รู้สึกเศร้า

ซาวานนาห์ดึงผ้าห่มมาคลุมศีรษะเธอ วันนี้เป็นวันที่เลวร้ายจริงๆ

ระหว่างที่โรงเรียนวันนี้ ซาวานนาห์ไม่มีสมาธิกับสิ่งใดเลย เธอรู้สึกเหนื่อย ท้อแท้ และเสียใจ เธอมีความรู้สึกหนักอึ้งที่ไม่ยอมหายไปสักที ในตอนท้ายของวัน สิ่งเดียวที่เธอต้องการทําคือคลานเข้าไปใต้โต๊ะและซ่อนตัว

ระยะหลังๆ ซาวานนาห์รู้สึกเศร้าเกือบตลอดเวลา เพื่อนๆ พยายามให้กําลังใจเธอ แต่บางครั้งซาวานนาห์ไม่อยากอยู่กับพวกเขา พวกเขาดูมีความสุขมากเสมอ บางครั้งเธอคิดว่าพวกเขาจะมีความสุขมากขึ้นถ้าไม่มีเธอ

เกิดอะไรขึ้นกับฉัน? ซาวานนาห์สงสัย ทําไมฉันจึงไม่สามารถมีความสุขเหมือนคนอื่น?

เธอรู้สึกหนาวเหน็บและโดดเดี่ยวเหมือนเมฆสีเทาข้างนอก และตอนนี้เธอแค่อยากนอน

ซาวานนาห์ได้ยินเสียงประตูห้องนอนเปิด

“ซาวานนาห์” คุณแม่พูดขณะนั่งอยู่ที่ปลายเตียง “เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ?”

“ไม่มีอะไรค่ะ” ซาวานนาห์พูด “หนูแค่รู้สึกเหนื่อย”

“ลูกแน่ใจหรือ?” คุณแม่ถาม “แม่เป็นห่วงลูกนะ”

“หนูไม่เป็นไรค่ะ” ซาวานนาห์พูด

“อย่างนั้นก็ได้” คุณแม่ลุกขึ้นยืน “แค่จําไว้ว่าลูกสามารถคุยกับแม่ได้ทุกเรื่อง แม่รักลูกนะจ๊ะ”

ซาวานนาห์อยู่บนเตียงจนถึงช่วงอาหารเย็น คืนนั้นเธอนอนไม่หลับ สมองของเธอไม่ยอมหยุดคิดเรื่องต่างๆ

วันรุ่งขึ้นเธอยังคงรู้สึกเหนื่อยล้า เป็นวันที่ยากอีกวันหนึ่ง ซาวานนาห์กลับจากโรงเรียนและนั่งอยู่ที่โต๊ะในครัว เธอถอนหายใจและมองออกไปนอกหน้าต่าง หิมะตกอีกแล้ว

“ซาวานนาห์จ๊ะ?”

ซาวานนาห์หันไปและประหลาดใจที่เห็นคุณยายเข้ามาในห้องครัว

“สวัสดีค่ะคุณยาย” ซาวานนาห์กล่าว “มาทำอะไรที่นี่คะ?”

คุณยายนั่งลง “แม่ของหนูอยากให้ยายมา” เธอบอก “แม่เป็นห่วงหนูนะ”

“หนูแค่เหนื่อยมากช่วงนี้ แต่หนูไม่เป็นไร” ซาวานนาห์กล่าว

คุณยายยิ้มอย่างอ่อนโยน “ยายเคยเล่าเรื่องฤดูร้อนที่คุณตากับยายย้ายบ้านให้ฟังหรือยัง?”

“หนูคิดว่ายังไม่ได้เล่าค่ะ” ซาวานนาห์กล่าว

“ยายเศร้าตลอดเวลา” คุณยายกล่าว “ยายอยากมีความสุข แต่ยายไม่สนใจอะไรเลย ยายรู้สึกโดดเดี่ยวมาก”

“แต่ยายมีคุณตากับคุณแม่ของหนูอยู่นี่คะ” ซาวานนาห์ก้มหน้ามองรองเท้าของเธอ “ทําไมคุณยายถึงรู้สึกโดดเดี่ยวคะ?”

“ยายนึกไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น” คุณยายกล่าว ยายไม่เคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อนเลย ในที่สุดยายก็ไปหาหมอ”

“เกิดอะไรขึ้นคะ?”

ยายโอบกอดเธอ “ยายได้รู้ว่ายายเป็นโรคซึมเศร้า”

“อ๋อ คือคุณยายแค่รู้สึกเศร้าใช่ไหมคะ?” ซาวานนาห์ถาม

“ไม่จ้ะ ภาวะซึมเศร้าเป็นมากกว่าความรู้สึกเศร้า” คุณยายอธิบาย “ความเศร้าของยายดูเหมือนจะไม่มีวันหายไป ยายพยายามอย่างหนักที่จะทําทุกสิ่งตามปกติ และยายมีปัญหาในการสานสัมพันธ์กับผู้อื่น แม้แต่ครอบครัวของยายเอง ยายต้องการความช่วยเหลือจริงๆ”

ซาวานนาห์เงยหน้าขึ้น “ความช่วยเหลือแบบไหนคะ?”

“คุณหมออธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น และเราวางแผนร่วมกันเพื่อช่วยให้ยายรู้สึกดีขึ้น” คุณยายกล่าว “แต่บางครั้งยายก็ยังรู้สึกเศร้า ยายใช้เวลาอย่างมากในการสวดอ้อนวอน เมื่อยายรู้สึกโดดเดี่ยว ยายนึกภาพพระผู้ช่วยให้รอดประทับอยู่ข้างๆ ยาย ยายรู้สึกดีขึ้นเมื่อคิดถึงพระองค์”

ซาวานนาห์มองดูหิมะด้านนอกแล้วตัวสั่น “หนูรู้สึกเศร้ามากเหมือนกัน หนูพยายามรู้สึกมีความสุข แต่บางครั้งหนูก็ทําไม่ได้ แล้วหนูก็โกรธตัวเองที่รู้สึกแบบนั้น”

“ยายเข้าใจหนูจ้ะ!” คุณยายกอดซาวานนาห์ “บางครั้งยายก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่หนูไม่ได้ตัวคนเดียวนะจ้ะ ยายรักหนู พ่อแม่ของหนูรักหนู และพระบิดาบนสวรรค์และพระเยซูคริสต์ทรงรักหนู พระองค์เข้าใจความเจ็บปวดของหนูและจะไม่มีวันทิ้งหนูไป”

บางทีคุณยายอาจจะพูดถูก ซาวานนาห์คิดในใจ ฉันไม่ได้โดดเดี่ยว ความรู้สึกหนักอึ้งที่ซาวานนาห์รู้สึกเริ่มเบาลง

“หนูคิดว่าหนูควรคุยกับคุณแม่” ซาวานนาห์ห์กล่าว “คุณแม่อยากช่วยหนูด้วย”

“นั่นเป็นความคิดที่ดีจ้ะ” คุณยายจับมือซาวานนาห์

ซาวานนาห์ยิ้มและพิงไหล่คุณยาย เธอไม่รู้สึกเหน็บหนาวและโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว

ภาพประกอบโดย มารีนา เปสซาร์โรโดนา