Raddir endurreisnarinnar

Phebe Woodruff bjó nálægt Nauvoo þegar Joseph Smith hóf að kenna um möguleikann að skírast fyrir þá sem höfðu lifað áður. Hún skrifaði um það til eiginmanns síns, Wilfords, sem var við trúboðsþjónustu í Englandi:

„Bróðir Joseph … hefur fengið opinberun um að meðlimir í þessari kirkju geti látið skírast fyrir öll ættmenni sín sem eru dáin og nutu ekki þeirra forréttinda að hafa heyrt þetta fagnaðarerindi, jafnvel fyrir börn sín, foreldra, bræður, systur, afa og ömmur, frændur og frænkur. … Um leið og þeir hafa látið skírast fyrir vini sína, losna þeir úr varðhaldi og þeir geta gert tilkall til þeirra í upprisunni og farið með þeim í himneska ríkið – kirkjan tekur hjartanlega á móti þessari kenningu og margir fara saman og sumir hyggjast skírast allt að 16 sinnum … á einum degi.“

Wilford Woodruff sagði síðar um þessa reglu: „Um leið og ég frétti af henni tók sál mín kipp af gleði. … Ég lét til skarar skríða og skírðist fyrir öll þau látnu ættmenni mín sem í hug minn komu. … Mig langaði að hrópa hallelúja þegar opinberunin barst og opinberaði okkur skírn fyrir hina dánu. Mér fannst við sannlega geta glaðst yfir blessunum himins.“

Líkt og systir Woodruff, þá frétti Vilate Kimball af staðgengilsskírnum þegar eiginmaður hennar, Heber, var fjarri við boðun fagnaðarerindisins. Hún skrifaði honum:

„Smith forseti hefur komið fram með nýtt og dýrðlegt málefni … sem hefur valdið mikilli vakningu í kirkjunni. Það er að láta skírast fyrir hina dánu. Páll ræðir um þetta í fyrsta Korintubréfinu, 15. kapítula, 29. versi. Joseph hefur hlotið nákvæmari útskýringu um þetta með opinberun. … Það eru forréttindi þessarar kirkju að láta skírast fyrir öll þau ættmenni sem dáið hafa áður en þetta fagnaðarerindi kom fram, jafnvel aftur til langafa og langömmu. … Þegar við gerum það, erum við fulltrúar þeirra og veitum þeim þau forréttindi að koma fram í fyrstu upprisunni. Hann segir að fagnaðarerindið verði prédikað fyrir þeim … en ekkert slíkt er fyrir hendi að andar láti skírast. … Frá því að þessi regla var boðuð hér, hefur fjölmennt verið við vötnin. Yfir ráðstefnu voru stundum átta til tíu öldungar samtímis í ánni við skírnir. … Ég vil láta skírast fyrir móður mína. Ég hugðist bíða þar til þú kæmir heim, en síðast þegar Joseph talaði um þetta efni, ráðlagði hann öllum að hefjast handa og leysa vini sína úr ánauð, eins fljótt og mögulegt væri. Ég mun því takast á við þetta í þessari viku, þar sem fjöldi nágranna er að hefjast handa. Sumir hafa þegar verið skírðir oftsinnis. … Af þessu sérðu að allir eiga tækifæri. Er þetta ekki dýrðleg kenning?“

Þegar skírnarfonturinn í Nauvoo-musterinu var fullgerður, voru staðgengilsskírnir framkvæmdar þar, í stað árinnar. Phebe Chase, Nauvoo-búi, skrifaði til móður sinnar um musterið og lýsti skírnarfontinum sem stað þar sem „við getum látið skírast fyrir okkar dánu og orðið frelsarar á Síonarfjalli.“ Hún útskýrði ennfremur að í þessum skírnarfonti „skírðist ég fyrir minn ástkæra föður og alla aðra dána vini mína. … Ég vil nú vita hvað faðir þinn og móðir hétu, svo ég geti leyst þau, því ég vil líkna hinum dánu. … Drottinn hefur talað enn á ný og endurreist hina fornu reglu.“

Í bréfum sínum til vina sinna og fjölskyldu, um skírn fyrir fjölskyldumeðlimi sem höfðu lifað áður, minntist Sally Randall andláts sonar síns, George:

„Ó, hve þetta voru mér erfiðir tímar og enn finnst mér ég ósátt við að þannig fór, en … faðir hans lét skírast fyrir hann og hve dýrðlegt er að við trúum og meðtökum fyllingu fagnaðarerindisins, eins og það er nú boðað og getum skírst fyrir alla okkar dánu vini og frelsað þá, eins langt aftur og við fáum aflað einhverrar þekkingar um þá.

„Ég vil að þú skrifir mér skírnarnöfn allra látinna skyldmenna okkar, í öllu falli, allt aftur til afa okkar og ömmur. Ég hyggst gera hvað ég get til að frelsa vini mína og það gleddi mig mikið, ef þið kæmuð mér til aðstoðar, því verkið er of viðamikið fyrir eina manneskju. … Ég býst við að ykkur finnist þetta undarleg kenning, en þið munuð uppgötva að hún er sönn.“