Το Ωσαννά μου

Ένα από τα αγαπημένα μου κεφάλαια της Καινής Διαθήκης μιλά για τη θριαμβευτική είσοδο του Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Ο λαός φώναξε: «Ωσαννά στον γιο τού Δαβίδ· ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Kυρίου· ωσαννά εν τοις υψίστοις» (Κατά Ματθαίον 21:9). Όποτε το διαβάζω αυτό, σκέφτομαι: Ποιο είναι το ωσαννά μου;

Είχα τραύλισμα σε όλη μου τη ζωή. Μερικές φορές έχω αισθανθεί τόσο απογοητευμένη και αποθαρρυμένη, επειδή δεν μπορούσα να εκφρασθώ με τον τρόπο που ήθελα. Επιθυμούσα είτε να μιλήσω τέλεια είτε να μην ξαναμιλήσω ποτέ. Πάντοτε ανησυχώ όταν μιλώ μπροστά σε άλλους ή ακόμη και όταν προσεύχομαι δυνατά. Έχω σιωπηλά παρακαλέσει για υπομονή, γαλήνη και βοήθεια πολλές φορές. Αυτό είναι ένα από τα προσωπικά μου ωσαννά – η κραυγή μου για απελευθέρωση.

Ακριβώς όπως ο Χριστός δεν αγνόησε τις κραυγές του λαού στην Ιερουσαλήμ, δεν έχει ποτέ αγνοήσει τις δικές μου. Δεν με έχει απαλλάξει από το τραύλισμα, αλλά με έχει ενδυναμώσει με τρόπους που δεν περίμενα. Με έχει βοηθήσει να αισθανθώ γαλήνη σε στιγμές άγχους και να συνειδητοποιήσω ότι η φωνή μου, όσο ελαττωματική και αν είναι, είναι αρκετή για Εκείνον.

Καθένας από εμάς έχει κάτι στη ζωή του που μας κάνει να γονατίζουμε. Μερικές φορές, μπορεί να αισθανθούμε ότι οι κραυγές μας δεν απαντώνται. Όμως Εκείνος ακούει κάθε ωσαννά. Και με τον τέλειο τρόπο Του και στον τέλειο χρονισμό Του, θα έλθει να μας βοηθήσει.

Στη Γεθσημανή, ο Χριστός υπέφερε για τις αμαρτίες μας και αισθάνθηκε τους πόνους και τους αγώνες μας. Εξακολουθεί να καθοδηγεί και να παρηγορεί όλους όσοι στρέφονται προς Εκείνον και τον Επουράνιο Πατέρα. Ο ίδιος Χριστός που υπέφερε για μας στη Γεσθημανή και επάνω στον σταυρό αναστήθηκε επίσης από τον τάφο, νικώντας τον θάνατο, ώστε να έχουμε ελπίδα. Η Ανάστασή Του είναι η υπέρτατη απάντηση σε κάθε ωσαννά.