ความตื่นตระหนก ในการนำเสนอ

หัวใจของแอลลีสันเต้นแรง เกือบจะถึงคราวของเธอที่จะนําเสนอเรื่องประวัติศาสตร์ เธอฝึกกับคุณแม่ครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อคืนก่อน แต่เธอยังรู้สึกประหม่ามากอยู่ดี เธอไม่ชอบพูดต่อหน้าผู้คน!

“คนต่อไปคือแอลลีสัน” ครูแทนเนอร์กล่าว “กรุณาออกมานำเสนอรายงานค่ะ”

แอลลีสันลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินไปหน้าห้องเรียนอย่างประหม่า เธอมองหน้าเพื่อนร่วมชั้นและสูดลมหายใจสั่นเครือ ฝ่ามือของเธอมีเหงื่อออก และเธอเช็ดด้วยชุดนักเรียน

เธออ้าปากเพื่อจะเริ่มพูด แต่ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ทุกคนจ้องมองเธอ รอให้เธอพูด ช่างรู้สึกเหมือนทุกคําที่เธอได้ท่องจํานั้นติดอยู่ในลําคอ ท้องของเธอบิดไปหมด

แล้วแอลลีสันก็นึกบางอย่างออก เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน คุณพ่อของเธอเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟังว่าเขาสวดอ้อนวอนขอให้พระวิญญาณบริสุทธิ์ช่วย

แอลลีสันสวดอ้อนวอนในใจอย่างรวดเร็ว พระบิดาบนสวรรค์ เธอสวดอ้อนวอน ขอทรงช่วยให้หนูสงบและนําเสนองานได้ดี ในพระนามของพระเยซูคริสต์ เอเมน

ทันทีที่แอลลีสันสวดอ้อนวอนเสร็จ ความตื่นตระหนกก็เริ่มหายไป ไหล่ของเธอผ่อนคลาย และจิตใจของเธอปลอดโปร่ง

คราวนี้เมื่อเธออ้าปาก คําพูดก็มาอย่างง่ายดาย “รายงานของฉันเกี่ยวกับผู้ตั้งถิ่นฐานยุคแรกในแอฟริกาใต้ในช่วงทศวรรษ 1600” เธอกล่าว เธอแบ่งปันข้อเท็จจริงที่เธอจําได้ เมื่อจบการนําเสนอ ความรู้สึกที่เป็นสุขแผ่ซ่านไปทั้งตัว เธอทำสำเร็จแล้ว!

แอลลีสันนั่งลงพลางยิ้ม รายงานของเธอไม่สมบูรณ์แบบ แต่เธอภูมิใจมากกับสิ่งที่ทํา

“เฮ้” เอมิลีเพื่อนของเธอกระซิบจากโต๊ะข้างๆ “เธอทําได้ดีมาก! ฉันนึกว่าเธอเกลียดการพูดต่อหน้าผู้คนเสียอีก”

แอลลีสันหัวเราะเบาๆ “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน! ฉันแค่สวดอ้อนวอนและขอความช่วยเหลือจากพระผู้เป็นเจ้า และพระองค์ทรงช่วยฉัน”

เอมิลีเงียบไปสักพักหนึ่ง จากนั้นเธอกระซิบว่า “ว้าว บางทีฉันควรสวดอ้อนวอนมากกว่านี้ด้วย”

ขณะนักเรียนคนต่อไปเริ่ม แอลลีสันนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอรู้สึกเปลี่ยนไปมากหลังจากสวดอ้อนวอน พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงช่วยให้เธอรู้สึกสงบและกล้าหาญจริงๆ!

แอลลีสันกล่าวคำสวดอ้อนวอนในใจสั้นๆ ขอบพระทัยพระบิดาบนสวรรค์ เธอสวดอ้อนวอน ขอบพระทัยที่ทรงส่งพระวิญญาณบริสุทธิ์มาช่วยหนู

ภาพประกอบโดย ซิลเวีย โปรวันตินี