Το όνομα με το οποίο ονομάζεστε

Ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον δίδαξε ότι αν ο Κύριος μας μιλούσε κατευθείαν, το πρώτο πράγμα που θα φρόντιζε να καταλάβουμε είναι η αληθινή μας ταυτότητα: είμαστε τέκνα του Θεού, τέκνα της διαθήκης και μαθητές του Ιησού Χριστού. Οποιοσδήποτε άλλος χαρακτηρισμός τελικά θα μας απογοητεύσει.

Το έμαθα αυτό αφ’ εαυτού μου, όταν ο μεγαλύτερος γυιος μου έλαβε το πρώτο του κινητό τηλέφωνο. Με μεγάλο ενθουσιασμό, άρχισε να εισαγάγει τα ονόματα της οικογένειας και των φίλων του στις επαφές του. Μια μέρα παρατήρησα ότι η μαμά του τηλεφωνούσε. Στην οθόνη εμφανίσθηκε το όνομα «Μητέρα». Αυτή ήταν μία λογική και αξιοπρεπής επιλογή – και θα παραδεχθώ, ένα σημάδι σεβασμού για τον καλύτερο γονέα στο σπίτι μας. Φυσικά, είχα περιέργεια. Τι όνομα είχε δώσει σε μένα;

Έψαξα τις επαφές του, υποθέτοντας ότι αν της Γουέντι ήταν «Μητέρα», εμένα θα πρέπει να είναι «Πατέρας». Τίποτα. Αναζήτησα τον όρο «μπαμπάς». Ακόμη τίποτα. Η περιέργειά μου μετατράπηκε σε ήπια ανησυχία. «Με αποκαλεί “Κόρυ”;» Όχι. Σε μια ύστατη προσπάθεια, σκέφτηκα: «Είμαστε ποδοσφαιριστές – ίσως με αποκαλεί “Πελέ”». Ευσεβείς πόθος. Τελικά, κάλεσα ο ίδιος τον αριθμό του και δύο λέξεις εμφανίσθηκαν στην οθόνη του: «Όχι η μητέρα»!

Αδελφοί και αδελφές, με ποιο όνομα ονομάζεστε;

Ο Ιησούς αποκαλούσε τους οπαδούς Του με πολλά ονόματα: Μαθητές. Γυιους και κόρες. Τέκνα των προφητών. Πρόβατα. Φίλους. Το φως του κόσμου. Αγίους. Καθένα έχει αιώνια σημασία και υπογραμμίζει μία προσωπική σχέση με τον Σωτήρα.

Όμως ανάμεσα σε αυτά τα ονόματα, ένα αναδύεται υπεράνω των υπολοίπων – το όνομα του Χριστού. Στο Βιβλίο του Μόρμον, ο βασιλιάς Βενιαμίν δίδαξε με δυνατό τρόπο:

«Δεν υπάρχει κανένα άλλο όνομα που να έχει δοθεί, με το οποίο να επέλθει σωτηρία. Γι’ αυτό, θα ήθελα να πάρετε επάνω σας το όνομα του Χριστού…

»Και θα συμβεί ώστε οποιοσδήποτε το κάνει αυτό, θα βρεθεί στο δεξί χέρι του Θεού, γιατί θα ξέρει το όνομα με το οποίο ονομάζεται· γιατί θα ονομάζεται με το όνομα του Χριστού».

Εκείνοι που παίρνουν επάνω τους το όνομα του Χριστού γίνονται μαθητές και μάρτυρές Του. Στο βιβλίο των Πράξεων διαβάζουμε ότι μετά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, μάρτυρες επιλεγμένοι προσετάχθησαν να καταθέσουν μαρτυρία ότι όποιος πίστευε στον Ιησού, βαπτιζόταν και ελάμβανε το Άγιο Πνεύμα, θα ελάμβανε άφεση αμαρτιών. Εκείνοι που έλαβαν αυτές τις ιερές διατάξεις συναθροίσθηκαν μαζί με την Εκκλησία, έγιναν μαθητές και ονομάσθηκαν χριστιανοί. Το Βιβλίο του Μόρμον περιγράφει επίσης τους πιστούς στον Χριστό ως χριστιανούς και τους ανθρώπους της διαθήκης ως «τέκνα του Χριστού, υιοί του και θυγατέρες του».

Τι σημαίνει να αποκαλούμαστε με το όνομα του Χριστού; Σημαίνει να συνάπτουμε και να τηρούμε διαθήκες, να Τον θυμόμαστε πάντοτε, να τηρούμε τις εντολές Του και να είμαστε «πρόθυμοι… να σταθ[ούμε] ως μάρτυρες του Θεού σε όλες τις στιγμές και στα πάντα». Σημαίνει να στεκόμαστε πλάι στους προφήτες και στους αποστόλους καθώς μεταφέρουν το μήνυμα του Χριστού –με τη διδαχή, τις διαθήκες και τις διατάξεις του– σε όλον τον κόσμο. Σημαίνει επίσης να υπηρετούμε άλλους για να ανακουφίζουμε τα δεινά, να είμαστε φως και να φέρνουμε ελπίδα εν Χριστώ σε όλους τους ανθρώπους. Ασφαλώς, αυτή είναι μία διά βίου επιδίωξη. Ο Προφήτης Τζόζεφ Σμιθ δίδαξε ότι «αυτός είναι ένας σταθμός στον οποίον κανένας άνθρωπος δεν έφτασε σε μια στιγμή».

Επειδή το ταξίδι της ιδιότητος του μαθητού απαιτεί χρόνο και προσπάθεια οικοδομημένη «γραμμή επάνω στη γραμμή, δίδαγμα επάνω στο δίδαγμα», είναι εύκολο να παγιδευτούμε σε επίγειους τίτλους. Αυτά αποδίδουν μόνο προσωρινή αξία και ποτέ δεν θα είναι αρκετά από μόνα τους. Η λύτρωση και τα της αιωνιότητας μόνο «έρχονται διά και μέσω του Αγίου Μεσσία». Επομένως, το να ακολουθούμε την προφητική συμβουλή να κάνουμε προτεραιότητα την ιδιότητα του μαθητού είναι και επίκαιρο και συνετό, ειδικά σε μία εποχή με τόσες ανταγωνιζόμενες φωνές και επιρροές. Αυτό ήταν στο κέντρο της συμβουλής του βασιλιά Βενιαμίν όταν είπε: «Σας λέω, θα ήθελα να θυμάστε να συγκρατήσετε το όνομα [του Χριστού] γραμμένο πάντα στην καρδιά σας… [ώστε] να ακούτε και να γνωρίζετε τη φωνή από την οποία θα κληθείτε, και επίσης το όνομα με το οποίο θα σας καλέσει».

Το έχω δει αυτό στη δική μου οικογένεια. Ο προπάππος μου Μάρτιν Γκάσνερ άλλαξε για πάντα, επειδή ένας ταπεινός πρόεδρος κλάδου ανταποκρίθηκε στην κλήση του Σωτήρος. Στη Γερμανία το 1909, οι καιροί ήταν δύσκολοι και τα χρήματα ήταν περιορισμένα. Ο Μάρτιν εργάσθηκε ως συγκολλητής σε εργοστάσιο κατασκευής αγωγών. Κατά δική του ομολογία, οι περισσότερες ημέρες πληρωμής κατέληγαν στο ποτό, στο κάπνισμα και στην αγορά ενός ποτού για όλους στην παρέα στην παμπ. Η σύζυγός του, τελικά, τον προειδοποίησε πως αν δεν άλλαζε, θα έφευγε.

Μια μέρα, ο συνάδελφος του Μάρτιν τον συνάντησε στον δρόμο προς την παμπ με ένα τσαλακωμένο θρησκευτικό φυλλάδιο στο χέρι του. Το είχε βρει στον δρόμο και είπε στον Μάρτιν ότι αισθάνθηκε κάτι διαφορετικό, αφού διάβασε το φυλλάδιο με τίτλο Was wissen Sie von den Mormonen?, ή Τι ξέρετε για τους μορμόνους; Είμαι βέβαιος ότι ο τίτλος έχει αλλάξει.

Μια διεύθυνση σφραγισμένη στο πίσω μέρος ήταν μόλις ευανάγνωστη για να αποκρυπτογραφήσει πού βρισκόταν η εκκλησία. Ήταν σε μεγάλη απόσταση, αλλά συγκινήθηκαν από αυτά που διάβασαν και αποφάσισαν να πάρουν το τρένο εκείνη την Κυριακή για να ερευνήσουν. Όταν έφθασαν, διαπίστωσαν ότι η διεύθυνση δεν ήταν η εκκλησία που περίμεναν αλλά ένα γραφείο τελετών. Ο Μάρτιν δίστασε – γιατί, στην πραγματικότητα, μια εκκλησία σε γραφείο τελετών ακουγόταν λίγο υπερβολικά σαν πακέτο.

Αλλά στον επάνω όροφο, σε μία ενοικιαζόμενη αίθουσα, βρήκαν μία μικρή ομάδα Αγίων. Ένας άνδρας τους προσκάλεσε στη συγκέντρωση μαρτυρίας. Ο Μάρτιν συγκινήθηκε από το Πνεύμα και εντυπωσιάσθηκε τόσο πολύ από τις απλές, θερμές μαρτυρίες, ώστε κατέθεσε τη μαρτυρία του. Και ήταν εκεί, σε αυτό το πιο απίθανο μέρος, που είπε ότι ήδη ήξερε ότι πρέπει να είναι αλήθεια.

Κατόπιν, ο άνδρας συστήθηκε ως πρόεδρος κλάδου και ρώτησε αν θα ξαναπήγαιναν. Ο Μάρτιν εξήγησε ότι ζούσε πολύ μακριά και δεν είχε την οικονομική δυνατότητα κάθε εβδομάδα. Ο πρόεδρος κλάδου είπε απλώς: «Ακολουθήστε με».

Πήγαν μερικά τετράγωνα σε ένα κοντινό εργοστάσιο όπου εργαζόταν ένας φίλος του προέδρου κλάδου. Ύστερα από μια σύντομη συζήτηση, προσφέρθηκε και στον Μάρτιν και στον φίλο του εργασία. Κατόπιν, ο πρόεδρος κλάδου τους οδήγησε σε μία πολυκατοικία και εξασφάλισε στέγη για τις οικογένειές τους.

Όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε δύο ώρες. Η οικογένεια του Μάρτιν μετακόμισε την επόμενη εβδομάδα. Έξι μήνες αργότερα βαπτίσθηκαν. Ο άνδρας που κάποτε τον γνώριζαν ως άχρηστο μεθυσμένο έγινε τόσο ένθερμος στη νέα του πίστη, που οι άνθρωποι στην πόλη άρχισαν να τον αποκαλούν, ίσως όχι τόσο στοργικά, «ο ιερέας».

Όσο για τον πρόεδρο κλάδου, δεν μπορώ να σας πω το όνομά του – η ταυτότητά του έχει χαθεί με τον χρόνο. Όμως τον αποκαλώ μαθητή, πρέσβη, χριστιανό, καλό Σαμαρείτη και φίλο. Η επιρροή του είναι ακόμη αισθητή 116 χρόνια αργότερα και στέκομαι στους ώμους της ιδιότητός του ως μαθητού.

«Υπάρχει ένα ρητό ότι μπορείς να μετρήσεις τους σπόρους σε ένα μήλο, όμως δεν μπορείς να μετρήσεις τα μήλα που προέρχονται από έναν σπόρο». Ο σπόρος που φύτεψε ο πρόεδρος κλάδου έχει αποφέρει αναρίθμητους καρπούς. Λίγο ήξερε ότι 48 χρόνια αργότερα, αρκετές γενεές της οικογένειας του Μάρτιν και στις δύο πλευρές του καταπετάσματος θα επισφραγίζονταν στον Ναό της Βέρνης στην Ελβετία.

Ίσως οι σπουδαιότερες ομιλίες είναι αυτές που δεν ακούμε ποτέ, αλλά εκείνες που βλέπουμε στις ήσυχες, ταπεινές πράξεις και έργα που παρατηρούνται στη ζωή απλών ανθρώπων οι οποίοι, προσπαθώντας να είναι σαν τον Ιησού, περνούν ευεργετώντας. Αυτό που έκανε αυτός ο ευγενικός πρόεδρος κλάδου δεν ήταν μέρος μίας λίστας ελέγχου. Ζούσε απλώς το Ευαγγέλιο όπως περιγράφεται στο βιβλίο του Άλμα: «Δεν απέπεμπαν κανέναν… που να ήταν πεινασμένος ή που να ήταν διψασμένος ή που να ήταν ασθενής… ήταν γενναιόδωροι προς όλους, τόσο στους ηλικιωμένους όσο και στους νέους… τόσο στους άρρενες όσο και στις θήλεις». Και, ένα σημείο που δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε, δεν έδιωξαν κανέναν «είτε εκτός εκκλησίας είτε εντός εκκλησίας».

Όσοι παίρνουν επάνω τους το όνομα του Χριστού αναγνωρίζουν, όπως είπε ο Τζόζεφ Σμιθ: «Ο άνθρωπος εκείνος που είναι γεμάτος με την αγάπη του Θεού δεν αρκείται με την ευλογία της οικογενείας του μόνον, αλλά η αγάπη του προσεγγίζει όλη την ανθρώπινη φυλή».

Έτσι ζούσε ο Ιησούς. Στην πραγματικότητα, έκανε τόσα πολλά που οι μαθητές Του δεν μπορούσαν να τα γράψουν όλα. Ο Απόστολος Ιωάννης κατέγραψε: «Είναι δε και πολλά άλλα, όσα έκανε ο Iησούς, τα οποία αν γραφούν ένα προς ένα, ούτε ολόκληρος ο κόσμος, νομίζω, δεν θα χωρούσε τα βιβλία που θα γράφονταν».

Ας προσπαθούμε να ακολουθούμε το παράδειγμα του Χριστού, κάνοντας το καλό και κάνοντας την ιδιότητα του μαθητού διά βίου προτεραιότητα, ώστε κάθε φορά που αλληλεπιδρούμε με άλλους, να αισθάνονται την αγάπη του Θεού και την επιβεβαιωτική δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Τότε μπορεί να είμαστε μαζί με τον προπάππο μου και εκατομμύρια άλλους που έχουν δηλώσει, όπως ο μαθητής Ανδρέας: «Βρήκαμε τον Μεσσία».

Τελικά, η ταυτότητά μας δεν ορίζεται από τον κόσμο. Όμως η ιδιότητά μας του μαθητού καθορίζεται από τις διατάξεις που λαμβάνουμε, τις διαθήκες που τηρούμε και την αγάπη που δείχνουμε στον Θεό και στον πλησίον απλά κάνοντας το καλό. Όπως δίδαξε ο Πρόεδρος Νέλσον, είμαστε όντως τέκνα του Θεού, τέκνα της διαθήκης, μαθητές του Ιησού Χριστού.

Καταθέτω μαρτυρία ότι ο Ιησούς Χριστός ζει και μας έχει λυτρώσει. Είναι Αυτός που είπε: «Σε κάλεσα με το όνομά σου· δικός μου είσαι». Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.