แม่ไม่ต้องการอะไรอีก

ภาพประกอบโดย เคทลิน ดรูเบย์

ในเดือนธันวาคมเมื่อคุณแม่อายุเก้าขวบ พ่อเลี้ยงของท่านจากครอบครัวไปหางานทํา เขาทิ้งคุณยาย คุณแม่ และน้องชายของคุณแม่ไว้โดยไม่มีเงิน ไม่มีอาหาร ไม่มีต้นคริสต์มาส ไม่มีของขวัญ แม่บอกว่า “เราไม่มีอะไรเลย”

วันนั้นคุณแม่ไปเดินเล่นในคืนคริสต์มาสอีฟ ท่านจําได้ว่ามองผ่านหน้าต่างของบ้านข้างเคียง และเห็นเด็กๆ ที่มีความสุขและยิ้มแย้มล้อมรอบต้นคริสต์มาส พร้อมของขวัญและสมาชิกในครอบครัวอยู่ใกล้ๆ คุณแม่ร้องไห้ขณะเล่าความทรงจํานั้นก่อนคริสต์มาสเมื่อสองสามปีก่อนท่านจากไป นั่นป็นคริสต์มาสครั้งหนึ่งในหลายๆ คริสต์มาสที่ท่านไม่มีอะไรเลย

กาลเวลาผ่านไปจนถึงปี 1969 เป็นเวลา14 ปีหลังจากคุณพ่อคุณแม่ของผมแต่งงานกัน เราอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ทางภาคกลางของรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ที่นั่นเองที่ผู้สอนศาสนาเต็มเวลาสองคนมาเคาะประตูบ้านและนําพระกิตติคุณที่ได้รับการฟื้นฟูของพระเยซูคริสต์มาให้เรา หนึ่งปีต่อมา คุณพ่อคุณแม่ของผมผนึกกันในพระวิหารโอกแลนด์ แคลิฟอร์เนีย และผมกับพี่ชายสองคนผนึกกับพวกท่าน

คุณพ่อคุณแม่เป็นสานุศิษย์ตลอดหลายปีหลังจากนั้น รวมถึงการรับใช้ในการเรียกมากมายของศาสนจักร ปฏิบัติศาสนกิจต่อผู้อื่นนับไม่ถ้วน เสริมสร้างประจักษ์พยานขณะทํางานเผยแผ่ในฟลอริดา ชื่นชมยินดีในลูกหลานที่กําลังเติบโต และชื่นชมพรที่มาจาก “ปีติในพระเยซูคริสต์” และการเป็นสมาชิกใน “ศาสนจักรแห่งปีติ”

ไม่นานหลังจากคุณพ่อเสียชีวิตในปี 2018 คุณแม่ได้เขียนจดหมายคริสต์มาสถึงลูกๆ โดยบรรยายถึงพรต่างๆ ที่เติมเต็มชีวิตท่านและทำให้ชีวิตท่านสมบูรณ์และเปี่ยมสุข

“เมื่อแม่มีช่วงเวลาที่เงียบสงบ ความคิดและความทรงจําจะเข้ามา—ถึงสิ่งที่แม่ได้รับ” ท่านเขียน ในบรรดาของประทานที่ท่านได้รับ ท่านตั้งชื่อว่า “สามีนิรันดร์” และครอบครัวที่สามารถอยู่ด้วยกันชั่วนิรันดร์ในที่ประทับของพระบิดาและพระบุตร; พระกิตติคุณที่ได้รับการฟื้นฟู; ศาสดาพยากรณ์และอัครสาวกที่มีชีวิต; พระคัมภีร์ยุคสุดท้าย; ของประทานแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์; ประจักษ์พยานในพระผู้ช่วยให้รอดพระเยซูคริสต์ และ “ช่วงเวลาพิเศษนี้ที่ได้เฉลิมฉลองการประสูติของพระองค์”

เมื่อยังเด็ก คุณแม่ผมไม่มีอะไรเลย ตอนที่ท่านเสียชีวิต ท่านมีทุกสิ่งที่สําคัญ

“ลูกและพระกิตติคุณคือชีวิตของแม่” เธอเขียนสรุป “แม่ไม่ต้องการอะไรอีก สุขสันต์วันคริสต์มาส รักลูกตลอดไป”