‘Het regenkamp’, Vriend, januari 2025, 16–17.
Het regenkamp
Waarom had haar hemelse Vader haar gebed niet verhoord?
Een waargebeurd verhaal uit de VS.
‘Mijn wedstrijd is morgen, toch?’ vroeg Lucy toen mama haar in bed stopte.
Mama knikte. ‘Ja! Morgenavond om 18.00 uur.’
Lucy kon bijna niet wachten. Ze keek al weken uit naar de eerste softbalwedstrijd met haar team. En dit jaar droegen ze roze shirts! Ze was zo opgewonden dat ze moeilijk in slaap kon vallen.
Maar de volgende ochtend keek Lucy uit het raam en fronste. Er hingen grijze wolken in de lucht en overal lagen plassen. Het had de hele nacht geregend.
Ze knielde neer om haar ochtendgebed te zeggen. ‘Lieve hemelse Vader, zorg er alstublieft voor dat het goed weer is voor mijn softbalwedstrijd vanavond.’
Op school moest Lucy de hele dag aan de wedstrijd denken. Ze zag al voor zich hoe ze in haar nieuwe roze shirt haar hand uitstrekte om de bal te vangen en te winnen. Maar het was nog steeds nat buiten.
Ze zei stilletjes een kort gebed. Lieve hemelse Vader, wilt U er alstublieft voor zorgen dat de zon snel gaat schijnen zodat we vanavond kunnen spelen.
Toen de bel ging, pakte Lucy haar rugzak en rende naar buiten. Ze zag dat de zon achter de wolken vandaan kwam!
Maar toen mama haar kwam ophalen, had ze slecht nieuws. ‘De wedstrijd van vanavond is afgelast’, zei ze. ‘Ik vind het heel vervelend voor je.’
Lucy keek naar de lucht. ‘De zon gaat wel schijnen. Misschien houdt het op met regenen.’
‘Ik weet het’, zei mama. ‘Maar het softbalveld staat helemaal onder water. Dus zelfs als het stopt met regenen, is het te nat en modderig om te spelen. De wedstrijd wordt een andere keer gespeeld.’
Er kwamen tranen in Lucy’s ogen. Ze was zo teleurgesteld! Ze wilde echt heel graag spelen vanavond. Waarom had haar hemelse Vader haar gebed niet verhoord?
Thuis was Lucy zo somber als de regenwolken. Ze had geen zin om haar lievelingsboek te lezen. En hoewel mama haar lievelingspasta klaarmaakte, was die niet zo lekker.
Na het eten kroop Lucy’s jongste zusje, Ellie, bij haar op schoot. ‘Samen spelen?’ vroeg ze.
Lucy zuchtte. ‘Oké’, zei ze. Toen kreeg ze een idee. ‘Laten we iets leuks doen.’
Ze pakte een bezem en knoopte er een sjaal aan vast om er een vlag van te maken. Toen riep ze al haar zusjes. Ze hield de vlag omhoog en zei: ‘Welkom op het regenkamp! Hier kun je plezier maken als je niet buiten kunt spelen.’
Haar zusjes juichten.
‘Eerst zingen we ons kamplied’, zei Lucy.
De meisjes giechelden terwijl ze een gek liedje verzonnen. Toen marcheerden ze met hun vlag door de kamer en zongen zo hard als ze konden.
‘Nu moeten we onze tent opzetten!’ Lucy verzamelde dekens en kussens met haar zusjes om een hut te bouwen. Die stortte een paar keer in. Maar toen ze hem gemaakt hadden, kropen ze allemaal in de hut om spelletjes te spelen.
Al snel was het bedtijd. ‘Ik hoop dat het morgen weer regent’, zei Lucy’s zusje Liza. ‘Ik wil nog een keer regenkamp spelen!’
‘Dank je wel dat je met je zusjes ging spelen’, zei mama terwijl ze Lucy voor het slapengaan een knuffel gaf. ‘Je hebt zelf de zon laten schijnen in een bewolkte situatie. Ik ben trots op je.’
Lucy was blij toen ze in bed kroop. Haar gebeden waren niet verhoord zoals ze had gewild. Maar haar hemelse Vader had haar wel geholpen om iets leuks te bedenken dat ze met haar familie kon doen – en dat was net zo leuk als haar roze shirt dragen tijdens haar eerste softbalwedstrijd.
Illustraties, Apryl Stott