Mama’s doop

Het water kringelde om Scotts benen toen hij in de doopvont stapte. Zijn oudere broer Sandy stond al in het water. Hij glimlachte en pakte Scotts hand.

Scott glimlachte terug en keek op naar de mensen die meekeken. Daar was papa. Hij keek zo blij! En daar was mama. Ze zwaaide naar hem. Ze droeg ook witte doopkleding. Scotts andere broer, Gerrie, zou haar dopen.

Toen mama tegen Scott zei dat ze zich op dezelfde dag als hij zou laten dopen, was hij zo blij. Mama was niet zoals Scott met de kerk opgegroeid. Ze was pas naar de kerk gegaan nadat ze papa had ontmoet.

Scott wist dat mama van Jezus Christus hield en ze ging bijna elke week met hen mee naar de kerk. De zendelingen waren vaak bij hen thuis gekomen. Maar het had jaren geduurd voordat mama voelde dat ze zich moest laten dopen. Hij was zo blij dat ze deze bijzondere dag samen konden meemaken!

Mama had hem over de doop en bevestiging verteld toen hij acht werd.

‘Je doet je hemelse Vader een heel belangrijke belofte om Hem en Jezus Christus altijd te volgen’, had ze gezegd. ‘In ruil daarvoor zul je de Heilige Geest altijd bij je hebben.’

En nu was het tijd om gedoopt te worden! Scott kneep zijn neus dicht toen Sandy hem helemaal onder water dompelde. Toen Scott weer boven kwam, knipperde hij met zijn ogen en glimlachte hij. Hij voelde zich zo schoon! Hij had een warm gevoel vanbinnen toen hij uit de doopvont stapte.

Nadat hij droge kleren had aangetrokken, ging Scott zitten en keek hij toe hoe Gerrie mama doopte. Ze zag er zo gelukkig uit toen ze het water inging en er weer uitkwam. Ze keek naar Scott en glimlachte breed.

De volgende dag werden ze in de kerk als lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen bevestigd. Scott sloot zijn ogen toen papa en andere priesterschapsdragers hun handen op zijn hoofd legden. Zij zegenden hem met de gave van de Heilige Geest. Hij luisterde eerbiedig toen mama werd bevestigd. Hij voelde zich warm, gelukkig en veilig. Scott wist dat hij de Heilige Geest voelde.

Daarna gingen ze weer zitten om naar de sprekers te luisteren. Toen hoorde Scott een snik. Hij keek verbaasd naar mama en zag een traan over haar wang rollen.

Scott fronste zijn wenkbrauwen. ‘Alles in orde, mama?’ fluisterde hij. ‘Waarom ben je verdrietig?’

Mama veegde haar wang af en glimlachte. ‘Ik ben niet verdrietig’, fluisterde ze. Ze sloeg een arm om Scott heen en drukte hem tegen zich aan. ‘Soms huilen mensen als ze blij zijn. En ik ben nu heel blij.’

Scott drukte haar tegen zich aan. ‘Ik ook.’

Illustraties, Raquel Martin