ปัญหาเรื่องนาฬิกา

วิลเลียมฉีกห่อพัสดุและชูนาฬิกาเรือนใหม่ที่แวววาวขึ้น ในที่สุดก็มาแล้ว! เขาตื่นเต้นมาก เพราะได้ทํางานหนักเพื่อหาเงินมาซื้อและมันคุ้มค่า

วิลเลียมใส่นาฬิกาไว้บนข้อมือและเริ่มเลื่อนดูหน้าจอ มีเกมดีๆ เยอะมาก! เขาแตะที่เกมไดโนเสาร์และเริ่มเล่น

วันรุ่งขึ้นช่วงพัก วิลเลียมเอานาฬิกาให้เพื่อนชื่อเลียมดู “โอ้โห เจ๋ง!” เลียมพูด เขาดูวิลเลียมเล่นเกมอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเขาถามว่า “อยากเล่นคิกบอลตอนนี้ไหม?”

“อาจจะคราวหน้านะ” วิลเลียมพูด เลียมวิ่งออกไปเล่น ส่วนวิลเลียมนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เพื่อเล่นเกมไดโนเสาร์

ในช่วงพักวันรุ่งขึ้น วิลเลียมเล่นนาฬิกาของเขาอีกครั้ง เลียมวิ่งไปหาเขา “นายจะมาเล่นไหม?”

วิลเลียมเงยหน้าขึ้นจากนาฬิกา “ไม่ ฉันอยากเล่นเกมนี้ต่อ อาจจะคราวหน้านะ”

เลียมขมวดคิ้ว “แต่เราจะเล่นคิกบอลช่วงพักตลอดนะ!”

“ฉันแค่อยากเล่นเกมนี้ให้จบ” วิลเลียมพูด

เลียมหันหลังเดินจากไป

สิ่งเดียวกันนี้เกิดขึ้นในวันต่อมา และวันต่อมาอีก ระหว่างนั่งรถบัสกลับบ้าน เลียมนั่งข้างวิลเลียม “ทําไมวันนี้นายไม่เล่นกับพวกเราล่ะ?”

“ฉันแค่เล่นเกมสั้นๆ บนนาฬิกาของฉัน” วิลเลียมพูด “ฉันใกล้จะผ่านด่านต่อไปแล้ว”

เลียมกอดอก “นายเล่นนาฬิกา ตลอด นายไม่เล่นกับพวกเราอีกเลยนะ!”

วิลเลียมรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว “ช่วงพักเป็นเวลาเดียวที่โรงเรียนที่ฉันจะเล่นเกมของฉันได้” เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น “ฉันจะทำอะไรก็ได้ที่อยากจะทำในช่วงพัก!”

เลียมดูหงุดหงิด “ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกันอีกต่อไป!”

หลังจากนั้นวิลเลียมก็ไม่พูดอะไร เขาหันไปทางหน้าต่างเพื่อไม่ให้เลียมเห็นหน้าเขา ดวงตาเขาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

เมื่อรถบัสมาถึงป้ายของวิลเลียม เขาวิ่งกลับบ้านเร็วที่สุดเท่าที่จะทําได้ เขาล้มตัวลงบนโซฟาและเริ่มร้องไห้ เขาไม่น่าซื้อนาฬิกาเลย

“เป็นอะไรจ๊ะ?” คุณแม่ถาม

วิลเลียมสูดจมูก “เลียมบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันไม่ได้เพราะผมเล่นนาฬิกาตลอดเวลา”

คุณแม่นั่งข้างๆ เขา “ฟังดูเหมือนเขาจะคิดว่าลูกใส่ใจนาฬิกามากกว่าใส่ใจเขานะ”

“ไม่จริง!”

“แม่รู้ว่าลูกใส่ใจเลียม” คุณแม่กอดเขาไว้ “แต่วิธีที่เราใช้เวลาของเราจะแสดงให้เห็นสิ่งที่เราคิดว่าสําคัญที่สุด”

วิลเลียมคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คนมีความสําคัญมากกว่า แต่ผมเล่นนาฬิกาของผมด้วยไม่ได้เหรอครับ?”

“ลูกลองคิดดูว่ามีวิธีไหนที่ทําได้บ้าง?” คุณแม่ถาม

วิลเลียมพยักหน้า “ผมอาจจะเล่นคิกบอลกับเลียมในช่วงพัก และแค่เล่นนาฬิกาสักพักเมื่อกลับจากโรงเรียน”

“นั่นเป็นความคิดที่ดีจ้ะ”

วันต่อมาที่โรงเรียน วิลเลียมไปหาเลียมตอนพัก “ฉันขอโทษที่เล่นนาฬิกามากเกินไป” “ขอเล่นคิกบอลกับนายอีกได้ไหม?”

เลียมยิ้ม “เอาสิ!”

เมื่อถึงตาของเขา วิลเลียมเตะบอลและวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะทําได้ เขาได้ยินเลียมส่งเสียงเชียร์

นาฬิกาของเขารอได้ เขารู้สึกดีที่ได้อยู่กับเพื่อน

ภาพประกอบโดย เมลิสซา แมนวิลล์ คาชิวากิ