ขับไล่เงามืดด้วยเสียงเพลง

“ได้เวลาเข้านอนแล้วจ้ะ” คุณแม่พูดพร้อมกับยิ้ม

โลแกนเข้าไปในห้องของเขา เขากล่าวคําสวดอ้อนวอนและคลานขึ้นเตียง จากนั้นคุณแม่ก็อ่านนิทานให้เขาฟัง เขาหลับตาช้าๆ ไม่นานก็หลับไป

แต่โลแกนฝันเรื่องน่ากลัว เขาอยู่คนเดียวในที่มืด เขาเห็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ร่างแหลมคมที่มีฟันขนาดใหญ่ มันคํารามใส่เขา จากนั้นมันก็เริ่มวิ่งมาหาเขา!

โลแกนพยายามวิ่งหนี แต่เขาลื่นล้ม! สัตว์ประหลาดเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง—

โลแกนตื่นขึ้นมานั่งบนเตียง เขาเช็ดน้ำตาและเห็นว่าข้างนอกยังมืดอยู่

เขาต้องการคุยกับพ่อแม่เกี่ยวกับความฝันนั้น แต่ไม่อยากลุกจากเตียง ความมืดทําให้เขารู้สึกเหมือนสัตว์ประหลาดซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง เงาทุกเงาดูน่ากลัว สุนัขเห่าอยู่ข้างนอกฟังดูเหมือนสัตว์ประหลาดคําราม

โลแกนดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงจมูก เขากลัวเกินกว่าจะขยับตัว

เขาอยากจะนอนหลับต่อ แต่ทุกครั้งที่เขาหลับตาเขาเห็นใบหน้าโกรธเกรี้ยวและฟันแหลมคมของสัตว์ประหลาด เขาหยุดมองเงาน่ากลัวไม่ได้

จากนั้นเขาก็เห็นภาพบนโต๊ะข้างเตียง เป็นภาพถ่ายของเขา น้องชายสองคน คุณพ่อ และคุณแม่อยู่นอกพระวิหารในเมืองมอนเตร์เรย์ ประเทศเม็กซิโก พวกเขาดูมีความสุขมาก!

ทันใดนั้น เนื้อร้องของเพลงปฐมวัยเพลงโปรดก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา “ฉันชอบมองดูพระวิหาร” โลแกนเริ่มร้องเพลงเบาๆ “ฉันต้องการไปที่นั่น เพื่อจะสัมผัสพระวิญญาณ เพื่อนึกถึงคำอ้อนวอน”*

ขณะที่เขาร้องเพลง โลแกนนึกถึงวันนั้นที่ไปพระวิหารกับครอบครัวของเขา เขารู้สึกสงบมาก เพราะพระวิหาร เราจึงอยู่กับครอบครัวได้ชั่วนิรันดร์

โลแกนไม่ได้ยินเสียงสุนัขเห่าเพราะเสียงร้องเพลงของเขา เขาหลับตาและร้องเพลงต่อ “ฉันเป็นลูกของพระองค์ ฉันจะเรียนรู้ว่าครอบครัวเป็นหน่วยนิรันดร์” เขารู้สึกถึงสันติสุขในใจที่ทําให้เขายิ้มได้ เขารู้ว่าไม่มีสัตว์ประหลาด

ห้องที่เคยมืดและน่ากลัว แต่ตอนนี้เป็นสถานที่สงบและปลอดภัย โลแกนเอนหลังพิงหมอนและนอนหลับไปอย่างสงบ

เมื่อเขาตื่นขึ้น ข้างนอกก็มีแสงแดดสดใส เขาลุกขึ้นและมองดูแสงแดดที่สะท้อนจากภาพพระวิหารของเขา เขาฮัมเพลงโปรดของเขาขณะกำลังเตรียมตัวไปโบสถ์

ระหว่างทางไปโบสถ์ เขาเล่าฝันร้ายให้ครอบครัวฟังและเพลงที่เขาร้อง เขาฟังคําพูดของผู้พูดและร้องเพลงสวดในห้องนมัสการ ไม่นานก็ถึงเวลาเข้าขั้นเรียน

โลแกนชอบฟังเปียโน และตอนนี้เขารู้แล้วว่าเพลงบางเพลงมีพลังมากพอที่จะทำให้แม้แต่สัตว์ประหลาดที่น่ากลัวหายไป

“ยินดีต้อนรับสู่ช่วงเวลาร้องเพลง” ผู้นําปฐมวัยกล่าว “เราควรร้องเพลงอะไรก่อนดี?”

“ผมรู้!” โลแกนพูดพลางชูมือขึ้นในอากาศ “มาร้องเพลง ‘ฉันชอบดูพระวิหาร’ กันเถอะ”

ภาพประกอบโดย แคโรไลนา ฟาเรียส