Κάντε αυτό που σας αναλογεί με όλη την καρδιά σας

Η εμπειρία μου στον εξομοιωτή πτήσεως ήταν μία σημαντική υπενθύμιση ότι για να γίνετε καλοί σε οτιδήποτε –είτε πετάτε, κωπηλατείτε, ράβετε είτε μαθαίνετε– απαιτείται συνεπής αυτοπειθαρχία και εξάσκηση.

Θα μπορούσατε να περάσετε χρόνια αποκτώντας μία δεξιότητα ή αναπτύσσοντας ένα τάλαντο. Μπορεί να εργασθείτε τόσο σκληρά, ώστε να γίνει δευτέρα φύση σας. Όμως αν νομίζετε ότι αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να σταματήσετε να εξασκείστε και να μελετάτε, σταδιακά θα χάσετε τις γνώσεις και τις ικανότητες που κάποτε αποκτήσατε με μεγάλο κόστος.

Αυτό ισχύει για δεξιότητες όπως η εκμάθηση μίας γλώσσας, το παίξιμο ενός μουσικού οργάνου και η πτήση ενός αεροσκάφους. Ισχύει επίσης για να γίνουμε μαθητές του Χριστού.

Με απλά λόγια, η ιδιότητα του μαθητού απαιτεί αυτοπειθαρχία.

Δεν είναι μια τυχαία προσπάθεια και δεν συμβαίνει κατά τύχη.

Η πίστη στον Ιησού Χριστό είναι χάρισμα, αλλά η λήψη της είναι μια συνειδητή επιλογή που απαιτεί τη δέσμευση όλης της «δύναμη[ς], το[υ] νου και τη[ς] ισχύ[ος]» μας. Είναι μια καθημερινή πρακτική. Κάθε ώρα. Απαιτεί συνεχή μάθηση και αποφασιστική δέσμευση. Η πίστη μας, που είναι η αφοσίωσή μας στον Σωτήρα, γίνεται δυνατότερη καθώς δοκιμάζεται έναντι της αντιθέσεως που αντιμετωπίζουμε εδώ στη θνητότητα. Αντέχει επειδή συνεχίζουμε να την τρέφουμε, συνεχίζουμε να την εφαρμόζουμε ενεργώς και δεν εγκαταλείπουμε ποτέ.

Από την άλλη, εάν αποτύχουμε να χρησιμοποιήσουμε την πίστη και την πειστική της δύναμη ενεργώντας επ’ αυτήν, γινόμαστε λιγότερο σίγουροι για πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε ιερά – λιγότερο σίγουροι για πράγματα που κάποτε γνωρίζαμε ότι ήταν αληθινά.

Πειρασμοί που ποτέ δεν θα μπορούσαν να μας προσελκύσουν, αρχίζουν να φαίνονται λιγότερο αποκρουστικοί και πιο ελκυστικοί.

Η φωτιά της μαρτυρίας του χθες μπορεί να μας ζεστάνει μόνο για λίγο. Χρειάζεται συνεχή θρέψη για να συνεχίσει να καίει λαμπρά.

Στην Καινή Διαθήκη, ο Σωτήρας δίδαξε μία παραβολή για έναν κύριο που έδωσε σε καθέναν από τους υπηρέτες του μία ιερή εμπιστοσύνη – μία ποσότητα χρημάτων που ονομάζονται τάλαντα. Οι υπηρέτες που χρησιμοποιούσαν επιμελώς τα τάλαντά τους τα αύξησαν. Ο υπηρέτης που έθαψε το τάλαντό του τελικώς το έχασε.

Το μάθημα; Ο Θεός μας δίνει χαρίσματα –γνώσεως, ικανότητος, ευκαιρίας– και θέλει από εμάς να τα χρησιμοποιήσουμε και να τα ενισχύσουμε, ώστε να μπορούν να μας ευλογήσουν και να ευλογήσουν τα άλλα τέκνα Του. Αυτό δεν συμβαίνει, αν βάλουμε αυτά τα δώρα ψηλά σε ένα ράφι σαν ένα τρόπαιο που θαυμάζουμε από καιρού εις καιρόν. Τα χαρίσματά μας μεγαλύνονται και πολλαπλασιάζονται μόνο όταν τα χρησιμοποιούμε.

«Μα Πρεσβύτερε Ούχτντορφ» θα μπορούσατε να πείτε «δεν έχω χαρίσματα ή ταλέντα – τουλάχιστον, κανένα που να είναι τόσο πολύτιμο». Ίσως κοιτάζετε άλλους των οποίων τα χαρίσματα είναι προφανή και εντυπωσιακά και αισθάνεστε αρκετά συνηθισμένοι εν συγκρίσει με αυτούς. Θα μπορούσατε να υποθέσετε ότι στην προγήινη ύπαρξη, την ημέρα της μεγάλης ποικιλίας χαρισμάτων και ταλάντων, το πιάτο σας φαινόταν θλιβερά αραιό – ειδικώς συγκρινόμενο με τα στοιβαγμένα και υπερπλήρη πιάτα άλλων.

Ω, πόσο θα ήθελα να μπορούσα να σας αγκαλιάσω και να σας βοηθήσω να καταλάβετε αυτήν τη μεγάλη αλήθεια: Είστε ένα ευλογημένο ον του φωτός, το παιδί-πνεύμα ενός άπειρου Θεού! Και φέρετε μέσα σας ένα δυναμικό που ξεπερνά τη δική σας ικανότητα να φαντασθείτε.

Όπως έχουν παρατηρήσει οι ποιητές, έρχεστε στη Γη «σύροντας σύννεφα δόξας»!

Η ιστορία της καταγωγής σας είναι θεϊκή, το ίδιο και ο προορισμός σας. Αφήσατε τους ουρανούς για να έλθετε εδώ, αλλά οι ουρανοί δεν σε εγκατέλειψαν ποτέ!

Είστε κάθε άλλο παρά συνηθισμένοι.

Είστε χαρισματικοί!

Στο Διδαχή και Διαθήκες, ο Θεός δήλωσε:

«Υπάρχουν πολλά χαρίσματα, και σε κάθε [άτομο] έχει δοθεί ένα χάρισμα με το Πνεύμα του Θεού.

»Σε μερικούς έχει δοθεί ένα, και σε μερικούς έχει δοθεί άλλο, [και] ώστε όλοι να ωφεληθούν από αυτά».

Μερικά από τα χαρίσματά σας απαριθμούνται στις γραφές. Πολλά δεν απαριθμούνται.

Όπως είπε ο προφήτης Μορόνι: «Να μην αρνείστε τα χαρίσματα από τον Θεό, γιατί είναι πολλά, και έρχονται από τον ίδιο Θεό». Θα μπορούσαν να εκδηλωθούν με «διάφορο[υς] τρόπο[υς]… όμως είναι ο ίδιος Θεός που ενεργεί τα πάντα στους πάντες».

Μπορεί να είναι αλήθεια ότι τα πνευματικά μας χαρίσματα δεν είναι πάντοτε φανταχτερά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο σημαντικά. Μπορώ να σας αναφέρω μερικά πνευματικά χαρίσματα που έχω παρατηρήσει σε τόσα πολλά μέλη σε όλον τον κόσμο; Σκεφθείτε αν έχετε ευλογηθεί με ένα ή περισσότερα χαρίσματα όπως:

• Να δείχνετε συμπόνια.

• Να παρατηρείτε ανθρώπους που παραβλέπονται.

• Να βρίσκεται λόγους για να είστε χαρούμενοι.

• Να είστε ειρηνοποιοί.

• Να παρατηρείτε μικρά θαύματα.

• Να κάνετε ειλικρινείς φιλοφρονήσεις.

• Να συγχωρείτε.

• Να μετανοείτε.

• Να αντέχετε.

• Να εξηγείτε τα πράγματα απλά.

• Να συνδέεστε με τα παιδιά.

• Να υποστηρίζετε ηγέτες της Εκκλησίας.

• Να βοηθάτε τους άλλους να γνωρίζουν ότι ανήκουν κάπου.

Ίσως να μην δείτε αυτά τα χαρίσματα να εμφανίζονται στην επίδειξη ταλέντων τομέως. Όμως ελπίζω να μπορείτε να δείτε πόσο πολύτιμα είναι για το έργο του Κυρίου και πώς θα μπορούσατε να έχετε αγγίξει, ευλογήσει ή ακόμη και σώσει ένα από τα τέκνα του Θεού με τα χαρίσματά σας. Θυμηθείτε: «Με μικρά και απλά πράγματα πραγματοποιούνται σπουδαία πράγματα».

Επομένως, ο καθένας μας ας κάνει αυτό που του αναλογεί.

Αγαπημένοι αδελφοί και αγαπημένες αδελφές μου, αγαπητοί φίλοι, προσεύχομαι ώστε το Πνεύμα να σας βοηθήσει να αναγνωρίσετε τα χαρίσματα και τα τάλαντα που σας έχει δώσει ο Θεός. Τότε, όπως οι πιστοί υπηρέτες στην παραβολή του Κυρίου, ας τα αυξήσουμε και ας τα μεγαλύνουμε.

Θα έλθει η ημέρα κατά την οποία θα σταθούμε εμπρός στον συμπονετικό Πατέρα μας στους Ουρανούς για να δώσουμε απολογισμό της επιστασίας μας. Θα θέλει να μάθει τι κάναμε με τα χαρίσματα που μας έδωσε – συγκεκριμένα, πώς τα χρησιμοποιήσαμε για να ευλογήσουμε τα τέκνα Του. Ο Θεός γνωρίζει ποιοι είμαστε πραγματικά, ποιοι είμαστε σχεδιασμένοι να γίνουμε και έτσι οι προσδοκίες Του για εμάς είναι υψηλές.

Όμως δεν αναμένει από εμάς να κάνουμε κάποιο μεγάλο, ηρωικό ή υπεράνθρωπο άλμα για να φθάσουμε εκεί. Στον κόσμο που Εκείνος δημιούργησε, η ανάπτυξη συμβαίνει σταδιακώς και υπομονετικά – αλλά επίσης με συνέπεια και αδιάκοπα.

Θυμηθείτε, είναι ο Ιησούς Χριστός που ήδη έκανε το υπεράνθρωπο μέρος που του αναλογούσε, όταν νίκησε τον θάνατο και την αμαρτία.

Ο ρόλος μας είναι να ακολουθούμε τον Χριστό. Είναι καθήκον μας να αποστραφούμε την αμαρτία, να στραφούμε προς τον Σωτήρα και να βαδίσουμε στην οδό Του, ένα βήμα τη φορά. Καθώς το κάνουμε αυτό, επιμελώς και πιστώς, τελικώς αποτινάσσουμε τα δεσμά των ατελειών και των ελαττωμάτων και σιγά-σιγά εξευγενιζόμαστε μέχρι εκείνη την τέλεια ημέρα κατά την οποία θα τελειοποιηθούμε εν Χριστώ.

Οι ευλογίες είναι εφικτές. Οι υποσχέσεις είναι έτοιμες. Η πόρτα είναι ορθάνοιχτη. Είναι επιλογή μας να εισέλθουμε και να ξεκινήσουμε.

Η αρχή μπορεί να είναι μικρή. Όμως αυτό είναι εντάξει.

Εκεί όπου η πίστη είναι ασθενής, ξεκινήστε με την ελπίδα στον Ιησού Χριστό και στη δύναμή Του να καθαρίσει και να εξαγνίσει.

Ο Πατέρας μας ζητεί να προσεγγίσουμε αυτή τη δυσκολία της πίστεως και της ιδιότητος του μαθητού όχι ως περιστασιακοί περιηγητές αλλά ως ολόψυχοι πιστοί, οι οποίοι αφήνουν πίσω και εγκαταλείπουν τη Βαβυλώνα και στρέφουν την καρδιά, τον νου και τα βήματά τους προς τη Σιών.

Ξέρουμε ότι οι προσπάθειές μας από μόνες τους δεν μπορούν να μας κάνουν επουράνιους. Όμως μπορούν να μας κάνουν πιστούς και αφοσιωμένους στον Ιησού Χριστό και Εκείνος μπορεί να μας κάνει επουράνιους.

Χάρη στον αγαπημένο μας Σωτήρα, δεν υπάρχει κανένα σενάριο που να μην οδηγεί σε νίκη. Αν εναποθέσουμε την ελπίδα και την πίστη μας σε Αυτόν, η νίκη μας είναι εξασφαλισμένη. Μας υπόσχεται πρόσβαση στην ισχύ Του, στη δύναμή Του, στην άφθονη χάρη Του. Βήμα προς βήμα, λίγο-λίγο, θα πλησιάζουμε ακόμη περισσότερο τη μεγάλη και τέλεια εκείνη ημέρα, όταν θα ζούμε μαζί Του και με τους αγαπημένους μας σε αιώνια δόξα.

Για να φθάσουμε εκεί, πρέπει να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί σήμερα και κάθε ημέρα. Είμαστε ευγνώμονες για τα βήματα που κάναμε χθες, αλλά δεν σταματούμε εκεί. Γνωρίζουμε ότι έχουμε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε, αλλά δεν αφήνουμε αυτό να μας αποθαρρύνει.

Αυτή είναι η ουσία αυτού που είμαστε – ως οπαδοί του Ιησού Χριστού.

Παροτρύνω και ευλογώ κάθε μέλος της Εκκλησίας, και όλους όσοι επιθυμείτε να είστε μέρος αυτής, να εμπιστεύεστε τον Σωτήρα αρκετά ώστε να συμμετάσχετε, υπομονετικά και επιμελώς, στην επιτέλεση αυτού που σας αναλογεί με όλη την καρδιά σας – ώστε η χαρά σας να είναι πλήρης και ώστε μια ημέρα να λάβετε όλα όσα έχει ο Πατέρας. Για αυτό δίδω μαρτυρία στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.