Αντιμετωπίζοντας τις ερωτήσεις μου σχετικά με την ιστορία της Εκκλησίας

Στο μάθημά μου της ιστορίας, ο δάσκαλός μου άρχισε να μιλά για την Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Δεν είχε μεγάλη εκτίμηση για την Εκκλησία. Είπε ότι ήμασταν πολύγαμοι και ρατσιστές.

Όλα όσα είχα μάθει προηγουμένως για την Εκκλησία είχαν νόημα για μένα. Όμως η εμπειρία μου στην τάξη με έκανε να σκεφθώ μερικές δύσκολες ερωτήσεις από την ιστορία της Εκκλησίας, όπως γιατί δεν επιτρεπόταν στους μαύρους να φέρουν την ιεροσύνη για ένα διάστημα και γιατί έγινε ο πολυμερής γάμος.

Λόγω αυτού, άρχισα πραγματικά να σκέφτομαι, να συλλογίζομαι και να προσεύχομαι. Διάβασα από τις γραφές, μίλησα με τους γονείς και τους ηγέτες μου και έμαθα περισσότερα για τον εαυτό μου. Παρ’ όλο που είχα ερωτήσεις, δεν το έβαλα κάτω ούτε ενέδωσα.

Καθώς μελετούσα και μάθαινα, ένιωθα σχεδόν σαν να ελάμβανα θεία βοήθεια για να υπερνικήσω τις δυσκολίες. Ακόμη δεν καταλαβαίνω πλήρως τα πάντα, αλλά μπόρεσα να βρω γαλήνη.

Τώρα όταν έχω ερωτήσεις, διατηρώ αυτό που ήδη ξέρω, όπως όλες τις εμπειρίες που έχουν βοηθήσει τη μαρτυρία μου να μεγαλώσει. Όταν κάτι με δυσκολεύει, η προσευχή είναι συνήθως το πρώτο πράγμα που κάνω και στη συνέχεια προσπαθώ να αφουγκραστώ το Πνεύμα, ενώ διαβάζω τις γραφές.

Τον περασμένο χρόνο γνώρισα πραγματικά τη δύναμη του Πνεύματος και αισθάνθηκα γαλήνη, παρηγοριά και αγάπη. Γνωρίζω ότι υπάρχει στην πραγματικότητα ένας Θεός που μας μιλά και θέλει να επιστρέψουμε στην επουράνια κατοικία.