«Ο τελευταίος κεφτές», Φίλος, Νοέμβριος 2025, 18-19.
Ο τελευταίος κεφτές
Δεν είναι δίκαιο! Κανείς δεν μοιραζόταν με τον Άλεξ!
Μια αληθινή ιστορία από τις Η.Π.Α.
Ο Άλεξ κατέβηκε τις σκάλες με θόρυβο και έβγαλε έναν δυνατό αναστεναγμό.
Η μαμά σήκωσε το βλέμμα από το βιβλίο της. «Τι συμβαίνει;»
«Κανείς δεν μοιράζεται μαζί μου!» είπε ο Άλεξ. «Δεν μου αρέσει που είμαι το μεσαίο παιδί». Τα αδέλφια του Άλεξ έπαιρναν πάντα αυτό που ήθελαν. Απλώς δεν ήταν δίκαιο.
«Είμαι βέβαιη ότι αν το ζητούσες ευγενικά, τα αδέλφια σου θα μοιράζονταν μαζί σου» είπε η μαμά.
Ο Άλεξ συνοφρυώθηκε. «Το ζήτησα ευγενικά!»
«Τι θα έλεγες να δοκιμάσετε να βάλετε χρονόμετρο; Με αυτόν τον τρόπο ο καθένας σας θα έχει τον ίδιο χρόνο για να παίξει».
«Έβαλα χρονόμετρο!» είπε ο Άλεξ. «Αλλά ίσως θα βάλω δύο χρονόμετρα για να είμαι πιο σίγουρος». Άρπαξε το επιπλέον χρονόμετρο από τον πάγκο της κουζίνας και ανέβηκε τις σκάλες. Ο μικρότερος αδελφός του, ο Ντέιβιντ, έπαιζε ένα παιχνίδι στην τηλεόραση.
«Η μαμά λέει ότι πρέπει να μοιράζεσαι» είπε ο Άλεξ. Έβαλε το χρονόμετρο για πέντε λεπτά. «Όταν αυτό κτυπήσει, θα είναι η σειρά μου».
Την επόμενη μέρα, όταν ο Άλεξ και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Τζέικ, ήθελαν και οι δύο να παίξουν ένα παιχνίδι, έβαλαν ένα χρονόμετρο για ακριβώς 30 λεπτά ο καθένας. Όταν ο Ντέιβιντ και ο Τζέικ έπαιζαν και οι δύο με τουβλάκια, μέτρησαν ακριβώς τον ίδιο αριθμό για κάθε άτομο. Και όταν ο Ντέιβιντ και ο Άλεξ ήθελαν και οι δύο το τελευταίο μπισκότο σοκολάτας, το χώρισαν προσεκτικά ακριβώς στη μέση. Τα πράγματα άρχισαν επιτέλους να φαίνονται δίκαια.
Αλλά μετά ήλθε το βραδινό…
Εκείνο το βράδυ θα έτρωγαν μακαρόνια και κεφτέδες! Ο Τζέικ άρχισε να μαζεύει τα ζυμαρικά στο πιάτο του πριν καν προλάβει ο Άλεξ να πιάσει το κουτάλι.
«Ε, δεν είναι δίκαιο» είπε ο Άλεξ. «Και εγώ πεινάω!»
Ο μπαμπάς έβαλε το χέρι στον ώμο του. «Άλεξ, υπάρχει άφθονο φαγητό για όλους. Κοίτα, θα σου βάλω την ίδια ποσότητα που έχει ο Τζέικ». Ο μπαμπάς έβαλε μερικά ζυμαρικά στο πιάτο του Άλεξ.
Αφού ευλόγησαν το φαγητό, όλοι άρχισαν να τρώνε. Όταν ο Άλεξ τελείωσε το φαγητό του, πεινούσε ακόμη. Έριξε κλεφτές ματιές στην κατσαρόλα στη μέση του τραπεζιού. Υπήρχε ένας τελευταίος κεφτές στην κορυφή του σωρού των ζυμαρικών. Τον έβαλε με το κουτάλι στο πιάτο του.
«Δεν είναι δίκαιο!» είπε ο Ντέιβιντ. «Αυτός είναι ο τελευταίος».
Ο Τζέικ έδειξε τον κεφτέ με το πιρούνι του. «Θέλω κι εγώ λίγο. Ας τον χωρίσουμε».
«Να τον χωρίσουμε;» είπε ο Άλεξ. «Για τους τρεις μας; Αλλά είναι τόσο μικρός».
Ο Τζέικ και ο Ντέιβιντ έγνεψαν καταφατικά. «Θα ήταν δίκαιο».
Ο Τζέικ πήρε το πιάτο του Άλεξ και άρχισε προσεκτικά να χωρίζει τον κεφτέ σε τρία μέρη. Ο Άλεξ παρακολουθούσε καθώς ο κεφτές γινόταν όλο και μικρότερος.
Η μαμά γέλασε. «Αυτά είναι πολύ μικρά κομμάτια!»
Ο μπαμπάς γέλασε επίσης. «Δεν χρειάζεται πάντα να είναι ακριβώς δίκαιο» είπε. «Ίσως θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να είμαστε καλύτεροι στο να μοιραζόμαστε τα πράγματά μας αντί να τα χωρίζουμε όλα».
Ο Άλεξ κοίταξε τα μικρά κομμάτια του κεφτέ. Ήταν λίγο ανόητο. Ενδιαφερόταν πραγματικά τόσο πολύ για έναν κεφτέ; Ίσως χρειαζόταν να μάθει να μοιράζεται περισσότερο.
Την επόμενη μέρα, όταν ο Τζέικ και ο Άλεξ ήθελαν και οι δύο να παίξουν με τουβλάκια, αποφάσισαν να κτίσουν κάτι μαζί. Όταν ο Ντέιβιντ και ο Τζέικ ήταν έξω, ο Άλεξ τους άφησε να κάνουν ποδήλατο εναλλάξ. Και όταν όλοι ήθελαν να παίξουν ένα παιχνίδι στην τηλεόραση, ο Άλεξ δεν έβαλε χρονόμετρα. Το να μοιράζεσαι και να είσαι ευγενικός στην πραγματικότητα ήταν καλύτερο από το να είσαι απόλυτα δίκαιος.
Εκείνο το βράδυ, όταν ο Τζέικ και ο Άλεξ ήθελαν και οι δύο το τελευταίο ψωμάκι στο βραδινό, ο Άλεξ είπε στον Τζέικ ότι θα μπορούσε να το έχει όλο.
«Ευχαριστώ!» Ο Τζέικ έκλεισε το μάτι. «Είσαι σίγουρος ότι δεν θέλεις να το χωρίσεις στα τρία;»
Ο Ντέιβιντ και ο Άλεξ γέλασαν. «Σίγουρα όχι!»
Εικονογράφηση υπό Alyssa Petersen