Δεν ήξερε ότι το χρειαζόμουν

Φωτογραφία υπό Melanie Miza

Αντιμετώπιζα κάποια προσωπικά θέματα. Μία ημέρα δεν αισθανόμουν καλά και δεν ήθελα πραγματικά να πάω στο θρησκευτικό σεμινάριο. Αλλά σκέφτηκα: «Είναι η τελευταία μου χρονιά και πρέπει να την εκμεταλλευτώ».

Έτσι πήγα και μιλήσαμε για το πώς ο Ιησούς Χριστός γνωρίζει τον καθέναν από εμάς με το όνομά του. Διαβάσαμε το Διδαχή και Διαθήκες 18:10: «Να θυμάστε ότι η αξία των ψυχών είναι μεγάλη στα μάτια του Θεού». Άρχισα να συγκινούμαι καθώς τόνιζα το εδάφιο. Όταν συγκινούμαι, κλαίω πολύ, οπότε δεν ήθελα να το διαβάσω ξανά στην τάξη.

Αργότερα ο δάσκαλος ρώτησε: «Τι σας ενδιέφερε περισσότερο και γιατί;» Δεν ήθελα να μιλήσω, αλλά μία φίλη μου ανέφερε εκείνη τη γραφή. Κατέθεσε τη μαρτυρία της ότι ο Θεός δεν πρόκειται να μας αφήσει μόνους, ότι μερικές φορές θα ξεχάσουμε, αλλά Εκείνος μας γνωρίζει και θα είναι εκεί για εμάς.

Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα σαν να μου μιλούσε ο Επουράνιος Πατέρας μέσω της φίλης μου. Ήταν σαν να έλεγε: «Μην απομακρυνθείς από εμένα – είμαι εδώ».

Έπειτα πήγα να στεγνώσω το πρόσωπό μου και η φίλη μου ήρθε κοντά μου. Είπε: «Δεν επρόκειτο να το αναφέρω, αλλά ένιωσα ότι έπρεπε γιατί θα βοηθούσε κάποιον. Δεν ήξερα ότι αυτός ο κάποιος ήσουν εσύ». Αυτό μου επιβεβαίωσε ακόμη περισσότερο ότι ο Επουράνιος Πατέρας νοιάζεται για μένα.

Μετά το θρησκευτικό σεμινάριο, πήγα σπίτι και προσευχήθηκα. Κανονικά, δίνω ευχαριστίες και ζητώ πράγματα. Όμως εκείνη η προσευχή – νομίζω ότι ήταν η πιο ευγνώμων προσευχή που έχω πει ποτέ. Αισθάνθηκα το Πνεύμα στο δωμάτιό μου και αισθάνθηκα ότι ο Επουράνιος Πατέρας ήταν εκεί μαζί μου.