«Μία επίσκεψη στον βασιλιά παππού», Φίλος, Νοέμβριος 2025, 20-21.
Μία επίσκεψη στον βασιλιά παππού
Ο παππούς είπε στην Γκιφτ τις ιστορίες των προγόνων της.
Μια αληθινή ιστορία από τη Νιγηρία.
Η Γκιφτ ακούμπησε στην άκρη της βάρκας και παρακολουθούσε με θαυμασμό καθώς το νερό κτυπούσε τις πλευρές της. Άπλωσε το χέρι προς τα κύματα, με το πιτσίλισμα να γαργαλά απαλά τα χέρια της. Αυτό ήταν το αγαπημένο της ταξίδι. Αυτή και η οικογένειά της ήταν στον δρόμο για το χωριό του παππού και κάθε στιγμή πλησίαζε πιο κοντά σε έναν κόσμο πιο άγριο και πιο ελεύθερο από την πόλη που άφηνε πίσω της.
Στην πόλη, η Γκιφτ ενσωματωνόταν. Ήταν μία στα εκατομμύρια. Μερικές φορές αυτό ήταν ωραίο – να είναι απλώς ο εαυτός της, χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται τόσο πολύ για το τι επέλεγε να φορέσει ή να κάνει. Αλλά στο χωριό του παππού της τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Εκεί, η Γκιφτ ήταν μοναδική. Ήταν πριγκίπισσα – εγγονή ενός σοφού βασιλιά.
Ύστερα από δύο ώρες η βάρκα αγκυροβόλησε. Το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού ήταν ακόμα μπροστά: έξι ώρες με το λεωφορείο. Ήξερε ότι θα ήταν κουρασμένη, αλλά σύντομα θα ήταν ξανά με τον παππού της. Αυτό τα έκανε όλα να αξίζουν τον κόπο.
Ήταν μια ανώμαλη διαδρομή. Η Γκιφτ προσπάθησε να περάσει την ώρα της κοιτάζοντας τα σχήματα σύννεφων που έβλεπε έξω από το παράθυρο και βλέποντας την όμορφη γη να περνά μπροστά της. Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει, όταν το λεωφορείο σταμάτησε. Επιτέλους! Ο παππούς! Ο Γκιφτ πήδηξε από το λεωφορείο και έτρεξε στο σπίτι του χωριού.
Έψαξε μέσα για τον παππού. Έψαξε την εσωτερική αυλή, όπου η μητέρα της είχε φυλάξει κατσίκες ως παιδί. Έψαξε τα υπνοδωμάτια, όπου τη νύχτα έπρεπε να κλείσει τα παράθυρα για να κρατήσει μακριά τα κουνούπια. Έψαξε την αυλή πίσω από το σπίτι, όπου είχε τους χιτώνες της βασιλικής οικογένειας –φωτεινά μαντήλια και ένα χάρτινο στέμμα– για να παραστεί στο συμβούλιο του χωριού.
Εκεί, η Γκιφτ είδε τον παππού να κάθεται ειρηνικά σε ένα παγκάκι με θέα στον οικογενειακό κήπο. Η Γκιφτ χαμογέλασε.
«Παππού!» φώναξε.
Ο παππούς σηκώθηκε και άνοιξε διάπλατα τα χέρια του. «Αγαπητό μου κορίτσι» ψιθύρισε καθώς την τύλιγε σε μια ζεστή αγκαλιά. «Κάθισε και ξεκουράσου μαζί μου».
«Μου έλειψες» είπε η Γκιφτ.
«Μου έλειψες περισσότερο. Χαίρομαι που είσαι εδώ». Ο παππούς σταμάτησε για μια στιγμή και μετά ρώτησε: «Γνωρίζεις πόσο ξεχωριστός είναι αυτός ο κήπος;»
Η Γκιφτ κούνησε το κεφάλι της.
Ο παππούς έδειξε το δένδρο μπροστά τους. «Αυτό είναι το οικογενειακό δένδρο» είπε. Η Γκιφτ παρατήρησε ότι φαινόταν παλιό και δυνατό.
«Τα πλακάκια στο έδαφος γύρω από το δένδρο έχουν τα ονόματα των προγόνων μας. Πρέπει πάντα να θυμόμαστε την οικογένειά μας».
Η Γκιφτ δεν αναγνώριζε πολλά από τα ονόματα στα πλακάκια. Πώς μπορούσε να θυμηθεί κάποιον που δεν γνώριζε; «Πες μου γι’ αυτά, παππού» είπε η Γκιφτ.
Ο παππούς διάβαζε τα ονόματα ένα προς ένα και έλεγε στην Γκιφτ τις ιστορίες των προγόνων της. Καθώς μιλούσε, η Γκιφτ συνειδητοποίησε ότι κατά κάποιο τρόπο αυτές ήταν επίσης δικές της ιστορίες. Είχε πολλά κοινά με αυτά τα μέλη της οικογένειας που δεν είχε γνωρίσει ποτέ.
Εκείνη τη στιγμή, η Γκιφτ κατάλαβε κάτι σημαντικό. Δεν ήταν μόνο τα κύματα και η γη που την έκαναν να νιώθει ελεύθερη εδώ. Ήταν μια σύνδεση με την οικογένειά της που ένιωθε σε αυτό το χωριό με τον παππού.
Ο παππούς έλεγε ιστορίες μέχρι που τα άστρα χόρευαν στον ουρανό.
Τελικά ο παππούς αναστέναξε. «Καλύτερα να πάμε μέσα».
«Μία στιγμή ακόμη» είπε η Γκιφτ.
Η Γκιφτ περπάτησε προς το δένδρο και άγγιξε απαλά τον φλοιό του. Στη συνέχεια κοίταξε τα πλακάκια στο έδαφος, ενθυμούμενη την ιστορία κάθε προγόνου. Μια ημέρα θα επισκεπτόταν τον ναό και θα τελούσε ιερές διατάξεις για αυτούς. Λόγω αυτών ήταν εδώ τώρα. Θα έκανε αυτό που της αναλογούσε για να επιστρέψει το δώρο που της είχαν δώσει.
Ο παππούς άπλωσε το χέρι του για το δικό της και η Γκιφτ το πήρε. Με μία τελευταία ματιά πίσω στο οικογενειακό δέντρο, η Γκιφτ κατευθύνθηκε μέσα, όπου και άλλα μέλη της οικογένειάς της περίμεναν να την χαιρετήσουν.
Εικονογράφηση υπό Audrey Day