ការស្វែងរកវត្ថុមានតម្លៃ

ពួកអ្នករិះគន់របស់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ជារឿយៗព្យាយាមមើលងាយលោក ដោយហៅលោកថាជាអ្នកជីករកលុយ ឬជាអ្នកស្វែងរកវត្ថុមានតម្លៃ ។ ជំនួសឲ្យការបដិសេធនូវការចោទប្រកាន់នេះ យ៉ូសែបបានទទួលស្គាល់នៅក្នុងប្រវត្តិផ្លូវការរបស់លោកថា នៅឆ្នាំ១៨២៥ យ៉ូសៀស ស្តូវែល បានជួលលោកឲ្យជួយក្នុងសកម្មភាពស្វែងរកវត្ថុមានតម្លៃនៅភាគខាងជើង រដ្ឋផែនសិលវេញ៉ា ។ ស្តូវែលចង់ឲ្យលោកជួយ ពីព្រោះយ៉ូសែបត្រូវបានអ្នកជិតខាងខ្លះដាក់ឈ្មោះឲ្យថាជា « អ្នកមើលឆុត »—ជាអ្នកដែលអាចរកឃើញវត្ថុដែលបាត់ ឬកប់លាក់ទុកដោយប្រើត្បូងពិសេសមួយ ។

« ការមើលឃើញ » និង « អ្នកមើលឆុត » គឺជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌ដែល យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ បានធំដឹងក្តីឡើង ។ មនុស្សមួយចំនួននៅដើមសតវត្សរ៍ទី១៩ ជឿថា សម្រាប់បុគ្គលដែលមានអំណោយទានដើម្បីមើលឃើញវត្ថុដែលបាត់ តាមរយៈការប្រើវត្ថុដូចជាត្បូង គឺអាចមានពិតមែន ។ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក ក៏ដូចជាមនុស្សជាច្រើនដែលនៅជុំវិញពួកលោកដែរ បានទទួលយកទំនៀមទម្លាប់ដែលមានប្រជាប្រិយភាពទាំងនេះ ។

នៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨២០ មានការចាប់អារម្មណ៍ជាខ្លាំងទៅលើអ្វីដែលអះអាងថាជាកំណប់ ដែលបានកប់ទុករបស់ប្រទេសអេស្ប៉ាញ បានជម្រុញឲ្យពួកអ្នកស្វែងរករ៉ែដូចជា យ៉ូសៀស ស្តូវែល ទៅរកជំនួយពីពួកអ្នកមើលឆុតដូចជាយ៉ូសែប ក្នុងការស្វែងរកវត្ថុមានតម្លៃរបស់ពួកគេ ។ ស្តូវែលបានទុកចិត្តលើយ៉ូសែប ក៏បានទៅរកជំនួយពីលោកក្នុងការស្វែងរកវត្ថុមានតម្លៃ ហើយថែមទាំងធ្វើតាមដំបូន្មានរបស់លោក ដោយចុងក្រោយបានបោះបង់ចោលការស្វែងរកនោះ ។ យ៉ូសែប ស៊្មីធ ស៊ីញ្ញ័រ បានចាត់ទុកសមត្ថភាពរបស់កូនប្រុសគាត់ថាជាសមត្ថភាពពិសិដ្ឋ ហើយសង្ឃឹមថាគាត់នឹងឈប់ប្រើសមត្ថភាពនេះ ដើម្បីស្វែងរកវត្ថុមានតម្លៃនៅលើផែនដី ។ នៅពេលយ៉ូសែបកំពុងរៀបចំខ្លួនបកប្រែព្រះគម្ពីរមរមន លោកត្រូវបានបញ្ជាឲ្យបញ្ឈប់ការទាក់ទងទាំងស្រុងជាមួយនឹងអ្នកដែលស្វែងរកវត្ថុមានតម្លៃ ហើយឲ្យប្រើអំណោយទានរបស់លោកដើម្បីបកប្រែ និងស្វែងរកវិវរណៈជំនួសវិញ ។

ទោះបីជាវាមិនមែនជារឿងចម្លែកនៅក្នុងសម័យ និងទីកន្លែងរបស់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ក្នុងការជួបនឹងមនុស្សដែលអះអាងថាប្រើត្បូង ដើម្បីស្វែងរកវត្ថុដែលបាត់ ឬកប់លាក់ទុកក៏ដោយ ក៏ការប្រើត្បូងអ្នកមើលឆុតដើម្បីបកប្រែបញ្ជីពីបុរាណ គឺមិនដែលធ្លាប់ឮនោះទេ ។ ព្រះបានប្រទានអំណាចដល់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ដើម្បីបកប្រែព្រះគម្ពីរមរមន ដោយបង្វែរការប្រើត្បូងនៃអ្នកមើលឆុតរបស់យ៉ូសែបទៅធ្វើកិច្ចការនៃនិស្ស័យខាងវិញ្ញាណវិញ ។

ប្រធានបទដែលទាក់ទង ៖ ការបកប្រែព្រះគម្ពីរមរមន, ត្បូងនៃអ្នកមើលឆុត, ការជំនុំជម្រះក្តីរបស់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ នៅឆ្នាំ១៨២៦