De kapotte lijst
‘Hemelse Vader, zorg er alstublieft voor dat Tate weet dat hij geliefd is.’
Een waargebeurd verhaal uit de VS.
Erica liep de kamer van haar ouders binnen en keek naar de plaat aan de muur. Het was een afbeelding van Jezus Christus. Ze had die al vaak gezien, maar nu viel haar iets op.
‘Hé, pap. Waar komt deze plaat vandaan? En waarom is de lijst kapot?’
Papa keek op terwijl hij het bed opmaakte. ‘Die plaat was van oma.’
Haar oma woonde in Nederland. Erica hoorde papa graag verhalen over haar leven vertellen.
Papa kwam naast Erica op bed zitten. ‘Toen oma ouder werd en uit huis ging om verpleegster te worden, gaf haar moeder haar deze plaat’, zei hij. ‘Ze hing die in haar kamer. Op een dag viel de plaat van de muur en ging het hoekje kapot. Het lukte haar niet om de lijst te maken en sindsdien is die kapot. Toen ik ouder werd en uit huis ging, gaf oma de plaat aan mij.’
Erica vroeg: ‘Waarom heb jij de lijst niet gemaakt?’
‘Ik kan die maken’, zei papa. ‘Maar het is een goede herinnering. Het doet me eraan denken dat Jezus Christus ons kan helpen, ook als we ons soms gekwetst of gebroken voelen. En het herinnert me eraan dat Hij onze familie kent en liefheeft.’
Erica kreeg een warm gevoel vanbinnen toen ze de plaat weer bekeek. Het was fijn om te weten dat de Heer voor haar familie zorgde.
Een paar dagen later maakte Erica zich klaar om naar bed te gaan. Ze poetste haar tanden en trok haar pyjama aan. Over een paar minuten zou papa naar haar gebed voor het slapengaan luisteren en haar instoppen.
Toen hoorde Erica iets. Het was haar broer Tate in zijn slaapkamer ernaast. Hij was met papa aan het praten en het klonk alsof hij huilde.
‘Niemand vindt me aardig’, hoorde ze Tate tussen het snikken door zeggen.
Erica dacht aan de plaat van Jezus Christus in de kapotte lijst. Ze dacht aan wat papa had gezegd, dat de Heiland ons kan helpen als we ons gekwetst of gebroken voelen. Het klinkt alsof Tate nu gekwetst is, dacht ze.
‘Ik hou van je. Morgen wordt het misschien een betere dag’, hoorde ze papa tegen Tate zeggen. ‘Ik ga Erica welterusten zeggen. Ik ben zo terug.’
Toen papa haar kamer binnenkwam, vroeg Erica: ‘Waarom moet Tate huilen?’
‘Een paar van zijn vrienden op school hebben onaardige dingen tegen hem gezegd’, zei papa.
Erica fronste. Toen kreeg ze een idee. ‘Kunnen we samen met hem bidden?’
Papa glimlachte. ‘Ik denk dat hij dat fijn zou vinden.’
Erica klopte zachtjes op de slaapkamerdeur van Tate en gluurde naar binnen. ‘Tate? Mogen we met je bidden?’
Tate veegde zijn tranen weg. ‘Graag.’
Erica, Tate en papa knielden neer en Erica sprak het gebed uit. ‘Lieve hemelse Vader,’ zei ze, ‘zegen Tate alstublieft. Laat hem weten dat hij geliefd en bijzonder is.’
Na het gebed, gaven Erica en Tate elkaar een dikke knuffel. ‘Bedankt’, fluisterde hij.
Toen ging Erica met papa terug naar haar slaapkamer. Terwijl hij haar instopte, zei hij: ‘Ik ben blij dat je vroeg of we met Tate konden bidden. Hoe kwam je op het idee om met hem te bidden?’
‘Ik was verdrietig toen ik hem hoorde huilen’, zei Erica. ‘En ik dacht aan oma’s plaat van Jezus en de kapotte lijst. Ik dacht dat Tate moest weten dat Jezus van hem houdt en om hem geeft, ook al is hij gekwetst.’
‘Dat is een geweldige gedachte’, zei papa. ‘Ik weet dat Hij ook van jou houdt en om je geeft, liefje.’
Papa gaf haar een kus op haar hoofd en deed het licht uit. Erica kroop onder haar dekens. Ze was dankbaar dat Jezus Christus er altijd zou zijn om haar familie te helpen.
Illustraties, Alyssa Tallent