Te boos om te bidden

‘Niemand begrijpt mij!’ schreeuwde Gabriela terwijl ze haar slaapkamerdeur dichtsloeg. Het was een moeilijke dag. Iemand had haar uitgelachen op school. En toen Gabriela thuiskwam, was ze chagrijnig en kreeg ze ruzie met mutti (mama).

Gabriela plofte neer op haar bed en begon te huilen. De tranen stroomden over haar wangen en boosheid gierde door haar lijf. Ze vond het niet leuk dat ze zich zo voelde.

Ze herinnerde zich dat ze in het jeugdwerk had geleerd dat ze tot haar hemelse Vader kon bidden als ze hulp nodig had. Ze wilde bidden zodat ze zich beter zou voelen, maar ze was te boos om zich te concentreren. Ze sloot haar ogen en haalde een paar keer diep adem. Wat kon ze doen om rustig te worden?

Na een paar seconden kwam er een gedachte in haar op.

Denk aan dingen waar je dankbaar voor bent.

Ze opende haar ogen en keek om zich heen. Aan de muur hing een foto van mutti en vati (papa). Gabriela hield van haar familie, ook al frustreerden ze haar weleens.

‘Ik ben dankbaar voor mijn ouders’, zei ze.

Toen dacht ze aan haar nichtjes Gwendolyn en Lydia, en haar neefje Thomas. Ze lieten haar altijd met hun speelgoed spelen en maakten haar aan het lachen. Ze speelde heel graag met ze.

‘Ik ben dankbaar voor mijn neefje en nichtjes’, zei Gabriela.

Toen keek ze uit het raam.

De zon ging onder en de lucht was prachtig oranje, rood, geel en roze gekleurd.

‘Ik ben dankbaar voor zonsondergangen’, zei Gabriela.

Toen bedacht ze nog meer dingen. Ze was dankbaar voor de lunch die ze vandaag op school had gegeten. Ze was dankbaar voor haar vriendinnen. Ze was dankbaar voor het appartement waarin ze woonde.

Het was leuk om dingen te bedenken waar ze dankbaar voor was! Gabriela had er nooit bij stilgestaan hoeveel goeds er in haar leven was.

Ze wist dat de Heilige Geest haar op het idee had gebracht om aan haar zegeningen te denken. Ze was nu rustig en voelde zich klaar om te bidden.

‘Lieve hemelse Vader,’ zei ze, ‘het spijt me dat ik boos werd op mutti. Dank U dat U me hebt geholpen om me weer rustig en blij te voelen. Dank U dat U de Heilige Geest hebt gestuurd zodat ik aan mijn zegeningen kon denken. In de naam van Jezus Christus. Amen.’

Ze ging haar kamer uit. Mutti en vati waren in de keuken aan het koken. Ze gaf mutti een knuffel.

‘Het spijt me dat ik boos op je werd’, zei Gabriela.

‘Dat geeft niet’, zei mutti. ‘Dank je wel dat je sorry zegt.’

Ze zaten aan tafel en zegenden het eten. Toen kreeg Gabriela een idee!

‘Laten we allemaal iets zeggen waar we dankbaar voor zijn’, zei ze.

Vati glimlachte. ‘Dat is een goed idee!’

‘Ik ben dankbaar voor zeep’, zei mutti.

Vati dacht even na.

‘Pizza’, zei hij. Ze moesten allemaal lachen.

Toen was Gabriela aan de beurt. Ze wist al wat ze wilde zeggen.

‘Ik ben dankbaar dat we kunnen bidden.’

Illustraties, Simini Blocker