Getuigenis tijdens de pauze
Zoe kreeg de gedachte: Kom op voor je geloof.
Een waargebeurd verhaal uit Australië.
Het was tijd voor de pauze op school. Zoe pakte haar boterham en liep naar de tafel. De zon scheen door het raam op haar. Het was een warme dag en Zoe was blij.
Iedereen was aan het praten en in de klas gonsde het geluid van blije kinderen. Een meisje dat Luna heette, ging met haar vriendin Jesse vlak naast haar zitten.
‘Jij bent christelijk?’ hoorde Zoe Luna aan Jesse vragen.
Zoe voelde haar hart sneller kloppen. Luna zei altijd iets gemeens! Wat zou ze nu gaan zeggen? De hele klas werd stil en luisterde.
‘Ik geloof niet in Jezus’, zei Luna.
Veel kinderen in Zoe’s klas zeiden een voor een hetzelfde.
Zoe’s hart klopte nu in haar keel. Ze wilde moedig zijn en zeggen dat ze in Jezus Christus geloofde, maar ze was bang voor wat er zou gebeuren. Wat zou iedereen denken? Zou ze haar vriendinnen kwijtraken?
Plotseling kreeg ze een warm, vredig gevoel. Ze kreeg de gedachte: Kom op voor je geloof. Ik zal je beschermen. Zoe wist dat dit van de Heilige Geest kwam.
Ze haalde diep adem. ‘Ik geloof in Jezus Christus’, zei ze. ‘En ik weet dat Hij van mij houdt. Hij houdt ook van jou, zelfs als je niet in Hem gelooft.’
Ze kreeg het steeds warmer. Zoe voelde zich blijer worden.
Al gauw was de korte pauze voorbij en was het tijd om buiten te spelen. Zoe huppelde naar de speelplaats. Een aantal kinderen uit haar klas volgde haar.
‘Ik vond het mooi wat je tegen Luna zei’, zei een meisje.
‘Ik ook’, zei een jongen. ‘Hoe kan ik in Jezus gaan geloven?’
Zoe glimlachte. ‘Je kunt naar de kerk gaan en in de Schriften lezen om meer over Hem te weten te komen! En je kunt je best doen om te doen wat Hij leerde.’
Zoe was blij dat ze de moed had om over haar geloof te vertellen. Ze wist dat Jezus Christus haar altijd zou helpen om moedig te zijn.
Illustraties, Chrisanne Serafin