Kristur lifir og að hann er frelsari heimsins. Friðþæging hans er fyrir ykkur. Að við megum biðja í trú um það sem við þörfnumst og síðan „[standa] kyrr og [horfa] á þegar Drottinn bjargar [okkur]” er bæn mín. Í nafni Jesú Krists, amen.