‘De laatste gehaktbal’, Vriend, november 2025, 18–19.
De laatste gehaktbal
Dat is niet eerlijk! Niemand deelde met Alex!
Een waargebeurd verhaal uit de VS.
Alex stampte de trap af en slaakte een luide zucht.
Mama keek op van haar boek. ‘Wat is er aan de hand?’
‘Niemand wil met mij delen!’ zei Alex. ‘Ik vind het vreselijk om het middelste kind te zijn.’ Alex’ broers kregen altijd wat ze wilden. Het was gewoon niet eerlijk.
‘Ik weet zeker dat je broers, als je het vriendelijk vraagt, jou ook aan de beurt zullen laten’, zei mama.
Alex fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ik heb het al vriendelijk gevraagd!’
‘Wat dacht je ervan om een timer in te stellen? Op die manier krijgt ieder van jullie evenveel tijd om te spelen.’
‘Ik heb al een timer ingesteld!’ zei Alex. ‘Maar misschien stel ik wel twee timers in om het extra goed in de gaten te houden.’ Hij pakte een extra timer van het aanrecht en stampte de trap op. Zijn broertje David was een videospelletje aan het spelen.
‘Mama zegt dat je mij ook aan de beurt moet laten’, zei Alex. Hij zette de timer op 5 minuten. ‘Als dit afgaat, ben ik aan de beurt.’
De volgende dag toen Alex en zijn broer Jake allebei een spelletje wilden spelen, stelden ze een timer in op precies 30 minuten per persoon. Toen David en Jake allebei met blokken aan het spelen waren, verdeelden ze het aantal blokken, zodat ze er allebei precies evenveel hadden. En toen David en Alex allebei het laatste koekje wilden, braken ze het precies doormidden. Het begon eindelijk eerlijk te voelen.
Maar toen kwam het avondeten …
Die avond aten ze spaghetti met gehaktballen! Jake begon pasta op zijn bord te scheppen voordat Alex de lepel kon pakken.
‘Hé, dat is niet eerlijk’, zei Alex. ‘Ik heb ook honger!’
Papa legde zijn hand op zijn schouder. ‘Alex, er is genoeg eten voor iedereen. Ik zal je evenveel geven als Jake.’ Papa schepte wat pasta op Alex’ bord.
Na het gebed begon iedereen te eten. Toen Alex klaar was met eten, had hij nog steeds trek. Hij gluurde in de pan op de tafel. Er lag nog één laatste gehaktbal bovenop de pasta. Hij schepte hem op zijn bord.
‘Dat is niet eerlijk!’ zei David. ‘Dat is de laatste.’
Jake wees met zijn vork naar de gehaktbal. ‘Ik wil er ook nog van. Laten we hem in drieën snijden.’
‘Snijden?’ zei Alex. ‘In drie stukken? Maar hij is zo klein.’
Jake en David knikten. ‘Dan is het wel eerlijk.’
Jake pakte het bord van Alex en begon de gehaktbal voorzichtig in drie stukken te snijden. Alex zag hoe de gehaktbal kleiner en kleiner werd.
Mama lachte. ‘Dat zijn nogal kleine stukjes!’
Papa moest ook lachen. ‘Het hoeft niet altijd precies gelijk te zijn’, zei hij. ‘Misschien kunnen we beter proberen te geven in plaats van alles te verdelen.’
Alex keek naar de kleine stukjes gehaktbal. Het was ook wel een beetje gek. Gaf hij nu zoveel om een gehaktbal? Misschien moest hij leren om te geven en samen te werken.
De volgende dag, toen Jake en Alex allebei met blokken wilden spelen, besloten ze samen iets te bouwen. Toen David en Jake buiten aan het spelen waren, liet Alex ze om de beurt op zijn fiets rijden. En toen iedereen een videospelletje wilde spelen, zette Alex geen timers. Samenwerken en vriendelijk zijn was veel prettiger dan alles precies te verdelen.
Die avond, toen Jake en Alex allebei het laatste broodje wilden eten, zei Alex tegen Jake dat hij het helemaal mocht hebben.
‘Dank je!’ Jake knipoogde. ‘Weet je zeker dat je het niet in drieën wilt snijden?’
David en Alex lachten. ‘Heel zeker!’
Illustratie, Alyssa Petersen