Nu al een zendeling

Thad hielp mama met tafeldekken. ‘Mag ik vanavond mijn zondagse kleren aan?’ vroeg Thad. ‘Omdat de zendelingen komen eten?’

Mama glimlachte. ‘Dat is een goed idee.’

Vóór het eten ging Thad naar boven om zijn witte overhemd en stropdas aan te doen.

‘Waarom draag je een stropdas?’ vroeg zijn oudere zus, Mindy. ‘Het is geen zondag vandaag.’

‘De zendelingen komen’, zei hij. ‘Ik wil op hen lijken!’

Er werd aangebeld en Thad en Mindy renden naar beneden. Ze zagen twee zendelingen binnenkomen. Ze hadden een wit overhemd aan. Ze gingen zitten, baden voor het eten en begonnen te eten. Thad zorgde ervoor dat hij geen spaghetti op zijn schone witte overhemd morste.

‘Ik vind je stropdas mooi’, zei ouderling Cowley. ‘Je lijkt wel een zendeling.’

Thad grijnsde. ‘Ik ga later ook op zending.’

‘Dat is een goed doel!’ zei ouderling Wakefield. ‘En je kunt nu ook al een zendeling zijn.’

Thad ging rechtop op zijn stoel zitten. ‘Hoe dan?’

‘Je kunt een goed voorbeeld voor anderen zijn. Je kunt je familieleden helpen. En je kunt een goede vriend zijn.’

Thad dacht na. ‘Ja, dat kan ik wel.’

De volgende dag deed Thad extra zijn best om aardig voor Mindy te zijn. Hij hielp mama met karweitjes. Hij deelde zijn speelgoed toen er een vriendje kwam spelen.

Aan het eind van de dag sloeg mama haar armen om hem heen. ‘Op een dag zul je een geweldige zendeling zijn.’

Thad glimlachte breeduit. ‘Dat ben ik nu al!’

Illustraties, Melissa Manwill Kashiwagi