Troost door gebed

‘Hoger, vader!’ lachte Mary.

Vader lachte en gaf de schommel nog een flinke duw. De schommel was vastgebonden aan een grote boom die boven de rivier de Mississippi hing. Mary hield van het briesje in haar gezicht en de kriebel in haar buik als ze boven het water schommelde.

‘Nu mag ik!’ zei Elizabeth.

Mary sprong van de schommel zodat haar zusje erop kon.

Mary woonde in Nauvoo. Haar ouders waren een paar jaar geleden lid van de kerk geworden en ze hadden alles verkocht, zodat ze konden verhuizen om bij de heiligen te wonen.

Nauvoo was een drukke plek. Elke dag kwamen er nieuwe mensen bij. Ze moesten hard werken om een nieuwe stad te bouwen en zelfs de kinderen hielpen mee. Daardoor voelde Mary zich volwassen en belangrijk. Soms hielp ze door haar vader lunch te brengen terwijl hij aan de nieuwe tempel werkte.

Op zondag trok Mary haar mooiste jurk aan en hielp ze haar broertjes en zusjes zich voor de kerk klaar te maken. Iedereen kwam onder de bomen bijeen om te horen wat de profeet Joseph Smith over Jezus Christus vertelde. Mary vond het fijn om te leren hoe ze op een dag weer bij onze hemelse Vader konden wonen. De profeet had zoveel geweldige dingen gezien en gehoord.

Maar andere mensen mochten de profeet niet. Mary had verhalen gehoord over mensen die hem pijn wilden doen.

Op een zomeravond hielp Mary haar moeder met de afwas. Toen kwam haar vader thuis. Hij had tranen in zijn ogen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg moeder.

‘De profeet Joseph is gedood’, zei vader.

Moeder begon ook te huilen. ‘Hoe gaat de kerk verder zonder hem?’ vroeg ze.

Mary voelde zich erg verdrietig en bang. Ze wist dat de profeet de uitverkoren dienstknecht van God was. Hoe kon onze hemelse Vader dit toelaten?

Ze begon te huilen en rende het huis uit naar de tuin. Mary knielde bij wat struiken en begon te bidden. ‘O, hemelse Vader, wat moeten we nu doen? Onze profeet is gedood!’ Tranen stroomden over haar wangen.

Toen klonk er een zachte stem in Mary’s gedachten. Ik zal een andere profeet roepen om mijn volk te leiden.

Ze kreeg een rustig, blij gevoel in haar hart. Ze veegde haar tranen weg en rende zo snel als ze kon terug naar huis.

‘Moeder! Vader!’ zei Mary. ‘Ik bad en onze hemelse Vader heeft me een antwoord gegeven.’ Ze vertelde over de stem en het rustige gevoel dat ze had.

Toen moeder en vader haar omhelsden, wist Mary dat alles goed zou komen. Ze was nog steeds verdrietig en wist dat er moeilijke tijden zouden komen. Maar onze hemelse Vader zou hen blijven leiden en helpen.

Illustraties, Kristin Sorra