„Ks. Psalmów 51: ‘Oczyść mnie z grzechu mego’”, Stary Testament. Podręcznik dla nauczyciela seminarium (2026)
„Ks. Psalmów 51: ‘Oczyść mnie z grzechu mego’”, Stary Testament. Podręcznik dla nauczyciela seminarium
Ks. Psalmów 49–51; 61–66; 69–72; 77–78; 85–86. Lekcja 104.
Ks. Psalmów 51
„Oczyść mnie z grzechu mego”
Dawid napisał psalm, w którym wyraził swoje pragnienie otrzymania przebaczenia popełnionych grzechów. Okazał swoje szczere pragnienie odpokutowania. Lekcja ta może pomóc uczniom zrozumieć, że kiedy odpokutują, Zbawiciel może sprawić, że będą czyści.
Przygotowanie uczniów: Poproś uczniów, aby wyobrazili sobie siebie w następującej sytuacji: Wyobraźcie sobie, że wasz przyjaciel mówi, iż wie, że powinien odpokutować, ale zastanawia się, jak to zrobić. Co chcielibyście, aby zrozumiał na temat pokuty i roli Zbawiciela w przezwyciężaniu grzechu?
Przykładowe ćwiczenia
Pokuta
Poniższe ćwiczenie daje uczniom możliwość zastanowienia się nad ich obecnym zrozumieniem pokuty. Możesz umieścić instrukcje na widoku.
Wyobraźcie sobie, że w wydaniu czasopisma Dla wzmocnienia młodzieży na ten miesiąc znalazło się następujące anonimowe pytanie zadane przez młodego człowieka:
„Niedawno popełniłem kilka bardzo poważnych grzechów, z powodu których czuję się naprawdę źle. Nie wiem, jak odpokutować. Szczerze mówiąc, zastanawiam się nawet, czy pokuta jest możliwa w moim przypadku. Czy ktoś może mi doradzić?”.
W dzienniku do studiowania, zapiszcie, korzystając z tego, co wiecie o pokucie, co w waszym odczuciu ta osoba powinna wiedzieć i rozumieć.
Kiedy uczniowie będą czytać tę anonimową prośbę o poradę i zapisywać swoje odpowiedzi, mogą im przyjść na myśl dodatkowe pytania. Możesz poprosić, aby zapisali wszelkie inne pytania na temat pokuty, jakie mogą im się nasunąć. Powiedz, że w czasie lekcji będą mieli okazję przestudiować temat pokuty bardziej dogłębnie. Złóż świadectwo o tym, że Duch może udzielić im odpowiedzi na pytania dotyczące pokuty, gdy w duchu modlitwy będą o to zabiegać poprzez studiowanie zarówno w klasie, jak i poza nią.
Szczera pokuta
Zapytaj uczniów, co wiedzą o królu Dawidzie. Możesz poprosić, aby opowiedzieli o kilku wspaniałych rzeczach, których dokonał, a także o grzechach, które popełnił. Przytocz którekolwiek z poniższych informacji, o których nie wspomną w swoim podsumowaniu.
Dawid „był winny ciężkich zbrodni; ale […] i zdolny do prawdziwej skruchy, dlatego też odnalazł przebaczenie, z wyjątkiem zabójstwa Uriasza” (Bible Dictionary [Słownik biblijny], hasło „David” [Dawid], zob. także Doktryna i Przymierza 42:18). W Ks. Psalmów 51 Dawid zapisał psalm skierowany do Boga, w którym wyraził swoje wyrzuty sumienia z powodu grzechu popełnionego z Batszebą (zob. II Ks. Samuela 11–12). Pokora Dawida i płynące z serca pragnienie, aby znów cieszyć się łaską i akceptacją Boga, ukazują postawę człowieka, który pragnie prawdziwie odpokutować.
Uczniowie mogą najpierw samodzielnie przestudiować Ks. Psalmów 51 w poszukiwaniu treści o pokucie. Następnie możesz zaproponować, aby opowiedzieli, co odkryli i czego się nauczyli. Oto kilka wskazówek, które możesz pokazać uczniom. Możesz dostosować każdą z nich tak, aby lepiej wychodziła naprzeciw potrzebom i zdolnościom twoich uczniów.
Przestudiujcie samodzielnie Ks. Psalmów 51:1–21 i odszukajcie, czego możemy się nauczyć z psalmu Dawida o (1) Bogu lub (2) pokucie. Zaznaczcie to, co odnaleźliście.
Wskażcie trzy sformułowania, które zaznaczyliście, i wykonajcie jedną z następujących czynności:
-
Zapiszcie deklarację prawdy, która zawiera dane sformułowanie o Bogu lub pokucie.
-
Odszukajcie powiązany fragment, który potwierdza lub pogłębia wasze zrozumienie znaczenia danego sformułowania.
-
Znajdźcie cytat z wypowiedzi przywódcy Kościoła, który ułatwi wam zrozumienie tego sformułowania.
-
Zapiszcie pytanie dotyczące tego sformułowania.
Jednym ze sposobów, w jaki możesz pomóc uczniom przygotować się do podzielenia się swoimi przemyśleniami, jest zapisanie na tablicy liczb od 1 do 21. Poproś, aby zapisali swoje imiona obok numerów wersetów, które zawierają sformułowanie, do którego chcieliby podać odsyłacz, cytat lub pytanie. Gdy skończą, możesz poprosić, aby wymienili się swoimi przemyśleniami. Kiedy będą opowiadać, możesz zapisywać sformułowane przez nich deklaracje prawdy na tablicy.
Poniżej znajduje się kilka treści, które możesz przedstawić w ramach dyskusji. Fragmenty z pism świętych i wypowiedzi są uporządkowane w grupach wersetów pod prawdą zapisaną pogrubioną czcionką. Staraj się podążać za podszeptami Ducha odnośnie do tego, o czym powiedzieć lub o co pytać.
Ks. Psalmów 51:1–3, 9, 11: Bóg ma moc, aby oczyścić mnie z moich grzechów.
Ks. Izajasza 1:18
Prezydent Jeffrey R. Holland z Kworum Dwunastu Apostołów świadczył:
Niezależnie od tego […], ile popełniliście błędów […], ani od tego, jak daleko w waszym przekonaniu oddaliliście się od rodziny i Boga, świadczę wam, że nie wykroczyliście poza zasięg boskiej miłości. Nie jest możliwe, abyście zeszli niżej, niż dociera blask światła nieskończonego Zadośćuczynienia Chrystusa. („Robotnicy w winnicy”, Liahona, maj 2012, str. 33)
Ks. Psalmów 51:5–6: Przyznanie się do grzechu przed Bogiem jest konieczne do pokuty.
Doktryna i Przymierza 58:42–43
W Podręczniku ogólnym wyjaśniono:
Pokuta wymaga wyznania grzechów Ojcu Niebieskiemu […].
Kiedy członkowie Kościoła popełniają poważne grzechy, ich pokuta obejmuje również wyznanie grzechu biskupowi lub prezydentowi palika. Przywódca może wtedy użyć kluczy ewangelii pokuty w ich imieniu (zob. Doktryna i Przymierza 13:1; 84:26–27; 107:18, 20). To pomaga im uzyskać uzdrowienie i wrócić na ścieżkę ewangelii poprzez moc Zadośćuczynienia Zbawiciela […].
Dobrowolne wyznanie grzechu świadczy o tym, że dana osoba pragnie odpokutować. (Podręcznik ogólny. Służba w Kościele Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, 32.4.1, Biblioteka ewangelii)
Ks. Psalmów 51:12–14: Kiedy pokutujemy, Bóg może pomóc nam się zmienić, odczuwać radość i mieć ze sobą Ducha Świętego.
Prezydent Russell M. Nelson nauczał:
Kiedy decydujemy się odpokutować, decydujemy się zmieniać! Pozwalamy Zbawicielowi przekształcić nas w naszą najlepszą wersję. Wybieramy duchowy wzrost i otrzymanie radości — radości odkupienia w Nim. Kiedy decydujemy się odpokutować, postanawiamy upodobnić się do Jezusa Chrystusa! („Możemy lepiej postępować i być lepsi”, Liahona, maj 2019, str. 67)
Ks. Psalmów 51:18–19: Muszę mieć złamane i skruszone serce i ducha, aby prawdziwie odpokutować przed Bogiem.
Starszy Neil L. Andersen z Kworum Dwunastu Apostołów wyjaśnił:
Mieć złamane serce oznacza być pokornym, skorym do pokuty, łagodnym i gotowym na przyjęcie woli Boga. Skruszony duch oddaje własne interesy w ręce Boga, wierząc, że Jego wola, a nie nasza własna, pomoże nam stać się tym, kim powinniśmy się stać. (The Divine Gift of Forgiveness [Boski dar przebaczenia] [2019], str. 153)
Wyjaśnienie pojęcia pokuty
Aby dać uczniom możliwość wykazania się, że rozumieją koncepcję szczerej pokuty i rolę, jaką odgrywa w niej Zbawiciel, poproś, aby przejrzeli to, czego nauczyli się podczas dzisiejszej lekcji.
Wróćcie do tego, co zapisaliście na początku lekcji na temat pytania w czasopiśmie Dla wzmocnienia młodzieży. Korzystając z tego, czego nauczyliście się dzisiaj o szczerej pokucie, dodajcie dwa lub trzy zdania do swojej początkowej odpowiedzi.
Możesz poprosić kilkoro chętnych uczniów o opowiedzenie, jak odpowiedzieliby na zadane pytanie. Zachęć uczniów, aby podzielili się swoim przesłaniem z przyjacielem lub członkiem rodziny, który ich zdaniem byłby zadowolony, gdyby je usłyszał.
Możesz zakończyć lekcję, prosząc uczniów, aby zwrócili się do Zbawiciela poprzez pokutę. Możesz też złożyć świadectwo o Jego mocy do oczyszczania nas, kiedy pokutujemy.