«Το πουκάμισο για τη βάπτιση του Χάρβεϋ», Φίλος, Σεπτέμβριος 2025, 36-37.
Το πουκάμισο για τη βάπτιση του Χάρβεϋ
Ο Χάρβεϋ δεν μπορούσε να βρει πουθενά το λευκό του πουκάμισο!
Μια αληθινή ιστορία από την Ινδονησία.
Ο Χάρβεϋ κάθισε στριμωγμένος στο πίσω μέρος του ταξί με την Ibu (μαμά) και τον Bapak (μπαμπά). Ήταν καθ’ οδόν προς την εκκλησία για τη βάπτιση του Χάρβεϋ.
«Bapak, πώς ένιωσες όταν βαπτίστηκες;» ρώτησε ο Χάρβεϋ. Ο Bapak βαπτίστηκε πριν από λίγους μήνες. Τώρα που ο Χάρβεϋ ήταν οκτώ ετών, επρόκειτο να βαπτισθεί και αυτός!
Ο Bapak σκέφθηκε για ένα λεπτό. «Το νερό ήταν τόσο κρύο!» είπε γελώντας. «Αλλά ένιωσα επίσης πολλή αγάπη. Παρόλο που τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς μας δεν είναι μέλη της εκκλησίας μας, ένιωσα την αγάπη τους και την αγάπη του Θεού».
Όταν έφθασαν στο κτήριο της εκκλησίας, κάποιοι άλλοι άνθρωποι από την εκκλησία τούς βοήθησαν να γεμίσουν το βαπτιστήριο με νερό και να ετοιμαστούν.
«Χάρβεϋ, ήρθε η ώρα να φορέσεις τα ρούχα του βαπτίσματός σου», είπε η Ibu. Ο Χάρβεϋ έγνεψε καταφατικά και βρήκε την τσάντα με τα ρούχα του. Αλλά μόνο το λευκό παντελόνι του ήταν μέσα στην τσάντα. Δεν μπορούσε να βρει το λευκό του πουκάμισο! Ήλεγξε τις άλλες τσάντες και κοίταξε τριγύρω στην εκκλησία.
«Ibu, το πουκάμισό μου δεν είναι εδώ», είπε ο Χάρβεϋ.
Η Ibu συνοφρυώθηκε. Ήλεγξε και εκείνη μερικές τσάντες. «Πρέπει να το αφήσαμε στο ταξί».
«Έχουμε μερικά επιπλέον ρούχα βαπτίσματος στο ντουλάπι» είπε η αδελφή Πούτρι. «Θα πάω να τα πάρω».
Όμως τα μοναδικά ρούχα βαπτίσματος από το ντουλάπι ήταν πολύ μεγάλα για τον Χάρβεϋ. Η Ibu φαινόταν ανήσυχη. Το βάπτισμα θα άρχιζε σύντομα. Πολλοί άνθρωποι ήταν ήδη εδώ και ο Χάρβεϋ δεν είχε το πουκάμισό του.
«Ίσως μπορούμε να πούμε μία προσευχή να φέρει πίσω ο ταξιτζής το πουκάμισο», είπε ο Χάρβεϋ. Αλλά αν δεν το φέρει, μπορώ απλά να φορέσω ένα πουκάμισο που είναι πολύ μεγάλο. Δε με νοιάζει τι θα φορέσω. Θέλω μόνο να βαπτισθώ».
Η Ibu και ο Bapak έγνεψαν καταφατικά. Μαζί πήγαν στην κουζίνα, όπου ήταν ήσυχα. Μετά σταύρωσαν τα χέρια τους και έσκυψαν το κεφάλι τους.
Ο Χάρβεϋ είπε την προσευχή. «Αγαπητέ Επουράνιε Πατέρα, σε ευχαριστώ που μπορώ να βαπτισθώ σήμερα. Παρακαλώ βοήθησε τον ταξιτζή να φέρει πίσω το πουκάμισό μου. Αλλά αν όχι, δεν πειράζει».
Μετά την προσευχή τους, ο Χάρβεϋ πήγε να αλλάξει στο πουκάμισο που ήταν πολύ μεγάλο. Έφτανε μέχρι τα γόνατά του.
«Χάρβεϋ!» Η αδελφή Πούτρι φώναξε από τον διάδρομο. «Ο ταξιτζής είναι εδώ».
Ο Χάρβεϋ και η Ibu βρήκαν τον ταξιτζή στην μπροστινή πόρτα. Κρατούσε το πουκάμισο του Χάρβεϋ!
«Κοίταξα πίσω και το είδα στο κάθισμα» είπε. «Σκέφτηκα ότι μπορεί να ανήκει σε σένα».
«Σας ευχαριστούμε πολύ» είπε η Ibu.
Ο Χάρβεϋ πήρε το πουκάμισο από τον άνδρα. «Ευχαριστώ».
Ο άνδρας χαμογέλασε και χαιρέτησε.
Σύντομα ήρθε η ώρα να αρχίσει το βάπτισμα. Ο Χάρβεϋ άλλαξε το πουκάμισό του. Ταίριαζε τέλεια! Και ήταν λευκό και καθαρό.
Όταν ο Χάρβεϋ μπήκε στο βαπτιστήριο, το νερό ήταν κρύο! Ο Bapak είπε την προσευχή και βάπτισε τον Χάρβεϋ. Όταν βγήκε από το νερό, αισθάνθηκε μέσα του φρέσκος και ήρεμος.
Ο Bapak οδήγησε τον Χάρβεϋ έξω από το βαπτιστήριο και τύλιξε μια μαλακή πετσέτα γύρω από τους ώμους του Χάρβεϋ. Ο Χάρβεΰ σκέφτηκε όλους τους ανθρώπους που τον βοήθησαν και τον υποστήριξαν. Η Ibu, ο Bapak, ο ταξιτζής και η οικογένειά του. Ο Επουράνιος Πατέρας και ο Ιησούς Χριστός επίσης.
Ο Χάρβεϋ αγκάλιασε τον Bapak. «Έχεις δίκιο. Το νερό ήταν κρύο!» Γέλασαν και οι δύο. Τότε ο Χάρβεϋ κοίταξε στα μάτια τον Bapak. «Αλλά είχες δίκιο και για κάτι άλλο επίσης. Νιώθω πολλή αγάπη».
Εικονογραφήσεις υπό Bethany Stancliffe