De zelfgemaakte kerststal

Spencer hield papa’s hand vast terwijl ze door het gras liepen. Zijn grote zussen liepen vooruit en verzamelden stenen en takjes.

‘Papa, waarom gebruiken we voor de kerststal spullen van buiten?’ vroeg Spencer.

Papa raapte een stuk mos op. ‘Dat is iets wat gezinnen hier al heel lang doen. We verzamelen dingen die onze hemelse Vader ons in de natuur heeft gegeven om een plek te maken voor het Kindje Jezus. Dan worden we eraan herinnerd dat Hij op een eenvoudige plek geboren is.’

Spencer keek naar het mos in papa’s hand. Het was niet mooi, maar het was zacht.

Toen ze thuiskwamen, gingen ze rond de houten tafel in de woonkamer zitten. Papa legde een kleine Maria en Jozef van klei op tafel. Nu gingen ze de stal en de kribbe maken met de spullen die ze buiten hadden gevonden. Op kerstavond zouden ze dan het Kindje Jezus aan de kerststal toevoegen.

Spencer keek naar zijn zussen die aan het werk waren. Ze voegden kleurrijke bloemen toe en vlochten takjes tot een hekje. Het zag er zo mooi uit.

Spencer plaatste voorzichtig wat mos aan één kant van de stal en legde er wat steentjes bij. Maar toen hij keek naar wat hij had gedaan, leek het niet zo goed als wat zijn zussen hadden gedaan. Zijn pad zag er krom uit. Zijn mos was niet effen.

Hij zuchtte. ‘Mijn deel ziet er niet zo mooi uit’, zei hij zachtjes.

Mama sloeg een arm om hem heen. ‘Waarom denk je dat?’

‘Het ziet er niet zo goed uit als hun deel.’

Papa ging naast hem zitten. ‘Spencer, weet je waarom we deze kerststal maken?’

Spencer schudde zijn hoofd.

‘Zodat we ons dichter bij Jezus voelen’, zei papa. ‘De Heiland is het belangrijkste onderdeel van Kerstmis. Hij wil geen mooie cadeaus. Hij wil alleen dat we van Hem houden en ons best doen.’

Spencer knikte. Hij keek weer naar zijn hoopje stenen en mos. Misschien was het niet perfect, maar hij had wel zijn best gedaan.

De daaropvolgende dagen kwamen ze bij de tafel samen om een kaars aan te steken en kerstliedjes te zingen. Spencer vond het fijn dat de kribbe voor het Kindje Jezus leeg bleef. Dat herinnerde hem eraan dat ze op iets bijzonders aan het wachten waren, net als de herders en wijzen.

Eindelijk was het kerstavond. Mama gaf Spencer het Kindje Jezus van klei, en hij legde het voorzichtig in de kribbe.

Toen Spencer naar het kerststalletje keek, maakte hij zich geen zorgen of het er perfect uitzag. Hij dacht aan Jezus Christus.

Spencer glimlachte. Dit jaar had hij Jezus iets gegeven door zijn best te doen, ook al was het niet perfect. En hij wilde blijven geven – door vriendelijk te zijn, van anderen te houden en te proberen meer op Hem te lijken.

Illustratie, Brooke Smart