Helgar konur einblína á Jesú Krist

Ein ljúfasta blessun köllunar minnar er að skynja djúpa, sálarvekjandi elsku til ykkar, kvenna Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu. Í huga mínum er ég meðal ykkar í helgum rýmum ykkar – kannski samankomin í kapellu eða í tjaldi í kofaeða strandhúsieða íbúðinni ykkar – og við sitjum hné við kné, svo ég geti sagt ykkur að ég elski ykkur, að ég sé viss um að þið séuð dætur ástríks himnesks föður og að ég sé viss um að þið getið treyst Jesú Kristi.

Það er gjöf að sitja meðal hinna heilagra systra um allan heim, sem sýna djúpan styrk, getu, sannfæringu og trú á Jesú Krist. Kærleikur Guðs til kvenna sýnir sig í því að gefa okkur kost á að læra af og með hver annarri.

Hverju hef ég komist að í samverustundum með konum í kirkju Jesú Krists – hirðisþjónustuheimsóknum, tilviljunarkenndum stundum úti á bílastæði og spjalli úti í búð?

Ég veit að lífið er erfitt.

Þið getið gert það sem er erfitt með Jesú, eða þið getið gert það sem er erfitt einsamlar. Það er ykkar ákvörðun. En þegar þið gerið það sem er erfitt með Jesú Kristi, verður hið erfiða heilagt. Þið verðið heilagar konur.

Ég hitti nýlega systur úti á bílastæði. Hún kom til mín til að segja mér að dóttir hennar hefði lent í bílveltu og væri á sjúkrahúsi. Hún trúði mér fyrir því að hún hefði áður misst dóttur sína úr krabbameini. Ég hélt að nýja vinkona mín þráði huggun frá mér. En það var alls ekki það sem hún vildi. Hún kom ekki til mín til að hljóta hughreystingu, hún leitaði til mín til að gefa vitnisburð um að englar hefðu vakað yfir og þjónað dóttur hennar, hún vissi að látin dóttir hennar væri ein þessara engla og að hún væri viss um að fjölskylda hennar væri eilíf vegna innsiglunar hennar í húsi Drottins. Hún var sáttmálsdóttir Guðs og tókst á við áskoranir lífsins með trú og trausti á sæluáætlun kærleiksríks föður síns, endurleysandi krafti Jesú Krists og loforðinu um að englar myndu vaka yfir henni og ástvinum hennar. Hún átti enn dóttur á spítala. Jarðnesk reynsla hennar var áfram erfið. En vinkona mín valdi að gera það sem erfitt var með Jesú Kristi, frekar en að gera það sem er erfitt einsömul. Erfiðleikar hennar höfðu orðið að helgum tíma, helgu tímabili.

Ég þekki systur með fjögur ung börn sem ól þau upp ein og vann við að framfleyta fjölskyldu sinni, þegar móðir hennar greindist með illvígt krabbamein. Hún sagði mér að á þessum hræðilega tíma hefði hún byrjað að biðja einlægar og oftar – jafnvel um hjálp varðandi það hvernig hún gæti séð börnunum fyrir mat. Hún nýtti sér aðstoð himnesks föður og frelsarans. Þar sem hún treysti þeim, bjó hún sig undir að gera sáttmála í húsi Drottins. Heilsu móður hennar fór hrakandi, þrátt fyrir það ferðuðust þau saman sem fjölskylda og með vinum til næsta musteris, þar sem þessi nýja vinkona mín fékk musterisgjöf skömmu áður en móðir hennar dó. Jarðnesk reynsla hennar er áfram erfið en ef hún velur að vera bundin frelsaranum með sáttmála, þá virðist leiðin fram á við auðveldari. Ekki auðveld en auðveldari, því hún hefur betri aðgang að læknandi, styrkjandi mætti hans. Ég spurði hana um samband hennar við frelsarann, mótað í eldi mótlætis. Þessi heilaga kona sagði að hún hefði ekki getað kynnst og treyst Jesú Kristi jafn innilega og hún gerir nú, án þessarar erfiðu reynslu.

Sjáið til, fágunareldurinn er heitur. Hann er gjald heilagleika. Sá sem fágar og hreinsar silfur notar eld til að brenna burt óhreinindi. En málmbræðslumaðurinn kastar ekki málmgrýtinu í ofninn og gengur í burtu. Málmbræðslumaðurinn fylgist vandlega með hitastiginu og réttri tímasetningu fyrir innsetningu súrefnis og fylgist með silfursoranum mótast á yfirborði bráðins málmsins. Málmbræðslumaðurinn blæs soranum burt og skilur eftir hreint silfur, en yfirborð þess er glóandi og bjart – eins og spegill sem endurspeglar ímynd hreinsunarmannsins.

„Hann [vísar til Jesú Krists] sest til að bræða silfrið og hreinsa það.” Við erum hið dýrmæta silfur, fágaðar og útvaldar í bræðsluofni þrengingarinnar. Og líkt og silfur sem hefur verið hreinsað, óhreinindi brennd burt, höfum við guðlegri manngerð, við verðum heilagar konur.

Munuð þið bera kennsl á, mæta og taka fagnandi hinu árvaka augnaráði málmbræðslumannsins þegar þið eruð í eldi mótlætis?

D. Todd Christofferson forseti hefur ráðlagt: „Í miðjum hreinsunareldinum ættum við því að nálgast Guð í stað þess að reiðast honum. Ákallið föðurinn í nafni sonarins. Gangið með þeim í andanum, dag frá degi. Leyfið þeim með tímanum að sýna ykkur tryggð sína. Þekkið þá sannarlega og þekkið ykkur sannarlega.”

Þetta verður erfitt. Þið getið gert það sem er erfitt með Jesú, eða þið getið gert það sem er erfitt einsamlar. Þegar þið gerið það sem er erfitt með Jesú Kristi, verður hið erfiða heilagt.

Hin heilaga kona Hanna er ritningarlegt dæmi um þessa reglu.

Hanna fór til húss Drottins og þar grét hún. Í auðmjúkri bæn tjáði hún Guði biturð sálar sinnar og harmþrungins anda yfir því að vera barnlaus. Þetta var ekki mögl. Þetta var óvægin hreinskilni við hann um hin djúpu vonbrigði hennar og sorg. Hún „létti á hjarta [sínu] fyrir Drottni”, hélt engu aftur af sér, jafnvel þótt hann þekkti vissulega dýpt sársauka hennar.

Hanna strengdi síðan heit – sem var tjáning um fúsleika hennar til að helga það tilgangi Drottins sem hann hafði blessað hana með. Hún lýsti djarflega yfir: „Drottinn hersveitanna, ef þú … gefur [ambátt þinni] son, þá skal ég gefa hann Drottni alla ævi hans.”

Presturinn Elí sagði Hönnu að „fara í friði” og fullvissaði hana um að bæn hennar til

Drottins um að eignast son myndi veitast. Hógværð Hönnu sýndi sig glögglega í svari hennar: „Megi ambátt þín finna náð fyrir augum þínum.” Hún fór síðan og „var ekki lengur döpur í bragði”.

Eftir nokkurn tíma var Hanna blessuð með syni, Samúel. Þegar hann var vaninn af brjósti, virti hún skuldbindingu sína með því að fara með drenginn í hús Drottins. Hún söng Drottni þakkargjörð í bæn. Hún sagði: „Hjarta mitt fagnar í Drottni.” „Enginn er heilagur sem Drottinn, enginn er til nema þú, enginn er klettur sem Guð vor.”

Síðan skildi hún Samúel eftir hjá Elí presti og vígði hann að öllu leyti til þjónustu við Guð. Barn nývanið af brjósti. Getið þið ímyndað ykkur það? Þótt hún hafi síðar verið blessuð með fimm öðrum börnum, þá var Samúel einkabarn hennar á þeim tíma sem hún ljáði hann Drottni. Hún hefði ekki getað vitað að fleiri börn væru á leiðinni. Hún hafði ekki notið allra þeirra ljúfu stunda sem móðir þráir – að horfa á hann hlaupa og leika, kenna honum að elska og deila, leggja hann í rúmið.

Á hverju ári þegar hún og eiginmaður hennar komu í hús Drottins til að færa sína árlegu fórn, kom hún með nýja litla yfirhöfn sem hún hafði útbúið fyrir Samúel. Hvað sagði hún þegar hún sá hann? Hvernig leið móðurhjartanu þegar hún þurfti að kveðja aftur?

Ritningarnar lýsa ekki sorgum hennar. En ég ímynda mér þær.

Sjáið til, Hanna var trúföst og lífið var enn erfitt.

Meðal Líknarfélagssystra minna eru Hönnur nútímans, heilagar konur, sem jafnvel í mótlæti sínu tilbiðja í húsi Drottins, fasta, opna Drottni sál sín óskipta í bæn, helga það sem Drottinn hefur blessað þær með, halda þær skuldbindingar sem þær hafa gert við hann og setja traust sitt á Drottin – vilja hans fyrir þær og tímasetningu hans.

Við upplifum jarðneska reynslu í líkömum sem eru háðir öldrun og sjúkdómum. Okkur og öðrum gefst það dýrðlega tækifæri að iðka sjálfræði okkar, til góðs eða ills. Þetta verður því erfitt. Þið getið gert það sem er erfitt með Jesú Kristi, eða þið getið gert það sem er erfitt einsamlar. Ég er þess fullviss að þegar þið gerið það sem erfitt er með Jesú Kristi, verður hið erfiða heilagt – heilagir tímar, heilög rými, heilagar konur.

Nýlega heyrði ég börn syngja þennan texta:

Systur, við þurfum meira af Jesú Kristi. Ljósi hans, elsku hans, von hans og læknandi, styrkjandi mætti hans.

Heilagar konur einblína á Jesú Krist. Við „tölum um Krist, fögnum í Kristi, endurnærumst á orðum Krists og sækjum fram staðföst í Kristi.” Kærleikurinn, sem er hin hreina ást Krists, bregst okkur aldrei.

Ef ykkur finnst hugsanlega engin áskorun felast í jarðlífinu, íhugið þá þetta ráð frá öldungi Neal A. Maxwell: „Þegar við sjálf erum ekki strengd upp á neinn sérstakan kross, yfir ákveðið tímabil, þá ættum við vera við fótskör einhvers annars – full samkenndar og bjóðandi fram andlega hvatningu.“

Þetta er verk heilagra kvenna.

Ég ber vitni um að Jesús Kristur er lausnari okkar og árvökull, kærleiksríkur málmbræðslumaður okkar. Þegar við treystum honum í eldi þrenginganna, verða erfiðir tímar að heilögum tíðum og við verðum heilagar konur. Ég elska ykkur; ég er viss um að þið eruð dætur ástríkra himneskra foreldra og ég er viss um að þið getið treyst Jesú Kristi.

Í nafni Jesú Krists, amen.