Ειρήνη στην προσευχή

«Πιο ψηλά, πατέρα!» τσίριξε η Μαίρη.

Ο πατέρας γέλασε και έδωσε άλλη μια μεγάλη ώθηση στην κούνια. Η κούνια ήταν δεμένη σε ένα μεγάλο δέντρο που έγερνε πάνω από τον ποταμό Μισσισσιππή. Η Μαίρη αγαπούσε το αεράκι στο πρόσωπό της και το γαργαλητό στην κοιλιά της καθώς αιωρείτο πάνω από το νερό και πίσω.

«Είμαι η επόμενη!» είπε η Ελίζαμπεθ.

Η Μαίρη κατέβηκε από την κούνια για να αφήσει την αδελφή της να έχει τη σειρά της.

Η οικογένεια της Μαίρης ζούσε στη Ναβού. Οι γονείς της είχαν προσχωρήσει στην Εκκλησία πριν από μερικά χρόνια και πώλησαν όλα όσα είχαν για να μετακομίσουν εκεί, ώστε να ενωθούν με τους άλλους Αγίους.

Η Ναβού ήταν ένα πολυσύχναστο μέρος. Νέοι άνθρωποι έφταναν κάθε μέρα. Η οικοδόμηση μίας νέας πόλης απαιτούσε σκληρή δουλειά και ακόμη και τα παιδιά βοηθούσαν. Η βοήθεια έκανε τη Μαίρη να νιώσει ενήλικη και σημαντική. Μερικές φορές βοηθούσε, φέρνοντας στον πατέρα το γεύμα του, ενώ αυτός εργαζόταν στον νέο ναό.

Την Κυριακή, η Μαίρη φόρεσε το καλύτερό της φόρεμα και βοήθησε τους αδελφούς και τις αδελφές της να ετοιμασθούν για την εκκλησία. Όλοι συγκεντρώθηκαν κάτω από τα δένδρα για να ακούσουν τον Προφήτη Τζόζεφ Σμιθ να διδάσκει για τον Ιησού Χριστό. Στη Μαίρη άρεσε να μαθαίνει πώς θα μπορούσαν να ζήσουν με τον Επουράνιο Πατέρα ξανά κάποια ημέρα. Ο Προφήτης είχε δει και είχε ακούσει τόσα υπέροχα πράγματα.

Ωστόσο σε άλλους ανθρώπους δεν άρεσε ο Προφήτης. Η Μαίρη είχε ακούσει ιστορίες για ανθρώπους που ήθελαν να του κάνουν κακό.

Μια καλοκαιρινή νύκτα η Μαίρη βοηθούσε τη μητέρα να καθαρίσει μετά το βραδινό. Τότε ο πατέρας ήλθε σπίτι. Είχε δάκρυα στα μάτια του.

«Τι συνέβη;» ρώτησε η μητέρα.

«Ο Προφήτης Τζόζεφ έχει σκοτωθεί» είπε ο πατέρας.

Η μητέρα άρχισε επίσης να κλαίει. «Πώς μπορεί η Εκκλησία να συνεχίσει χωρίς αυτόν;» ρώτησε.

Η Μαίρη ένιωσε τόσο λυπημένη και φοβισμένη. Ήξερε ότι ο Προφήτης ήταν ο εκλεκτός υπηρέτης του Θεού. Πώς μπόρεσε ο Επουράνιος Πατέρας να επιτρέψει να συμβεί αυτό;

Άρχισε να κλαίει και έτρεξε έξω από το σπίτι στον κήπο. Αφού γονάτισε κοντά σε κάποιους θάμνους, η Μαίρη άρχισε να προσεύχεται. «Ω, Επουράνιε Πατέρα, τι θα κάνουμε; Ο προφήτης μας έχει σκοτωθεί». Δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό της.

Τότε μία απαλή φωνή ήλθε στον νου της Μαίρης. Θα αναδείξω έναν άλλον προφήτη για να ηγείται του λαού μου.

Ένα ειρηνικό, χαρούμενο συναίσθημα γέμισε την καρδιά της. Σκούπισε τα μάτια της και έτρεξε πίσω στο σπίτι όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

«Μητέρα! Πατέρα!» είπε η Μαίρη. «Είπα μία προσευχή και ο Επουράνιος Πατέρας μού απάντησε». Τους είπε για τη φωνή και το ειρηνικό συναίσθημα που ένιωθε.

Καθώς η μητέρα και ο πατέρας την αγκάλιαζαν, η Μαίρη ήξερε ότι τα πράγματα θα πήγαιναν καλά. Ήταν ακόμη λυπημένη και ήξερε ότι θα υπήρχαν δύσκολες στιγμές στο μέλλον. Αλλά ο Επουράνιος Πατέρας θα συνέχιζε να τους καθοδηγεί και να τους βοηθά.

Εικονογραφήσεις υπό Kristin Sorra