«Βροχερή ημέρα στην κατασκήνωση», Φίλος, Ιανουάριος 2025, 16-17.
Βροχερή μέρα στην κατασκήνωση
Γιατί ο Επουράνιος Πατέρας δεν απάντησε στις προσευχές της;
Μια αληθινή ιστορία από τις ΗΠΑ.
«Το παιχνίδι μου είναι αύριο, σωστά;» ρώτησε η Λούσυ καθώς η μαμά την έβαζε στο κρεβάτι.
Η μαμά έγνευσε καταφατικά. «Ναι! Αύριο το βράδυ στις 6:00».
Η Λούσυ δεν μπορούσε να περιμένει. Ανυπομονούσε για τον πρώτο αγώνα σόφτμπολ της ομάδας της εδώ και εβδομάδες. Και φέτος οι φανέλες τους ήταν ροζ! Ήταν τόσο ενθουσιασμένη, που ήταν δύσκολο να κοιμηθεί.
Όμως το επόμενο πρωί, η Λούσυ κοίταξε έξω από το παράθυρο και συνοφρυώθηκε. Στον ουρανό κρέμονταν γκρίζα σύννεφα και παντού υπήρχαν λακκούβες. Έβρεχε όλη τη νύκτα.
Γονάτισε να πει την πρωινή προσευχή της. «Αγαπητέ Επουράνιε Πατέρα, σε παρακαλώ βοήθησε να είναι καλός ο καιρός για τον αποψινό μου αγώνα σόφτμπολ».
Όλη την ημέρα στο σχολείο, η Λούσυ σκεφτόταν τον αγώνα. Φανταζόταν τον εαυτό της να φορά τη νέα ροζ φανέλα της και να πηγαίνει προς τη νίκη. Όμως έξω έβρεχε ακόμη και είχε υγρασία.
Η Λούσυ είπε μία γρήγορη προσευχή από μέσα της. Επουράνιε Πατέρα, σε παρακαλώ βοήθησε να βγει σύντομα ο ήλιος, ώστε να μπορέσουμε να παίξουμε απόψε.
Όταν χτύπησε το κουδούνι του σχολείου, η Λούσυ άρπαξε το σακίδιό της και έτρεξε έξω. Έβλεπε τον ήλιο να αρχίζει να ξεπροβάλλει πίσω από τα σύννεφα!
Όμως όταν η μαμά ήλθε να την πάρει, είχε άσχημα νέα. «Το παιχνίδι για απόψε ακυρώνεται», είπε. «Λυπάμαι».
Η Λούσυ κοίταξε τον ουρανό. «Ο ήλιος βγαίνει, όμως. Ίσως να σταματήσει η βροχή».
«Το ξέρω» είπε η μαμά. «Αλλά το γήπεδο του σόφτμπολ πλημμύρισε από το νερό. Έτσι, ακόμη κι αν σταματήσει να βρέχει, είναι πολύ υγρό και λασπωμένο για να παίξετε. Θα επαναπρογραμματίσουν το παιχνίδι για κάποια άλλη στιγμή».
Δάκρυα γέμισαν τα μάτια της Λούσυς. Ήταν τόσο απογοητευμένη! Ήθελε πραγματικά, πραγματικά να παίξει απόψε. Γιατί ο Επουράνιος Πατέρας δεν απάντησε στις προσευχές της;
Στο σπίτι, η Λούσυ ένιωθε τόσο γκρίζα και κακόκεφη όσο και τα σύννεφα της βροχής. Δεν είχε όρεξη να διαβάσει το αγαπημένο της βιβλίο. Και παρ’ όλο που η μαμά έφτιαχνε τα αγαπημένα της ζυμαρικά για δείπνο, δεν είχαν την ίδια γεύση.
Μετά το δείπνο, η μικρότερη αδελφή της Λούσυς, η Έλλι, σύρθηκε στην αγκαλιά της. «Θα παίξεις μαζί μου;» ρώτησε.
Η Λούσυ αναστέναξε. «Ναι» είπε. Στη συνέχεια είχε μια ιδέα. «Χρειαζόμαστε να κάνουμε κάτι διασκεδαστικό».
Άρπαξε μια σκούπα και έδεσε ένα μαντήλι στην άκρη της για να κάνει μια σημαία. Κατόπιν συγκέντρωσε όλες τις αδελφές της. Σήκωσε ψηλά τη σημαία και είπε: «Καλώς ήλθατε στη βροχερή ημέρα στην κατασκήνωση! Εκεί πας για να διασκεδάσεις, όταν δεν μπορείς να παίξεις έξω».
Οι αδελφές της επευφημούσαν.
«Πρώτα» είπε η Λούσυ «θα τραγουδήσουμε το τραγούδι της κατασκήνωσής μας».
Τα κορίτσια γελούσαν καθώς έφτιαχναν ένα ανόητο τραγούδι και τα λόγια που το συνόδευαν. Στη συνέχεια βάδισαν γύρω από το δωμάτιο με τη σημαία τους, τραγουδώντας όσο πιο δυνατά μπορούσαν.
«Τώρα πρέπει να στήσουμε τη σκηνή μας!» Η Λούσυ βοήθησε τις αδελφές της να μαζέψουν κουβέρτες και μαξιλάρια για να φτιάξουν ένα φρούριο. Γκρεμίστηκε μερικές φορές. Αλλά όταν το έφτιαξαν, μαζεύτηκαν όλες μέσα στο φρούριο για να παίξουν παιχνίδια.
Σύντομα ήλθε η ώρα για ύπνο. «Ελπίζω να βρέξει ξανά αύριο» είπε η αδελφή της Λούσυς, Λίζα. «Θέλω να παίξω ξανά στη βροχερή ημέρα στην κατασκήνωση!»
«Σε ευχαριστώ που έπαιξες με τις αδελφές σου» είπε η μαμά καθώς αγκάλιαζε τη Λούσυ για καληνύχτα. «Έκανες τη δική σου λιακάδα από μια συννεφιασμένη κατάσταση. Είμαι υπερήφανη για σένα».
Η Λούσι ένιωσε ευτυχισμένη καθώς ανέβηκε στο κρεβάτι. Οι προσευχές της δεν εισακούστηκαν όπως θα ήθελε. Όμως ο Επουράνιος Πατέρας την είχε ακόμη βοηθήσει να βρει κάτι διασκεδαστικό να κάνει με την οικογένειά της – και αυτό ήταν εξίσου διασκεδαστικό όσο το να φορέσει ροζ στον πρώτο της αγώνα σόφτμπολ.
Εικονογραφήσεις υπό Apryl Stott