ลิง กับ ปาฏิหาริย์ของงานเผยแผ่ศาสนา

ผมพูดว่า “โอ้ คุณยายครับ ผมอยากมาช่วยคุณยาย วันเสาร์นี้ผมว่าง ผมไม่มีอะไรทําอยู่แล้ว ดังนั้นผมจะมาช่วยยายสร้างตาข่าย”

เมื่อผมมาถึงในวันเสาร์ เธอนั่งรอผมอย่างใจเย็นบนเก้าอี้ เราออกไปที่สวน และผมช่วยเธอสร้างตาข่าย ผมไม่รู้ว่าผมทําได้อย่างไร เพราะมันซับซ้อนมาก แต่จนถึงทุกวันนี้มันยังตั้งตรงอยู่ได้

สําหรับผม ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะช่วยคุณยาย—วันนั้นผมไม่ได้ทําอะไร แต่นั่นเป็นเรื่องใหญ่สําหรับเธอ เรื่องนี้สอนผมว่าการรับใช้อาจเป็นเรื่องเล็กน้อยที่สุดสําหรับผม แต่กับอีกฝ่าย การรับใช้อาจเป็นเรื่องใหญ่ที่สุด

ผมเริ่มต้นเล็กๆ กับการแบ่งปันพระกิตติคุณด้วย ตอนแรกผมประหม่า—ประหม่ามาก—เมื่อต้องแบ่งปันพระกิตติคุณกับเพื่อน ผมคิดว่าเพื่อนคงไม่สนใจโบสถ์ และผมเพียงแต่ไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวัง หรือทำให้กลายเป็นเรื่องน่าอึดอัด

แต่เพื่อเริ่ม คุณแม่ให้บัตรจากผู้สอนศาสนาที่มีที่อยู่อาคารประชุมอยู่บนนั้น ผมให้บัตรนั้นกับเพื่อนและพูดว่า “มาร่วมกิจกรรมเยาวชนสิ มันดีที่สุดเลยนะ” เขามาร่วมกิจกรรม ระหว่างขับรถกลับบ้าน เขาเงียบตลอดทาง สัปดาห์ต่อมาเขาถามว่า “เราจะไปอีกไหม?” ผมแบบว่า “โอ้ นายอยากมาจริงๆ เหรอ?” ตั้งแต่นั้นมาเขาเข้าร่วมกิจกรรมเรื่อยๆ และไปโบสถ์ในที่สุด

เมื่อเพื่อนบอกผมว่าเขาพร้อมรับบัพติศมา ผมคิดว่า “ได้สิ ขอเวลาฉันประมวลผลสักครู่นะ” จากนั้นเขาก็ชวนเพื่อนอีกคนของเรามาโบสถ์ แล้วเราสองคนก็ช่วย เขา บัดดาบูม บัดดาแบม—ตอนนี้เพื่อนของผมสองคนรับบัพติศมาแล้ว! เราสามคนกําลังพยายามช่วยเพื่อนอีกคนให้มาโบสถ์และรับบัพติศมาด้วย

ผมเห็นศรัทธาของเพื่อนในพระเยซูคริสต์เติบโตอย่างไม่น่าเชื่อ ผมคิดว่าพวกเขามีศรัทธามากกว่าผมบางครั้งด้วยซ้ำ เมื่อผมเห็นเราส่งผ่านศีลระลึกด้วยกัน ผมคิดว่า “นี่มันเยี่ยมมาก นี่คือของขวัญที่ดีที่สุดที่ผมได้รับ” ทั้งหมดเริ่มต้นด้วยบัตรใบเล็กใบนั้นและนําไปสู่คนสองคนที่รับบัพติศมา

การสร้างความแตกต่างเริ่มจากสิ่งเล็กๆ เพียงช่วยใครสักคน แม้เพียงยิ้มให้ใครสักคน ก็มีความหมายมาก เมื่อท่านตระหนักถึงความแตกต่างที่เกิดขึ้นกับบุคคลนั้น นั่นทําให้ท่านต้องการรับใช้ต่อไป “โดยเรื่องเล็กและเรียบง่ายสิ่งสำคัญจะเกิดขึ้น” (แอลมา 37:6)