Presentatiepaniek
‘Hemelse Vader,’ bad ze, ‘help me alstublieft om kalm te zijn.’
Een waargebeurd verhaal uit Zuid-Afrika.
Allysons hart ging tekeer. Ze was bijna aan de beurt om haar geschiedenispresentatie te geven. Ze had de avond ervoor nog een paar keer met haar moeder geoefend. Maar toch was ze erg zenuwachtig. Ze had er een hekel aan om voor mensen te staan!
‘Allyson is nu aan de beurt’, zei juf Tanner. ‘Kom alsjeblieft je verslag presenteren.’
Allyson stond op van haar tafeltje en liep zenuwachtig naar voren. Ze keek naar haar klasgenoten en haalde beverig adem. Ze had klamme handen. Ze veegde ze af aan haar schooluniform.
Allyson deed haar mond open om te beginnen. Maar opeens wist ze niet meer wat ze moest zeggen. Iedereen staarde naar haar en wachtte tot ze iets zou zeggen. Het voelde alsof alle woorden die ze uit haar hoofd had geleerd in haar keel bleven steken. Ze kreeg een knoop in haar maag.
Toen moest Allyson aan iets denken. Een paar weken geleden had haar vader haar verteld dat hij had gebeden dat de Heilige Geest hem zou helpen.
Snel deed Allyson stilletjes een gebed. ‘Hemelse Vader,’ bad ze, ‘help me alstublieft om kalm te zijn en mijn presentatie goed te geven. In de naam van Jezus Christus. Amen.’
Zodra Allyson klaar was met bidden, begon ze rustiger te worden. Ze ontspande haar schouders en kon weer helder nadenken.
Toen ze deze keer haar mond opendeed, kwam ze goed op haar woorden. ‘Mijn verslag gaat over de kolonisten in Zuid-Afrika in de zeventiende eeuw’, zei ze. Ze vertelde wat ze uit haar hoofd had geleerd. Tegen het einde van haar presentatie was ze blij. Het was haar gelukt!
Allyson ging weer zitten met een glimlach op haar gezicht. Haar verslag was niet perfect, maar ze was echt trots op hoe ze het had gedaan.
‘Hé’, fluisterde haar vriendin Emily aan het tafeltje naast haar. ‘Je hebt het echt goed gedaan! Ik dacht dat je er een hekel aan had om voor mensen te staan.’
Allyson lachte zachtjes. ‘Dat dacht ik ook! Ik bad en vroeg God om hulp, en Hij heeft me geholpen.’
Emily was even stil. Toen fluisterde ze: ‘Tjonge, misschien moet ik ook meer bidden.’
Toen de volgende leerling begon, dacht Allyson na over wat er net gebeurd was. Ze voelde zich heel anders nadat ze had gebeden. De Heilige Geest had haar echt geholpen zodat ze rustig was en zich moedig voelde!
Allyson zei stilletjes nog een kort gebed. ‘Dank U wel, hemelse Vader’, bad ze. ‘Dank U dat U de Heilige Geest hebt gestuurd om mij te helpen.’
Illustratie, Silvia Provantini