A teraz widzę

W dziewiątym rozdziale Ewangelii Jana opisane jest doświadczenie Jezusa i Jego uczniów, którzy przeszli obok żebraka niewidomego od urodzenia […].

Jezus nadał […] znaczenie temu dialogowi, mówiąc Swoim uczniom, że stało się to wszystko, „aby się […] objawiły dzieła Boże” […].

Kolejną z oczywistych tutaj prawd jest to, że Stwórca nieba i ziemi i wszystkiego, co się w nich znajduje, [użył narzędzi], aby dokonać tego cudu [uzdrowienia żebraka]: [były nimi] ślina i garść ziemi! Te mało prawdopodobne składniki świadczą o tym, że Bóg może nas błogosławić jakąkolwiek metodą zechce […].

Co z tego, że odpowiedzi na nasze modlitwy przychodzą w prosty lub zawiły sposób? Czy jesteśmy gotowi wytrwać i nieustannie starać się żyć zgodnie z ewangelią Chrystusa bez względu na to, ile śliny i błota będzie to wymagało?…

Moje pierwsze poznanie prawdziwych dowodów prawdy, które sprawiło, że przejrzałem, i tchnęło we mnie życie, nie miało nic wspólnego z namaszczeniem błotem ani sadzawką Syloe. Nie. Narzędzie prawdy, którym Pan mnie uzdrowił, objawiło się pod postacią stronic w księdze — tak, w Księdze Mormona. Kolejnym świadectwie o Jezusie Chrystusie! […]

W każdym razie wpływ, jaki wywarła na moje życie Księga Mormona, jest dla mnie nie mniejszym cudem niż nałożenie śliny i błota na oczy ślepca. Dla mnie jest ona prętem bezpieczeństwa dla mej duszy, transcendentnym i przenikającym światłem objawienia, iluminacją ścieżki, którą muszę kroczyć, kiedy nadchodzi ciemna mgła — co już miało miejsce i na pewno jeszcze się stanie.