Papa dichtbij houden

Edith luisterde naar het gekletter van de regen tegen het raam. Drup, drup, drup.

Ze fronste. Het regende al de hele dag en de lucht was grijs. Het was buiten koud en droevig. Een beetje zoals zij.

Ze zat op een bankje in een rustig hoekje en trok aan haar jeukende zwarte jurk. Haar glimmende nieuwe schoenen waren ook zwart. Ze wou dat ze thuis was, en niet in het uitvaartcentrum.

Haar oudere nicht, Savannah, ging naast haar zitten. ‘Hoe gaat het met je?’ vroeg Savannah. Haar hele familie was gekomen om vanochtend bij de begrafenis te zijn. Iedereen droeg zwarte kleren en zag er verdrietig uit.

Edith haalde haar schouders op. ‘Het gaat wel.’ Ze wilde niet echt praten. Haar papa was een paar dagen eerder bij een ongeluk om het leven gekomen. Ze voelde pijn vanbinnen als ze eraan dacht. Ze miste hem heel erg.

Savannah sloeg een arm om haar heen, en Edith leunde tegen haar aan. Ze was dankbaar voor haar nicht. Maar waarom moest God haar papa bij hen weghalen?

‘Is God boos op mij?’ vroeg Edith.

Savannah fronste haar wenkbrauwen. ‘Waarom denk je dat?’

Edith keek naar haar schoenen. ‘Hij heeft papa weggenomen.’

Edith voelde tranen in haar ogen prikken. Ze keek op en zag Savannah zelf een paar tranen wegvegen.

‘Edith,’ zei Savannah, ‘onze hemelse Vader is helemaal niet boos op je. Hij houdt heel veel van jou en je familie. Soms gebeuren er dingen die we niet begrijpen, maar Hij houdt altijd van ons.’

‘Echt?’ vroeg Edith.

Savannah knikte. ‘Echt waar. Het kan helpen om te onthouden dat je je papa weer zult zien! Doordat Jezus Christus is opgestaan, zullen wij ook allemaal opstaan.’ Ze glimlachte. ‘En we kunnen proberen alles te onthouden wat we leuk vinden aan je papa om hem dichtbij te houden.’

Edith dacht aan haar papa. Hij sprak graag over Jezus. Hij had de beste glimlach en de grappigste lach. Hij gaf de beste knuffels. En hij vrolijkte haar altijd op als ze verdrietig was. Plotseling kreeg ze een warm gevoel, alsof ze een knuffel van haar papa kreeg.

Ze keek op. ‘Dat helpt wel een beetje. Maar ik ben nog steeds verdrietig.’

‘Het is niet erg om verdrietig te zijn. Ik ben ook heel verdrietig’, zei Savannah. ‘We missen je papa allemaal heel erg.’

Edith dacht aan wat ze in het jeugdwerk had geleerd. ‘Onze hemelse Vader kan ons helpen als we verdrietig zijn’, zei ze. ‘Kunnen we nu even bidden?’

Savannah knikte en ze vouwden hun armen.

‘Hemelse Vader, dank U voor Jezus en zijn opstanding’, zei Edith. ‘Dank U dat U altijd van ons houdt. Zorg alstublieft voor mijn papa. Help ons alstublieft om hem te gedenken en hem in ons hart dichtbij te houden. In de naam van Jezus Christus. Amen.’

Edith opende haar ogen en haalde diep adem.

Toen ze het gebouw verlieten, was het nog steeds koud en regenachtig. Maar nu brak er een klein zonnestraaltje door de grijze wolken. Het zag er buiten nog steeds droevig uit, maar nu voelde het ook een beetje hoopvol. Een beetje zoals zij.

PDF openen

Illustraties, Zhen Liu