Coles antwoord

‘Ik ben een kind van God, door Hem op aard’ gebracht. Hij heeft mij met een veilig thuis en ouders lief bedacht.’

Coles ogen vulden zich met tranen en hij stopte met zingen. Hij vroeg zijn jeugdwerkleerkracht of hij naar de wc mocht.

In de wc staarde Cole in de spiegel. Hij had hier een jaar geleden met zijn vader gestaan, vlak voor Coles doop. Ze waren toen allebei in het wit gekleed.

‘Je staat op het punt een heel belangrijk verbond te sluiten’, had papa gezegd. ‘Vandaag beloof je dat je Jezus Christus altijd zult volgen en zult proberen op Hem te gaan lijken.’

Cole had zich zo gelukkig en warm gevoeld toen hij uit het water kwam. Hij wist dat zich laten dopen de juiste keuze was.

Maar nu was het allemaal anders. Papa was er niet meer bij. Hij ging niet meer naar de kerk.

Cole haalde zijn neus op en veegde zijn ogen af. Toen papa eerst niet meer naar de kerk ging, dacht Cole dat hij ziek was. Of dat hij misschien moest werken. Maar papa ging steeds minder. En al snel ging hij helemaal niet meer.

Cole herinnerde zich de dag waarop hij eindelijk de moed had om zijn mama naar papa te vragen. Mama had gezucht en gezegd: ‘Papa weet niet zeker meer of de kerk waar is. Hij probeert erachter te komen wat hij gelooft.’ Ze zag er verdrietig uit, en Cole wist dat het voor haar ook moeilijk was.

Er kwamen angstige vragen in Coles gedachten op. Hoe kan iemand zijn of haar getuigenis verliezen? Zou Cole ooit zijn getuigenis verliezen? Wat betekende dit allemaal voor hun gezin?

Cole had mama een knuffel gegeven. ‘Wat kunnen we doen? Hoe kunnen we papa helpen om zijn getuigenis te vinden?’

‘Alleen onze hemelse Vader kan papa helpen om zijn getuigenis terug te vinden’, had mama gezegd. ‘Maar we kunnen wel voor hem bidden.’

Sindsdien bad Cole elke dag voor papa. Maar er gingen maanden voorbij, en er veranderde niets. Cole was bang. Hij maakte zich steeds zorgen. Het was moeilijk om zonder papa naar de kerk te gaan. Het was moeilijk te geloven dat hun gezin voor eeuwig samen kon zijn.

Cole veegde de rest van zijn tranen weg en sprak nog een stil gebed uit. Toen ging hij weer terug naar het jeugdwerk. Toen hij binnenkwam, herinnerde zuster Snow iedereen aan de algemene conferentie het volgende weekend.

De volgende zondag zat Cole met mama naar de conferentie te kijken. Papa zat boven naar basketbal te kijken. Cole luisterde naar de profeet, die over zijn leven als kleine jongen vertelde. Hij was verbaasd toen hij hoorde dat president Nelsons ouders ook niet naar de kerk gingen toen hij jong was.

Toen vertelde president Nelson dat hij ernaar verlangde om in de tempel aan zijn ouders verzegeld te worden. Cole verstijfde en luisterde aandachtig. President Nelson moest er vele jaren op wachten, zelfs toen zijn ouders al 80 waren! Maar uiteindelijk werden ze als eeuwig gezin aan elkaar verzegeld.

Cole merkte dat de Heilige Geest hem influisterde dat alles met papa in orde zou komen. Cole moest geduld hebben. Maar onze hemelse Vader zou hun gezin helpen, net zoals Hij het gezin van president Nelson had geholpen.

Hoewel het antwoord niet was wat Cole wilde, wist hij dat onze hemelse Vader zijn gebed had gehoord en beantwoord. Onze hemelse Vader hield van zijn vader en ook van Cole.

Illustraties, Brenna Vaughan