Μια νέα Εκκλησία για τον Τζέιμσι
Ο Τζέιμσι ένιωθε διαφορετικά εδώ απ’ ό,τι στην άλλη τους εκκλησία.
Μια αληθινή ιστορία από τα Φίτζι.
Ο Τζέιμσι βγήκε στον μικρό περιφραγμένο χώρο όπου η οικογένειά του είχε τους χοίρους. «Να, γουρουνάκια!» Τους πέταξε λίγο φαγητό και τα γουρούνια ξεφυσούσαν χαρούμενα.
Στη συνέχεια, ο Τζέιμσι μετέφερε μπουκάλια με καθαρό νερό στη βρύση έξω. Κρύο νερό ανέβλυζε μέσα στο μπουκάλι καθώς άνοιγε τη βρύση. Βοηθούσε καθημερινά στο τάισμα των γουρουνιών και στο να φέρνει νερό για την οικογένειά του.
«Τζέιμσι!» φώναξε η μητέρα. «Έτοιμος για την εκκλησία;»
Ο Τζέιμσι έκλεισε τη βρύση και μετέφερε μέσα το τελευταίο βαρύ μπουκάλι. «Είμαι τώρα!»
Κάθε Κυριακή η οικογένεια του Τζέιμσι πήγαινε σε μία χριστιανική εκκλησία στην πόλη τους. Του άρεσε να μαθαίνει για τον Ιησού Χριστό.
Σύντομα ο Τζέιμσι και οι μικρότερες αδελφές του, Ουναΐσι και Μαράμα, περπατούσαν με την υπόλοιπη οικογένειά τους προς την εκκλησία. Μερικές αδέσποτες κότες κακάριζαν στον δρόμο.
Όμως όταν έφτασαν εκεί, οι πόρτες ήσαν κλειστές. «Ξέχασα ότι η εκκλησία είναι κλειστή αυτή την εβδομάδα και την επόμενη, αφού ο πάστορας λείπει» είπε ο μπαμπάς.
«Υπάρχει άλλη εκκλησία στην οποία μπορούμε να πάμε;» ρώτησε ο Τζέιμσι. Θα στενοχωριόταν που δεν θα είχε εκκλησία αυτή την εβδομάδα.
Ο μπαμπάς σκέφθηκε για μια στιγμή. «Ναι» είπε. «Νομίζω ότι γνωρίζω μία».
Ο Τζέιμσι και η οικογένειά του ακολούθησαν τον μπαμπά πίσω στο σπίτι τους. Μπήκαν όλοι στη μικρή ξύλινη βάρκα τους στην άκρη του ποταμού. Ο μπαμπάς κάθισε στο πίσω μέρος για να λειτουργεί τη μηχανή.
Η βάρκα βούιζε στον ποταμό. Ο Τζέιμσι έψαχνε για πουλιά κρυμμένα στα ψηλά πράσινα δένδρα. Ύστερα από περίπου 15 λεπτά, είδαν ένα μικρό κτήριο της εκκλησίας. Είχε μια πινακίδα που έλεγε: «Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών».
«Αυτή είναι η εκκλησία που σκεπτόμουν» είπε ο μπαμπάς. Οδήγησε τη βάρκα στην ακτή και όλοι βγήκαν έξω. Άκουγαν μουσική από την εκκλησία.
Μέσα, ο Τζέιμσι κάθισε με τους γονείς και τα αδέλφια του. Άκουγαν τα ηχεία και τα τραγούδια. Ο Τζέιμσι ένιωσε ένα ζεστό, χαρούμενο συναίσθημα μέσα του.
Όταν τελείωσε η συγκέντρωση, μία καλή κυρία ήλθε να τους μιλήσει. «Έχουμε μια ειδική τάξη για παιδιά» είπε. «Λέγεται Προκαταρκτική. Θέλετε να έλθετε;»
Ο Τζέιμσι κοίταξε τις αδελφές του. Ένιωθε λίγο νευρικός που θα πήγαινε σε μια τάξη όπου δεν γνώριζε κανέναν! Τουλάχιστον μπορούσαν να έλθουν και οι αδελφές του. Ίσως θα ήταν διασκεδαστικό.
«Εννοείται» είπε ο Τζέιμσι.
«Ας πάμε!» Η Μάραμα έδειχνε ενθουσιασμένη.
Ο Τζέιμσι και οι μικρές αδελφές του ακολούθησαν την κυρία σε μια τάξη. Υπήρχαν πολλά παιδιά που κάθονταν σε μικρές καρέκλες, μιλούσαν και γελούσαν. Όταν ο Τζέιμσι κάθισε, του χαμογέλασαν. Όλοι ήταν τόσο καλοί!
Τραγούδησαν τραγούδια και τα άλλα παιδιά βοήθησαν τον Τζέιμσι και τις αδελφές του να μάθουν τα λόγια. Κατόπιν έκαναν ένα μάθημα για τον Ιησού Χριστό. Ο Τζέιμσι ένιωθε διαφορετικά εδώ απ’ ό,τι στην άλλη τους εκκλησία. Ήταν μια καλή διαφορά.
Όταν τελείωσε η εκκλησία, η οικογένεια του Τζέιμσι ανέβηκε ξανά στη βάρκα για να πάει σπίτι. Ο Τζέιμσι κοίταξε ξανά την πινακίδα έξω από το κτήριο της εκκλησίας. Είχε το όνομα του Ιησού Χριστού. Οπότε πρέπει να είναι η Εκκλησία του Ιησού Χριστού! Ο Τζέιμς ήθελε να ακολουθεί τον Ιησού.
«Μπορούμε να έλθουμε ξανά εδώ την επόμενη εβδομάδα;» ρώτησε ο Τζέιμσι.
Η μαμά και ο μπαμπάς χαμογέλασαν. «Σκεπτόμασταν το ίδιο πράγμα» είπε η μαμά.
«Ναι!» Η Ουναΐσι ζητωκραύγασε.
Ο Τζέιμσι χαμογέλασε. Ήξερε ότι είχαν βρει κάτι ξεχωριστό. Και ανυπομονούσε να μάθει περισσότερα.
Εικονογραφήσεις υπό Bethany Stancliffe