پیمان

ابراهیم می‌خواست نیکوکاری را «جوینده‌ای بزرگتر» باشد (ابراهیم ۱: ۲)، بنابراین خدا او را به یک رابطه پیمانی دعوت کرد. ابراهیم اولین کسی نبود که این آرزو را داشت، و اولین کسی نبود که یک پیمان را دریافت کرد. در واقع، این یک پیمان ابدی بود. او به دنبال «برکات نیاکانش» بود ( ابراهیم ۱: ۲یعنی برکاتى که از طريق پیمان به آدم و حوا و سپس به افرادی که با جدىت این برکات را جستجو می‌کردند، ارائه شد.

پیمان خدا با ابراهیم نوید برکت‌های شگفت انگیزی را داد: به ارث بردن زمین، فرزندان بسیار، دسترسی به آیین‌های کشیشی، و نامی که برای نسل‌های بعدی مورد احترام خواهد بود. اما تمرکز این پیمان تنها بر روی برکاتی که ابراهیم و خانوادهٔ‌ او دریافت می‌کردند نبود بلکه همچنین برکاتی که آنها برای دیگر فرزندان خدا خواهند بود. «تو خودت مایهٔ برکت خواهی بود» خدا فرمود، «و به‌ وسیلهٔ تو همهٔ ملّتها را بركت‌ خواهم‌ داد» (پیدایش ۱۲: ۲–۳).

آیا این پیمان به ابراهیم، سارا و نسل آنها جایگاه ممتازی در بین فرزندان خدا داد؟ فقط به این معناست که، این یک امتیازی است که به دیگران برکت دهند. خانوادهٔ ابراهیم می‌بایستی «و من از تو ملّتی عظیم پدید آورم و من تو را بی‌اندازه برکت دهم و نامت را میان همهٔ ملل معروف سازم و تو بر اولادت برکتی خواهی بود که به دست ایشان این خدمت و [توانایی] کشیشی به تمام ملّت‌ها خواهد رسید» (ابراهیم ۲: ۹، ۱۱). مردمِ پیمان بستهٔ خدا بودن به این معنا نبود که آنها از دیگران بهترند؛ بلکه به این معنا بود که آنها وظیفه داشتند به دیگران کمک کنند تا بهتر شوند.

این پیمان برکتی بود که ابراهیم آرزو می‌کرد. بعد از دریافت آن ابرهیم در قلبش گفت، «خادمت مشتاقاته در جستجوی تو بود، و اکنون من تو را یافتم» (ابراهیم ۲: ۱۲).

این هزاران سال پیش بود، اما این پیمان در روزگار ما احیا شده است. و در حال حاضر در زندگی مردمِ خدا انجام می‌شود. تحقق این پیمان در روزهای آخرین، همچنان که کار خدا پیش می‌رود، شتاب قدرت بیشتری می‌گیرد و موجب برکت خانواده‌ها در سراسر جهان می‌شود. و هر کسی که، مانند ابراهیم، می‌خواهد پیرو بزرگتری از درستکاری باشد، یعنی کسی که با جدیت و عمیقاً در جستجوی سَروَر است، می‌تواند در آن سهیم باشد.

شما فرزند پیمان هستید. شما زمانی‌که تعمید می‌گیرید و زمانی که از عشای مقدس برمی‌گیرید، با خدا پیمان می‌بندید. و شما با آیین‌های مقدس معبد، کمال این پیمان را دریافت می‌کنید.

ما از طریق این پیمان‌ها و آیین‌ها، قوم خدا می‌شویم. ما «با پیوندهای ابدی» به او متصل شده‌ایم. رئیس راسل ام. نلسون تعلیم داده است که «هرگاه پیمانی با خدا می‌بندیم، زمینِ بی‌طرفی را برای همیشه ترک می‌کنیم. خدا رابطۀ خود را با کسانی که چنین پیوندی با او بسته‌اند، رها نخواهد کرد. در واقع، همهٔ کسانی که پیمانی با خدا بسته‌اند، به عشق و مهربانی ویژه‌ای دست یافته‌اند. … به دلیل پیمانی که با خدا بسته‌ایم، او هرگز از تلاش خود برای کمک به ما خسته نخواهد شد و ما هرگز قادر به لبریز کردن کاسۀ صبر مهر آمیزش نسبت به خودمان نخواهیم بود.» شما این را در سرگذشت مردم پیمان بستهٔ خدا در عهد عتیق خواهید دید، و آن را در زندگی خودتان به عنوان یکی از فرزندان پیمان بستهٔ او مشاهده خواهید کرد.

این درک ارزشمندی است که به دلیل احیای پیمانِ ابراهیمی توسط پیامبر جوزف اسمیت به ما اعطا شده است. بنابراین وقتی در مورد پیمان‌ها در عهد عتیق می‌خوانید، فقط به رابطه خدا با ابراهیم، اسحاق و یعقوب فکر نکنید. همچنین به رابطهٔ او با خودتان فکر کنید. هنگامی که دربارهٔ وعدهٔ فرزندان بی‌شمار ، تنها به میلیون‌ها نفری که امروزه ابراهیم را پدر خود خطاب می‌کنند، فکر نکنید. همچنین به وعده خدا به شما دربارهٔ خانواده‌های ابدی و افزایش ابدی فکر کنید. وقتی در مورد وعده ارثِ زمین می‌خوانید، فقط به سرزمین وعده داده شده به ابراهیم فکر نکنید. همچنین در مورد سرنوشت سلستیالِ خودِ زمین فکر کنید — میراثی که به «فروتنان» کسانی‌که «به سَروَر توکل می‌کنند» وعده داده شده است (متی ۵: ۵؛ مزامیر ۳۷: ۹، ۱۱). و وقتی درباره وعده‌ای که مردم پیمان‌بستهٔ خدا «تمام اهل زمین» متبرک خواهند کرد (ابراهیم ۲: ۱۱) می‌خوانید، تنها به خدمت ابراهیم یا پیامبرانی که از او نازل شده‌اند، فکر نکنید. همچنین به این فکر کنید که شما به عنوان پیروان پیمان‌بستهٔ عیسی مسیح، چه کارهایی می‌توانید انجام دهید تا برکتی برای خانواده‌های اطرافتان باشید.