Het probleem met het horloge
‘Je speelt nooit meer met ons!’ zei Liam.
Een waargebeurd verhaal uit de VS.
William scheurde het pakje open en hield zijn glimmende nieuwe horloge omhoog. Het was er eindelijk! Hij was dolenthousiast. Hij had hard gewerkt om het te kunnen kopen en dat was het waard.
Hij bond het horloge om zijn pols en begon door het scherm te scrollen. Er stonden heel veel coole spelletjes op! Hij tikte op een dinosaurusspelletje en begon te spelen.
De volgende dag liet William tijdens de pauze zijn horloge aan zijn vriend Liam zien. ‘Wauw, cool!’ zei Liam. Hij keek een tijdje mee terwijl William er spelletjes op speelde. Toen vroeg hij: ‘Wil je nu voetballen?’
‘Misschien later’, zei William. Liam rende weg om te spelen en William ging onder een boom zitten om het dinosaurusspel te spelen.
De volgende dag speelde William in de pauze weer op zijn horloge. Liam rende naar hem toe. ‘Kom je spelen?’
William keek op van zijn horloge. ‘Nee, ik wil dit spel blijven spelen. Misschien straks.’
Liam fronste zijn wenkbrauwen. ‘Maar in de pauze spelen we altijd voetbal!’
‘Ik wil dit spel gewoon afmaken’, zei William.
Liam draaide zich om en liep weg.
De volgende dag gebeurde hetzelfde. En de dag daarop. Tijdens de busrit naar huis ging Liam naast William zitten. ‘Waarom kwam je vandaag niet met ons meespelen?’
‘Ik speelde gewoon een kort spelletje op mijn horloge’, zei William. ‘Ik ben bijna bij het volgende level.’
Liam deed zijn armen over elkaar. ‘Je speelt altijd op je horloge. Je speelt nooit meer met ons!’
Williams wangen begonnen te gloeien. ‘De pauze is het enige moment op school dat ik mijn spel kan spelen’, zei hij. Zijn stem werd steeds luider. ‘Ik mag tijdens de pauze doen wat ik wil!’
Liam keek niet blij. ‘Dan zijn we geen vrienden meer!’
William zei niets meer daarna. Hij draaide naar het raam, zodat Liam zijn gezicht niet kon zien. De tranen prikten in zijn ogen.
Toen de bus bij Williams halte kwam, rende hij zo snel als hij kon naar huis. Hij plofte op de zitbank en begon te huilen. Hij wou dat hij zijn horloge nooit had gekocht.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg mama.
William snoof. ‘Liam zei dat we geen vrienden kunnen zijn, omdat ik altijd op mijn horloge speel.’
Mama ging naast hem zitten. ‘Het klinkt alsof hij denkt dat je meer om je horloge geeft dan om hem.’
‘Dat is niet waar!’
‘Ik weet dat je om Liam geeft.’ Mama gaf hem een knuffel. ‘Maar de manier waarop we onze tijd besteden, laat zien wat we het belangrijkst vinden.’
William dacht even na. ‘Mensen zijn belangrijker. Maar kan ik niet ook op mijn horloge spelen?’
‘Kun je een manier bedenken waarop je dat kunt doen?’ vroeg mama.
William knikte. ‘Misschien kan ik in de pauze met Liam voetballen, en pas als ik thuiskom van school even op mijn horloge spelen.’
‘Dat is een goed idee.’
De volgende dag op school ging William in de pauze naar Liam. ‘Het spijt me dat ik te veel op mijn horloge heb gezeten’, zei hij. ‘Zal ik weer met je voetballen?’
Liam grijnsde. ‘Ja, leuk!’
Toen William aan de beurt was, schopte hij tegen de bal en rende zo hard als hij kon. Hij hoorde Liam juichen.
Zijn horloge kon wel even wachten. Het voelde goed met zijn vriend.
Illustraties, Melissa Manwill Kashiwagi