เธอทําให้คุณยายมีความสุข

การเติบโตมากับพ่อแม่ที่พิการทางการได้ยิน ทำให้ดิฉันตระหนักดีว่าครอบครัวของดิฉันแตกต่าง สมัยที่ดิฉันยังเด็ก ไม่มีใครเป็นล่ามให้พ่อแม่ของดิฉันในการประชุมหรือกิจกรรมต่างๆ ของศาสนจักร เราจึงไม่ได้เข้าร่วมบ่อยนัก

ดิฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกที่มองเข้าไปเสมอ ต้องการสิ่งที่คนอื่นในวอร์ดของดิฉันมี นั่นคือครอบครัวที่สวดอ้อนวอนและศึกษาด้วยกัน

แต่เมื่อใกล้จะจบชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย เราก็เริ่มทำกิจกรรมที่ศาสนจักรมากขึ้น พ่อแม่ของดิฉันได้รับการผนึกในพระวิหารเมซา แอริโซนา และดิฉันกับพี่น้องสองคนในสี่คนก็ได้รับการผนึกกับพวกท่าน

ห้าปีต่อมา ดิฉันกําลังเตรียมรับเอ็นดาวเม้นท์และแต่งงานในพระวิหาร คืนก่อนการผนึกในพระวิหาร พี่ชายดิฉันกับภรรยาไปพระวิหารเพื่อทำศาสนพิธีแทนคุณตาคุณยาย เพื่อเตรียมการผนึกของพวกท่านในวันรุ่งขึ้น เวลานั้น คุณแม่ของดิฉันเป็นผู้เปลี่ยนใจเลื่อมใสมาเกือบ 20 ปี ท่านกระตือรือร้นที่จะเริ่มงานประวัติครอบครัวของท่านและงานพระวิหาร

วันรุ่งขึ้น คุณตาคุณยายของเราได้รับการผนึกด้วยกัน พี่ชายดิฉันและภรรยาของเขาทำหน้าที่ตัวแทนอีกครั้ง ใช่ เป็นวันแต่งงานของดิฉัน แต่มีความหมายมากกว่านั้นสำหรับดิฉัน คุณตาคุณยายที่ดิฉันไม่เคยพบมาก่อนกำลังร่วมแบ่งปันวันพิเศษนี้กับดิฉัน

ไม่กี่วันต่อมา ขณะที่ดิฉันกับสามีเปิดของขวัญแต่งงาน เราเปิดของขวัญพิเศษมากชิ้นหนึ่งจากญาติสนิทของคุณยายดิฉัน ท่านเป็นคนเคร่งศาสนาและสนิทกับคุณยายของดิฉัน ของขวัญนั้นเป็นรูปคุณยายของดิฉันในวันแต่งงานของท่านเอง การ์ดที่แนบมาเขียนว่า “คุณยายมีความสุขกับเธอมากและกำลังมองดูเธออยู่”

ญาติคนนี้ไม่รู้เลยว่าข้อความที่เธอส่งมามีความหมายต่อดิฉันมากเพียงใด และท่านก็ไม่ทราบถึงงานพระวิหารที่เพิ่งทำเพื่อคุณยายของดิฉันด้วย ในขณะนั้นเอง ดิฉันรับรู้ได้ในใจว่าคุณยายปลื้มใจในตัวดิฉัน และมีความสุขที่ครอบครัวของเราได้เริ่มการเดินทางครั้งสําคัญของงานพระวิหารและประวัติครอบครัว

ในเวลานี้เราเป็นครอบครัวนิรันดร์บนเส้นทางแห่งการรวบรวมบรรพชน โดยมีคุณแม่ของดิฉันเป็นผู้นำในการเป็นพรแก่ครอบครัวของเราในอีกด้านหนึ่งของม่าน